'Hee, wil je wat foto's van me zien?'

Hij had wat tijd over, kocht een camera en zette goede vriendin Linda Evangelista ervoor...

tekst Milou van Rossum . fotografie Bryan Adams

Je kijkt naar het colofon van Zoo, het Duitse tijdschrift van de Nederlander Sandor Lubbe, en je ziet een paar keer de naam Bryan Adams. Als uitgever, als een van de drie directors of the board, als fotograaf.

Goh, denk je eerst nog, was er ook niet een beroemde popster met die naam? Je voelt je een beetje onnozel, maar kan het toch niet laten eens te informeren bij Lubbe. En wat blijkt: Bryan Adams, de zanger en auteur van enorme jaren-tachtig-hits als Run to you, Everything I do (I do it for you) en Summer of '69, de rocker die je zo ongeveer kunt uittekenen in een spijkerbroek en een wit t-shirt; iemand die je, om het eens voorzichtig te zeggen, nou niet meteen associeert met mode, laat staan avant-gardistisch gefotografeerde mode, díe Bryan Adams is wel degelijk de uitgever, eigenaar, geldschieter en vaste fotograaf van een van de gewaagdere modetijdschriften van het moment. Zegt Lubbe: 'Zelfs mijn eigen moeder geloofde het pas toen ik met hem een restaurant binnenstapte.'

Wit T-shirt

Het is de eerste dag van het filmfestival van Berlijn, en Adams (45), is een dag over uit zijn woonplaats Londen omdat hij vanavond op het Goldene Kamera-gala tot best male artist wordt gekroond vanwege zijn laatste album Room Service. In een spijkerbroek en een wit t-shirt (plus een zwart gebreid vest) zit hij in zijn suite in het Hyatt aan een vegetarische lunch met een glas water. Dat kenmerkende t-shirt, vertelt hij later, is een overblijfsel uit zijn beginperiode. Hij deed toen voornamelijk voorprogramma's voor anderen, en omdat voorprogramma's doorgaans geen belichting krijgen, zorgde dat witte t-shirt ervoor dat het publiek hem toch kon zien.

De Canadese popster ontmoette de Nederlandse hoofdredacteur Lubbe in 2002, tijdens een etentje bij de Britse ontwerper John Richmond, een goede vriend van Adams. Adams was een bewonderaar van Dutch, Lubbes legendarische internationaal-Nederlandse modetijdschrift. Dat liep op z'n eind vanwege een conflict met Audax, de uitgeverij die mede-eigenaar was en kort daarop de stekker eruit zou trekken. 'Maar daar had ik geen idee van', zegt Adams, die toen net een paar jaar bezig was met fotografie. 'Dus ik zei: hee, Sandor, wil je wat foto's van me zien? Daarna zijn we blijven mailen. Sandor was al bezig met Zoo, maar kreeg het niet van de grond. Het leek me een cool idee, ook om het in Duitsland te doen. Daar had je nog nauwelijks bladen, en Duitsland is ook voor mij heel goed. Dus ben ik er in gestapt.'

Adams' belangstelling voor fotografie was ontstaan tijdens de fotosessies voor zijn eigen hoezen. 'Dat waren vaak van die heel ingewikkelde toestanden. Ik dacht: simpelere foto's zouden beter zijn. Op een gegeven moment heb ik zelf een camera gepakt. Ik fotografeerde dingen die ik onderweg op tournee tegenkwam, de band. De foto's zagen er heel goed uit. Ik dacht: hiermee ga ik verder, ik kijk wel hoe ver ik kom.' De buitenwereld reageerde aanvankelijk niet altijd zo enthousiast als de beginnende fotograaf zelf. 'Als ik agenten en andere mensen uit de fotografie tegenkwam was de vibe: jij mag er niet bij. Precies zoals toen ik met muziek begon: wie denk jij wel dat je bent, dat je muzikant wil zijn? Heb je een band, heb je een manager? Nou, waarom praat je dan met mij?

'Dus net als toen ging ik gewoon door, man. Ik heb de muziek voor zichzelf laten spreken, en ik laat mijn foto's voor zichzelf spreken. Ik verkoop mezelf niet, ik heb mijn muziek niet nodig om mijn fotografie te promoten.'

Postzegel

Oké, het kan natuurlijk geen kwaad als je een wereldberoemde naam bent en bovendien, want zo gaat dat nou eenmaal, dus ook toegang hebt tot een hoop andere wereldberoemde mensen. Het van oorsprong Canadese topmodel Linda Evangelista bijvoorbeeld, wilde best eens voor haar goede vriend Bryan Adams poseren. Het resultaat belandde meteen in een modeblad. De foto die hij maakte van een lachende koningin Elizabeth werd in Canada een postzegel. Hij bracht een boek uit met foto's van bekende Canadese vrouwen waarvan de opbrengst ten goede kwam aan borstkankerbestrijding, en een jaar later een Engelse versie. Voor zijn serie portretten van rockchicks ruimde de Engelse Marie Claire 20 pagina's in. John Richmond laat hem al jaren zijn campagnes schieten.

Voor Zoo, waarvan het zesde nummer binnenkort verschijnt, houdt hij zich voornamelijk bezig met - zoals hij dat noemt - de 'celebrity angle'. Hij schiet portretten, doet modeseries met actrices en haalt zonodig eens iemand over om in het blad te gaan staan. En, omdat de Duitse adverteerders dat zo graag willen, doet hij ook advertorials. In opdracht van Mini maakte hij een serie van een groep motorrijders en een door John Rich mond beschilderde Mini, en hij is nu bezig met een project voor Mercedes.

'Een beetje surrealistisch', omschrijft Bryan Adams zijn stijl. 'Ik wil dat mensen er iets in zien, waarvan ze zeggen: wauw. Maar het lukt niet altijd, hoor. Ik kan er een gevoel bij hebben, maar dat hoeft helemaal niet over te komen. Dat kende ik al van mijn muziek. Als ik je zou vertellen hoeveel mislukte nummers ik heb geschreven, het is om je rot te lachen. Het blijft voor mij onverklaarbaar waarom een nummer een hit wordt of niet.'

Bryan Adams, zoon van twee Britse diplomaten, werd geboren in Canada, en groeide 'over de hele wereld' op, om weer terug te keren in Canada. Op z'n twaalfde kocht hij z'n eerste gitaar, op zijn zestiende vormde hij een band, op zijn achttiende kreeg hij een platencontract; een jaar later kwam zijn eerste plaat uit.

Vervolgens was Adams, die nooit getrouwd is geweest en geen kinderen heeft, tot midden jaren negentig bijna voortdurend op tournee, soms was hij meer dan drie jaar achtereen onderweg.

'Van de periode tussen 1991 en 1996 kan ik me eigenlijk niets herinneren. Ik weet dat ik een paar keer in Nederland ben geweest, in Japan en op de Filippijnen, maar ik zou in mijn agenda moeten kijken om te weten wanneer. Het was een totaal onwezenlijke periode.

'In 1996 besloot ik: het moet anders. Ik bracht alles terug tot het absolute minimum. Ik deed niet meer dan tien optredens per maand, en de eerste vier jaar reisde ik maar met drie muzikanten. Dat is de grondslag geworden voor de manier waarop ik nu werk. Muziek is nog altijd mijn leven. Ik hou van zingen, ik schrijf nog steeds nummers en maak nog steeds cd's en ik componeer tegenwoordig ook filmmuziek, maar ik doe nog maar honderd optredens per jaar, en ik ben nooit langer dan een week van huis. Het is een goed geoliede machine. En ik heb nu opeens ook tijd voor andere dingen.

'De wereld van de muziek is nogal beperkt, je komt eigenlijk nauwelijks buiten je eigen groep. Je gaat ook nooit om met andere muzikanten, die zie je alleen als ze naar een concert van je komen, of bij een awards show.'

Grote penissen

Zoo heeft een kantoor in Berlijn, maar het blad wordt grotendeels gerund vanuit het Nederlandse huis van Sandor Lubbe. Met Adams is er vooral contact via telefoon en e-mail. 'Ik ben niet zo betrokken als ik zou moeten zijn', zegt Adams. 'Ik laat het grotendeels aan Sandor over.'

In het begin deed hij behoorlijk zijn best. 'We hebben samen een rondje grote uitgevers gedaan', zegt Lubbe. 'Als je zelf contact zoekt met de Raad van Bestuur, duurt het maanden voor je een afspraak hebt. Voor Bryan vliegen ze met een hele groep naar Londen. En je kunt hem alles vragen. Adverteerders mogen zo met z'n twintigen naar een concert.

'Voor ons lanceringsfeest zaten José (Lubbes vriendin en Zoo's derde director of the board, red.) en ik te praten bij een gravin, een van de bekendste pr-mensen van Duits land. Die zat met een probleem omdat Nigel Kennedy net had afgezegd voor haar charity-avondje. Daar heeft Bryan toen een paar nummers gezongen, en in ruil daarvoor heeft ze ons feest georganiseerd. Zonder dat we er verder een cent voor hebben betaald - want zo is Bryan ook wel weer.'

Ondanks Adams inspanningen werd de uitgever nooit gevonden, wat iets te maken kan hebben met het feit dat er ten tijde van Zoo drie vergelijkbare bladen verschenen in Duitsland.

Twee daarvan zijn weer ter ziele, maar de kans dat het blad ooit nog onder een externe uitgever komt - de wens van zowel Lubbe als de huidige uitgever - lijkt gering. Het eerste nummer was vrij commercieel en degelijk, maar daarna verwerd Zoo tot een gedeeltelijk Duitstalige Dutch. Steven Klein maakte een serie van Madonna op een elektrische stoel, de Nederlander Matthias Vriens kreeg al in het tweede nummer meer dan veertig pagina's voor zijn tamelijk pornografisch getinte werk.

Adams: 'Sandor zit altijd te klagen dat hij geen geld heeft. Dan zeg ik: ik vind het prima wat je doet, maar je moet niet verwachten dat je er rijk van wordt. Ten tijde van die serie van Matthias waren we in gesprek met een uitgever. Die had echt interesse om het blad te kopen. Ik zei: Sandor, als je die foto's van die grote penissen afdrukt, horen we nooit meer iets van ze. En dat was ook zo.

'Zoo's been quite a ride. De ene maand zitten we net in het zwart, de volgende maand staan we weer rood. Maar ik heb het gevoel dat als we volhouden, het uiteindelijk wel goed zal komen.'

Hillary Clinton

Waar op korte termijn waarschijnlijk wel een hoop geld mee wordt verdiend, is American women, Adams' nieuwe koffietafelboek dat in april verschijnt (en waarvan de opbrengsten wederom ten goede komen aan borstkankerbestrijding). Hij maakte het in samenwerking met Calvin Klein, dat de afgebeelde vrouwen ook aankleedde. Honderd bekende Amerikaanse vrouwen staan er in, onder wie Serena Williams, Sarah Jessica Parker en Hillary Clinton. Het boek kostte meer dan een jaar aan voorbereiding, maar uiteindelijk schoot Adams zo'n veertien vrouwen per dag. 'Een krankzinnige toestand. Ik kwam in de studio en er stonden al drie vrouwen helemaal klaar, terwijl ik nog geen idee had wat ik ging doen.'

Hoe de ene roem de andere kan overschaduwen. 'Ik was een van die vrouwen aan het fotograferen en haar persagent hing over mijn schouder mee te kijken. Ik had net één rolletje volgeschoten toen ze zei: ik denk dat je het wel hebt. Dus ik stop even en degene die ik aan het fotograferen was zei: wat doe je? O, heb je het dan? Nou, nee dus.

'Maar uiteindelijk maak je altijd de foto die je wilt maken. Je hebt te maken met stylisten, met persagenten, met ontwerpers, maar een fotograaf bepaalt wat er gebeurt. Wat dat betreft is het precies als in mijn band. Ik ben een stille dictator.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden