Heb het lef te strijden voor de goede zaak

Het was vorige week de Maritime Week. Ook ontving de Tweede Kamer voor het eerst veteranen die gewond zijn geraakt tijdens missies of daaraan psychische klachten over hebben gehouden. Wat hebben deze zaken met elkaar te maken?


Als pr-man uit het bedrijfsleven en als parttimemilitair der zeemacht verbaas ik mij erover hoe Nederland omgaat met zijn defensieapparaat. De waardering voor de krijgsmacht lijkt vaak vooral lippendienst te zijn. Met tienduizenden tegelijk komen mensen naar open dagen om zich te vergapen aan het materieel. Ook tijdens de Maritime Week is het fotogeniek en vaak mediageniek om samen met militairen iets te doen. Maar hoe komt het dan dat ondanks alle adhesiebetuigingen en petities voor het openhouden van kazernes de boel al ruim twintig jaar wordt afgebroken?


Financieel komt Defensie er steeds bekaaider af. Bij iedere vervangingsinvestering roepen sceptici dat die miljarden, voor bijvoorbeeld een JSF, beter besteed kunnen worden. De vox populi weet de blijde boodschap met overtuiging te brengen: 'Het is vrede! We hebben allang geen leger meer nodig!' Het is steeds moeilijker draagvlak te vinden voor militaire missies. Het ontbreekt niet aan mediabelangstelling en evenmin aan respect voor individuele militairen. Maar wat hebben we nu gewonnen in Afghanistan? En hoe dient Mali ons eigenbelang? Wat draagt de geldverslindende inzet van militairen in Verweggistan nou bij aan het oplossen van de crisis?


Waarom gaan we er zo gemakkelijk aan voorbij dat onze militairen een force for good kunnen zijn? Waarom waarderen we het niet meer dat ze strijden voor de goede zaak? Waarom lukt het zoveel mensen niet hun scepsis te overwinnen tegenover gewapend ingrijpen? De realiteit van het aardse bestaan is dat geweldsescalaties zich dagelijks voordoen. Lokale conflicten ontwrichten het leven van miljoenen mensen, die lijden onder de monsterlijke wandaden van extremisten, totalitaire regimes en tot absurde proporties uitgegroeide criminele organisaties.


Blijven we volhouden dat wat andere mensen op deze wereld treft niet onze zaak is? Blijven we voor de buis hangen, om ons te laten vermaken door The Biggest Loser? Wie is hier nu eigenlijk de grootste verliezer? Ons leger? Onze luchtmacht? Onze marine? Of zijn we het zelf? Zijn we als volk echt te belazerd om onze humanitaire verantwoordelijkheid onder ogen te zien en ernaar te handelen?


Nederland is een van de sterkste economieën ter wereld, nog steeds. We zijn een volk met een hoog ontwikkeld moreel besef. Zelf moordend en plunderend door de wereld trekken, wijzen wij radicaal af. Gelukkig maar! Maar het lef om het moorden, plunderen en onderdrukken elders te stoppen? Er zijn toch hopelijk nog wel mensen die dat lef hebben? Misschien verdienen die mensen wel iets meer concrete steun. Echt, de Nederlandse samenleving kan die financi- ele last dragen. Maar wat is onze eigen waardigheid ons nog waard?


Ewold de Bruijne, Luitenant ter zee der eerste klasse Koninklijke Marine Reserve

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden