Hé, babydolljurkjes

Vooral in Milaan waren de ontwerpers eensgezind. Ze toonden een soort afgezwakt jaren tachtig-beeld. Een heleboel mooie, draagbare kleren, maar geen erg opwindende shows....

Een zwart pak, bestaand uit een aansluitend, vrij kort jasje met niet al brede schouders en een rechte, strakke, te lange broek die laag op de heupen valt. Een babydolljurkje tot net over de billen, hoge zwarte laarzen, een stevige riem, een blousonjasje met ruime raglanmouwen, iets van leer en vooral iets van bont. Minimaal een Davy Crockett-staartje, te bevestigen aan tas, pet of jas, maar als het even kan een flink ruime jas tot over de knie.

Als je de vrouwenshows in Milaan en Parijs voor winter 2001/2002 zou moeten samenvatten in een paar kledingstukken en accessoires, dan zouden het deze moeten zijn. Waarbij de enorme hoeveelheid bont na twee weken zelfs voor een niet-principieel tegenstander bijna obsceen werd.

Vooral in Milaan waren de ontwerpers eensgezind. Keer na keer kwam een soort afgezwakt jaren tachtig-beeld voorbij. Wat een heleboel mooie, draagbare kleren opleverde, maar meestal geen erg opwindende shows. Van de bekende namen pasten vooral de collecties van Gucci en Versace in dat beeld. Tom Ford liet voor Gucci een bijna geheel zwarte collectie zien, waarbij smalle broeken met een rits over de voorkant en de gewaagde transparante babydolljurkjes de meest in het oog springende ontwerpen waren. Het zou best eens zijn laatste show voor Gucci kunnen zijn: naar verluidt is Nicolas Ghesquière, een van de grootste modetalenten van dit moment en dit seizoen nog verbonden aan van het Franse Balenciaga, in de race om de nieuwe hoofdontwerper te worden.

Donatella Versace ging voor Versace op casual. Dat wil zeggen: casual op z'n Versaces, dus gemaakt van de duurste stoffen, gecombineerd met hoge hakken. Er waren mooie pakken van leer met een jeansprint, een corduroy blouson met bijpassende broek, printjurkjes met een stevige riem om de taille en laarzen aan de voeten.

Prada borduurde voort op de understated damesachtigheid van afgelopen zomer met eenvoudige jurken, kort en lang, soms met een hoge taille en soms gedragen over slobkousachtige leggings, en plooirokken met colbertjes. De bruine, zwarte en grijze soberheid werd alleen doorbroken door een brede bontrand langs zoom of mouw. Stukken minder geslaagd was de show van Jil Sander. Het huis werd enige tijd geleden overgenomen door Prada, en al snel kon Sander zelf het veld ruimen. De tweede collectie zonder haar is een bloedeloze. Hoe mooi en kostbaar de materialen ook zijn (nerts geschoren als corduroy, bijvoorbeeld), de strenge jassen, rechte jurken en broeken in laarzen zijn vooral saai en seksloos.

Gelukkig was er ook nog wat echt Italiaanse feestelijkheid. Armani had voor zijn eerste lijn, Giorgio Armani, uiterst romantische avondjurken, met strakke lijfjes met spaghettibandjes en wijd uitstaande, gelaagde en met glitters versierde rokken. Dolce & Gabbana was erg Dolce & Gabbana: zuidelijk en over the top. Veel te lange strakke leren broeken over hoge hakken, bloesjes met pofmouwen en kanten mini-jurkjes, af en toe een scherp pak, gescheurde spijkerbroeken, een megahoeveelheid aan bont en een finale met alle modellen in een sexy babydolljurk. Bijna allemaal ondraagbaar voor iedereen boven de 25, maar wat doet het ertoe?

Misschien wel de grootste teleurstelling was de show van Emilio Pucci. Dit huis, bekend om zijn felgekleurde prints, was in de jaren zestig een favoriet van de internationale jetset en mag zich sinds een paar jaar verheugen in een hernieuwde belangstelling. Maar de nieuwe ontwerper Julio Espada, ingehuurd door Pucci's nieuwe eigenaar LVMH, bakte er weinig van in zijn eerste show. Gedrukt op wol bleef er niets over van de mooie kleuren van de prints en de effen (!) knielange mantelpakjes waren eerder tuttig dan funky.

Vergeleken met Milaan waren de shows in Parijs een stuk afwisselender. Het begon al met de Black-hole collectie van Viktor en Rolf: uitbundige, maar geheel zwarte kleren, geshowd door zwartgeschminkte modellen. De show van Yohji Yamamoto, de man die twintig jaar geleden zwart als modekleur introduceerde, stak er een beetje schraal bij af. Yamamoto is voor dit najaar op de sporttoer: jasjes die overlopen in capes, broeken met een asymmetrisch rokje erover, kledingstukken die eruit zien als om het lichaam gewikkelde stukken stof, versierd met sportstrepen en gecombineerd met door Yamamoto ontworpen Adidas-sneakers. Het stond allemaal even mooi, maar als show wilde het niet echt boeien.

Seks was het thema van de wintercollectie van mode-intellectueel Rei Kawakubo. Haar Comme des Garçons had beha's met dikke elastieken banden over lakjasjes met een kantprint, twee onderjurken over elkaar heen, satijnen shorts met ruches op de billen, colbertjes met baleinen en stukken kant erin verwerkt. Door de iets te ruime snit, de humor en de platte veterschoenen werd het nergens tacky, al had ze wel de originele, goedkope materialen uit de seksshop gebruikt: polyester kant en chiffon, en lakleer van plastic.

De Belg Martin Margiela had zijn bekende teenschoenen uitvergroot tot lieslaarzen en er een sleehak onder gezet. Ze werden gedragen onder korte jurkjes met ingenaaide vouwplooien, jassen die gemaakt waren van verschillende stukken kamerjassenstof, trenchcoatcapes, oversized suède cowboyjasjes met franje en even grote colberts waarvan de revers en de zakken binnenin zaten. Door flink persen waren de contouren ervan ook aan de buitenkant zichtbaar.

Landgenoten Dries van Noten en Veronique Branquinho waren minder op dreef. De eerste had mooie trenchcoats en blousons, maar de op zich mooie chiffon jurk met wijde mouwen en sterk benadrukte taille kwam wel erg vaak terug, zijn spijkerbroeken waren niet cool genoeg en de andere broeken ouderwets kort en daarom erg truttig. Veronique Branquinho, die de afgelopen twee seizoenen zulke mooie, elegante, vrouwelijke kleren had, was erg somber. Lijzige lange jersey overgooiers over coltruitjes, smokings, en patchwork leer en bont, alles uitgevoerd in zwart en fletsig flessengroen, donkerblauw en donkerrood.

Givenchy hield, wegens onenigheid met de vertrekkende ontwerper Alexander McQueen (hij gaat voor de Gucci Group zijn eigen lijn uitbreiden), voor de tweede keer een besloten presentatie in plaats van een show. Wel werd de naam van de opvolger van McQueen bekendgemaakt: de 28-jarige Julien Macdonald, ook een Brit, en bekend om zijn bijzondere, gebreide kleren.

Vergeleken met zijn vorige show voor Yves Saint Laurent Rive Gauche, tegenwoordig eigendom van de Gucci Group, was Tom Ford deze keer erg goed in vorm. Had hij voor de zomer veel breedgeschouderde pakken die net zo goed onder het Gucci-label verkocht zouden kunnen worden, nu was er geen twijfel mogelijk: deze collectie is Yves Saint Laurent, en dan een romantische, bohémien-chic Saint Laurent. Zigeunerblouses met afzakkende schouders in een kokerrok met stevige riem erom, wijde rokken met stroken en rafels en een lange jas erover, alles in zwart, maar ook in paars, roze en aubergine. Zo hard als zijn vorige collectie, zo zacht en vrouwelijk was deze.

Karl Lagerfeld leek dit seizoen een overdosis aan creativiteit te hebben gehad. Zijn laatste couturecollectie was klassiek, deze Chanel prêt-à-porter show was uitbundig en jong. Chanelpakjes met een minirok, jassen afgezet met bont, kleren van logostof, korte rokken met ruches, pop-art Chanel 5 T-shirts en, hé, babydolljurkjes. Allemaal gecombineerd met sexy, hoge, platte, zwarte lieslaarzen. En nadat de bruid aan de arm van een snowboarder was verschenen, kregen we ook nog de complete Chanel-skicollectie voorgeschoteld.

De ludiekste show van beide modeweken duurde maar zes minuten. De Amerikaan Jeremy Scott had het Cirque d'Hiver afgehuurd, waar in het midden een ronddraaiend podium stond. Toen het witte gordijn opzij ging, stonden daar een twaalftal modellen met erg groot Texaans haar, opgesteld als bij de prijzen van een Amerikaanse quiz. Het was lastig te focussen op de kleren, een aantal uitzinnige, campy avondjurken en draagbaardere stretch-jurken met een beeltenis van Scott zelf of de tekst Sale, vooral niet toen na een paar minuten nog een gordijn werd weggetrokken en daar een vers geblondeerde Scott verscheen, die met een groots gebaar dollarbiljetten uitstrooide over het publiek.

Waarmee hij toch maar weer even liet zien waar het uiteindelijk vaak om draait in de modewereld, die steeds meer lijkt te worden geregeerd door grote bedrijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden