Hazes

André Hazes dood. Drieënvijftig...

Shit.

Wat te doen?

Naar het ziekenhuis waar hij overleed? Welk ziekenhuis eigenlijk? Het ziekenhuis in Woerden, het OLVG in Amsterdam? Het is niet helemaal duidelijk. Reken maar dat de fotografen er al zijn – die weten altijd alles.

Naar Vinkeveen – waar hij woonde? Vinkeveen ligt om de hoek, maar waar woonde hij precies? Naar zijn stamkroeg daar, maar wat was zijn stamkroeg? Dat kan niet moeilijk zijn, zoveel kroegen zijn er niet in Vinkeveen – reken maar dat de media er al zijn.

De straat op dus – naar Amsterdamse kroegen waar ze ongetwijfeld alleen maar platen van Hazes draaien en somber voor zich uit staren, in afwachting van AT5 en Radio Noord-Holland.

Nee, geen zin in.

Naar de Gerard Doustraat dan – daar werd hij geboren, drie hoog achter, bij de Albert Cuijp om de hoek. Reken maar dat daar al iemand staat met het sinaasappelkistje waar Hazes als kind op klom om zijn eerste liedjes te zingen. Nee.

Heb ik iets met Hazes – eigenlijk?

Ik heb hem weleens zien optreden op het Jordaanfestival op de Elandsgracht. Wat toen de meeste indruk maakte, was de eindeloze stroom mensen die op een mooie zomeravond naar de gracht was getrokken om hun Dree te zien zingen, de feestelijke stemming, de prachtige kapsels, de zee van vertrapte, plastic bierbekers waar we doorheen moesten waden. Dit was in een tijd dat het niet zo goed ging met de zanger, en John Appels film was nog lang niet gemaakt. Hazes was nog niet hip en het Nederlandse lied nog niet door Vic van der Reijt uit het verdomhoekje gehaald.

De Elandsgracht ligt in het verlengde van de Kinkerstraat. Het is een gedempte gracht, maar er gaan stemmen op om hem weer open te graven. De Kinkerstraat is een lange straat, vooral op mooie zomeravonden: een echte Amsterdamse straat. Vanaf het podium halverwege de gracht moet Hazes zijn publiek aan hebben zien komen: de hele Kinkerstraat een golvende massa. De mensen kwamen nog aan toen hij al bijna klaar was. Ik vond het te druk en ging naar huis.

Ook daar was hij prima te horen.

André Hazes: een avond in september, de ramen open.

Nog geen herfst, maar ook al geen zomer meer, een wonderlijke tussentijd. En in de verte, gedragen door een sloom briesje, de grote krakers, Het is Koud Zonder Jou, De Vlieger, Volare, Zeg Maar Niets Meer, Zij Gelooft in Mij en Eenzame Kerst natuurlijk, met de weergaloze regels 'Ik zit hier heel alleen kerstfeest te vieren/de straf die ik verdiend heb, zit ik uit./Ik stal voor ons gezin, maar dat had toch geen zin,/want jij viert nu kerstfeest met een ander'. En: 'De kinderen zingen Stille Nacht/en stil zal het voor mij zeer zeker wezen.'

Tsja.

André Hazes: een avond in september, de ramen open. Duizenden stemmen in de verte zingen, gillen, brullen Een beetje verliefd. De stem van de zanger gaat er langzaam in ten onder, en aan het einde van de rit hoeft hij niet meer te zingen om gehoord te worden. Veel verder kun je het niet schoppen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.