Hassan Bahara: Hun liefde wordt gezien als een verraad van gemeenschap en god

Column Hassan Bahara

Beeld de Volkskrant

Hé Rotterdammers, de posters met zoenende moslima's die jullie vorige week overal ophingen om het recht op vrije partnerkeuze te onderstrepen, die konden echt wel een trigger warning gebruiken, hoor. (Trigger warning: een waarschuwinkje vooraf aan teksten en beelden die de tere ziel niet kan verdragen).

Want als er één ding is dat ik niet graag doe, dan is het nadenken over al die lieve mensen in mijn omgeving die niet met hun geliefde kunnen thuiskomen, die hun geliefde moeten verzwijgen alsof het een voortvluchtige crimineel is. Reden: de geliefde is geen moslim/Marokkaan/Turk. Denk ik hier iets te lang over na, dan wil ik al gauw schuimbekkend van woede met serviesgoed smijten.

O god, moet het weer eens over mijn delicate gevoelentjes gaan? Nee hoor. Laten we dus de aandacht verschuiven naar de mensen om wie het gaat. Mensen die hun liefde voor een ander voor zich houden omdat ze er anders uitliggen bij vrienden, familie en gemeenschap. Mensen die het niet gegund is om in de vanzelfsprekendheid en waarde van hun liefde te geloven, want hun liefde - zo krijgen ze te horen - is een verraad van gemeenschap en god. Probeert u zich eens hun intense eenzaamheid voor te stellen.

Beginnen de vingers te jeuken? Wilt u al borden en glazen stukgooien?

Je zou denken: elk initiatief om zulke onversneden onrechtvaardigheid de wereld uit te helpen, is welkom. Of je kunt, zoals sommigen hebben gedaan, blijven hangen bij kritiek op Leefbaar Rotterdam, mede-initiator van de Rotterdamse posteractie. Die partij deugt niet, zeggen ze, en dus deugt die posteractie niet. Wat deze mensen ook hadden kunnen zeggen: 'Leefbaar Rotterdam kaart hier een belangrijk probleem aan. We schamen ons de ogen uit de kop dat we niet zelf hebben gestreden voor het recht op vrije partnerkeuze en dat hebben overgelaten aan een politieke partij die bepaald niet bekend staat als verdediger van diversiteit en tolerantie.'

Een van de posters.

Mijn dossier 'Vrouwen Die Hun Relatie Voor Hun Omgeving Verborgen Moeten Houden Op Straffe Van Excommunicatie' puilt onderhand uit. De details houd ik voor mij, maar reken er maar op dat het moedeloos stemmende verhalen zijn. Verhalen die doortrokken zijn van eenzaamheid, schuldgevoel, zelfhaat. En woede. Woede jegens de eigen mensen, en soms ook woede jegens de geliefde, want zonder hem was er van al deze ellende geen sprake.

'Je voelt je slecht terwijl je doet wat goed is', schrijft de Rotterdammer Awais Hassan op de site Vers Beton over het innerlijk conflict waartoe een verzwegen relatie leidt. 'Je voelt je een verrader, terwijl je trouw bent aan jezelf.'

Emancipatie is een kwestie van geduld, vertelden ze mij altijd. Wacht gewoon. Volgende generaties zullen dit primitief denken over liefdesrelaties loslaten. Dus ik wacht. En ik wacht. Hoeveel generaties zijn we inmiddels verder? Wat is er ondertussen veranderd? Nog steeds hoor ik dezelfde schrijnende verhalen van en over vrouwen die ingeprent krijgen dat ze een groot vergrijp hebben begaan door verliefd te worden. Er zit geen verandering in het soort verhalen, er zit geen verandering in het aantal verhalen.

Als we gemeenschappen gaan afrekenen op hoe ze de meest kwetsbaren in hun midden behandelen, dan kan ik alleen maar heel wrange conclusies trekken.

Maar om met een positieve noot te eindigen: hang in there, lieve mensen die niks anders hebben gedaan dan verliefd raken. En troost je, de kille behandeling die jullie ten deel valt wordt gezien. De geschiedenis zal er niet mild over oordelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden