Hashimoto's vertrek

De Japanse kiezers hebben gesproken en de Japanse minister-president is opgestapt. Premier Ryutaro Hashimoto heeft consequenties verbonden aan de zware nederlaag die zijn Liberaal Democratische Partij (LDP) heeft geleden bij de verkiezing van de helft van de leden van het Hogerhuis....

De uitspraak van de kiezers laat aan duidelijkheid niets te wensen over; de LDP verloor zeventien zetels, de Democraten, een kort geleden gevormde oppositiepartij, wonnen er zevenentwintig. De opkomst bij deze - op zichzelf niet bijster belangrijke - verkiezingen was met 60 procent hoger dan verwacht.

Het neen tegen de regering-Hashimoto viel harder uit dan tevoren was voorspeld, maar komt niet als een donderslag bij heldere hemel. Japan bevindt zich tenslotte midden in een economische recessie. Groeiende werkloosheid, bedrijfssluitingen en onzekerheid over de toekomst - de yen kon alleen dankzij massieve internationale steun voor devaluatie worden behoed - leiden logischerwijs tot politieke onvrede. En ook in Japan is het vertrouwen in 'de politiek', die daar wordt gekenmerkt door een gesloten, bureaucratische stijl, al geruime tijd niet groot.

Premier Hashimoto heeft bovendien getalmd met het nemen van de noodzakelijke maatregelen om Japans stagnerende economie te hervormen en te stimuleren. Het te boven komen van de recessie is niet alleen van belang voor de Japanners zelf, maar voor de hele regio. Want vooral vanuit de Japanse economie (nog altijd de op één na grootste ter wereld) zullen de impulsen moeten komen voor het herstel van de door de Aziatische crisis getroffen omringende landen.

Daartoe zouden om te beginnen Japans eigen economische kwalen voortvarend moeten worden aangepakt. De Japanse krimp, veroorzaakt door onderbesteding, kan slechts worden bestreden met een expansief economisch beleid, gericht op het bevorderen van de vraag, de bestedingen en de investeringen.

Een probleem apart vormen de banken. Een aantal Japanse banken is als gevolg van 'slechte leningen' praktisch failliet; ze kunnen slechts overeind worden gehouden met financiële steun van de overheid, maar dit ondermijnt op den duur het vertrouwen in de gezondheid van de financiële sector.

Op beide punten heeft de regering-Hashimoto het laten afweten. Pas nadat de economische krimp voluit had ingezet, kwam ze met een paar aarzelende, zonder veel overtuiging gepresenteerde maatregelen tegen de deflatie. Het was een klassiek voorbeeld van alleen maar reageren: too little, too late.

Hashimoto's beleid is door de kiezers terecht afgewezen. Maar zijn opvolger zal vermoedelijk wederom uit de 'eeuwige' regeringspartij LDP komen, en daar dient zich vooralsnog niemand aan die over veel betere papieren beschikt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.