Hartstocht met de bril op

Het schrikbeeld van Marieke Henselmans is, zoals ze in Droomkinderen! schrijft, 'een teleurgesteld kind. Een kind dat niet eens huilt maar koeltjes en afstandelijk constateert dat het al met al een kleinzielige tegenvaller was, deze Sinterklaas of misschien wel deze hele opvoeding....

Wanneer kinderen de tienerleeftijd bereiken, lijken ze onvermijdelijk in een spiraal van steeds duurdere wensen terecht te komen. Te midden van de spelcomputers en dvd-spelers raken ze het zicht kwijt op de waarde van het kleine gebaar. Vroeg of laat breekt het moment aan dat ze geen idee hebben wat ze nog op hun verlanglijstje kunnen zetten. Het gaat weer over, laat Henselmans zich geruststellen door vrienden met kinderen voorbij de tienerleeftijd. Maar toch, zo had ze het zich niet voorgesteld.

In 1999 verscheen van haar het met onwankelbaar optimisme geschreven Consuminderen met kinderen. Kinderen hoeven geen handenvol geld te kosten, was de boodschap. Geef ze aandacht en liefde, vul de kerstdagen met rommelige drukte, muziek en gezelligheid en het belang van cadeaus verdwijnt vanzelf naar de achtergrond. Het is een boodschap, constateert ze met berustende ironie, die verdampt wanneer haar eigen kinderen de tienerleeftijd bereiken.

Henselmans verwierf eveneens bekendheid met de Vrekkenkrant en bijdragen aan Genoeg!, de opvolger daarvan. In Droomkinderen! reikt ze verder dan het thema zuinigheid en schrijft ze over onderwerpen die ze in het leven van alledag tegekomt. Ze is getrouwd, moeder van drie zonen, heel even pleegmoeder van een vakantiekind uit de voormalige DDR, hulpverlener bij de Rutgers Stichting en journalist. In korte afzonderlijke hoofdstukjes schrijft ze over onderwerpen als pesten op school, geweld op televisie, de onhoudbaarheid van het tijdelijke pleegkind en problemen met de pil, condooms en seks. Het zijn geen hemelbestormende gedachten, maar nuchtere observaties die ze prijsgeeft met een mengeling van gezond verstand, verbazing en humor.

Het aardigst zijn de stukjes over de problemen die ze op haar spreekuur bij de Rutgers Stichting tegenkomt. Veel van die problemen hebben te maken met de angst voor seksueel overdraagbare aandoeningen (soa's) en die angst is niet onterecht, want de soa's zijn, alle campagnes voor condooms ten spijt, weer in opkomst. Wordt er maar weer wat aangerotzooid op de liefdesmarkt, nu de angst voor aids is wegeëbd?

Het wordt vaak en moraliserend gezegd maar Henselmans relativeert dit beeld. Ze ontkent niet dat een groep mensen laconieker is geworden, maar ziet op haar spreekuur toch vooral verantwoordelijke, veilig vrijende mensen die zich zorgen maken om dat ene onbewaakte moment of die ene keer dat het condoom scheurde. Voor dat ene onbewaakte moment vraagt ze begrip en niet een opgetrokken wenkbrauw, omdat condoomgebruik weliswaar onbetwistbaar verstandiger is, maar niet altijd gemakkelijk.

Bijvoorbeeld voor de jongen en het meisje die voor het eerst vrijen, onzeker, vol verlangen. 'Een breekbaar iets in een mensenleven', schrijft Henselmans, 'maar niks mee te maken: dat condoom moet ertussen'. Of de veertigers, vijftigers, die zich na hun scheiding aarzelend op vrijersvoeten begeven. 'De romantiek wil passie, druk gebeweeg, rollende hoofden, gesloten ogen. Maar voor dat condoom moet het verstand er weer bij, de ogen open, de beweging stilgezet, het licht aan en misschien zelfs de bril op. Zeg mij niet dat het makkelijk is.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden