Hardwerkende playboys

Anderhalf miljoen mensen keken zondag naar de eerste aflevering van De man met de hamer, de nieuwe RTL-serie waarin Jeroen (68) en Martijn (45) Krabbé vader en zoon spelen.

Martijn: 'Weet je dat ik in de laatste weken meer serieuze journalisten heb gezien dan in de twintig jaar daarvoor? Normaal zijn alleen omroepgidsen in me geïnteresseerd. En roddelbladen. Die mensen hebben de neiging gewoon een gesprek met je te beginnen. Pas halverwege blijk je dan in een interview te zitten. God, hoe is het met je, ik zag Amanda nog! En voor je het weet...'


Jeroen: 'Hang je.'


Martijn: 'Wij dachten eigenlijk dat alleen een publieke omroep geïnteresseerd zou zijn in De man met de hamer. Het is totaal anders dan Divorce of Gooische Vrouwen.'


Jeroen: 'Het is soms heel absurd. Twin Peaks-achtig.'


Martijn: 'Mijn programmadirecteur Erland Galjaard wist dat we een pilot gingen opnemen. Hij zei: moet je doen, tuurlijk, maar ik wil de eerste zijn die het resultaat ziet. Hij heeft onmiddellijk negen afleveringen bijbesteld. Dan heb je ineens met reclameblokken te maken.'


Jeroen: 'En dat zag ik niet zitten. Dat vind ik zó ontzettend vervelend. Dan zit je te kijken en krijg je ineens wasmiddelen te zien. Verschrikkelijk. Daarom is het ook zo heerlijk om op de publieke omroep naar Borgen of The Killing te kijken. Maar goed, ik heb dit bezwaar laten weten.'


Martijn: 'En ik heb een etentje met Erland georganiseerd, hier in mijn appartement.'


Jeroen: 'Ik zei: ik vind het zó naar, ik wil het eigenlijk gewoon niet.'


Martijn: 'Erland zei: oké, dan doen we één reclameblok.'


Jeroen: 'Ik was verbijsterd.'


Martijn: 'Ik ook. Dat was nog nooit gebeurd.'


Jeroen: 'Ik heb niks geforceerd. Erland stelde zelf voor om het tot één blok te beperken.'


Martijn: 'Je zat niet met het mes op tafel.'


Jeroen: 'Nee, totáál niet. Helemáál niet. In-te-gen-deel.'


Martijn: 'Dit is mijn eerste echte rol. Ik heb het nooit eerder aangedurfd, omdat ik bang was voor de reacties. Zo van: hij moet ook zo nodig. Of dat ik die rol alleen maar zou hebben gekregen vanwege m'n vader. Nu dacht ik: moet ik me altijd druk blijven maken over wat andere mensen vinden? Fuck it! Dit is gewoon héél erg leuk. Ik heb me door Jeroen en door regisseur Will Koopman laten overtuigen dat ik het kon.'


Jeroen: 'Joop van den Ende had bedacht dat het leuk zou zijn om een soort Stiefbeen en zoon (komedieserie uit de jaren zestig over de conflicten tussen vader en zoon, red.) te maken, maar dan met mij en Martijn. Vond ik een raar idee.'


Martijn: 'Maar toen we het er samen over hadden, dachten we: dat wordt gezellig.'


Jeroen: 'Ik heb geen secónde getwijfeld aan de acteerkwaliteiten van Martijn. Waaróm niet?! Heb je hem weleens in die verbouwingsshow gezien? Dan doet hij vaak heel gek. Ontzettend geestig. En dit is geen rol die ver van hem af staat, dit is voor hem geschreven, een maatkostuum. Ik vind het ontzettend moedig van hem, laat ik dat wél zeggen.'


Martijn: 'De moeilijkste scènes waren die met de andere acteurs, niet die met Jeroen.'


Jeroen (mompelend): 'Dat begrijp ik wel, ja.'


Martijn: 'Al die acteurs hebben een opleiding, theaterervaring. Olga Zuiderhoek, bijvoorbeeld. Een fantastisch actrice. Dat is intmiderend.'


Jeroen: 'Het was fijn elkaar tijdens de opnames dagelijks te zien. Ik was normaal al blij als ik hem überhaupt zag, eens in de maand of eens in de twee maanden, op een verjaardag. Ik heb hem geen ongevraagde adviezen gegeven, ik zei alleen: ik begrijp je angsten en ze zijn terecht. Als je wilt, geef ik je twee middagen les. Hij kwam meteen.'


Martijn: 'Maar Jeroen heeft me op de set niet één keer gezegd wat ik moest doen.'


Jeroen: 'Eén keer. Een dramatische scène.'


Martijn: 'Ik was wanhopig. Jeroen liep langs en fluisterde: je moet helemaal níets doen.'


Jeroen: 'Dat is namelijk veel interessanter, als je niet speelt, maar alleen denkt. Werkte meteen. Fantastisch.'


Martijn: 'Wil jij een organic ijstheetje? Of een lightly sparkling organic elderflower drink?'


Jeroen: 'Jéétje. Jezus Christus, daar word je doodziek van!'


Martijn: 'Ik was bij de biologische winkel.'


Jeroen: 'Even nog: ik denk niet dat je Martijn naar een toneelschool had moeten sturen. De intuïtie die hij nu heeft, verlies je tijdens zo'n opleiding.'


Martijn: 'Misschien had ik de toneelschool wel leuk gevonden, maar niet met deze achternaam. Vroeger wilde ik op de radio, maar ik kon aan de slag bij de TROS en later bij RTL. Inmiddels moet ik toegeven dat ik op televisie beter ben.'


Jeroen: 'Ik denk dat mijn drie zoons geen enkele gêne voelen om in de schijnwerpers te staan.'


Martijn: 'Maar een behoefte is het ook niet. Toen ik televisie ben gaan doen, vond ik het werk gewoon leuk, en dat speelde zich toevallig in de schijnwerpers af. In het dagelijks leven heb ik bijna pleinvrees.'


Jeroen: 'Ik heb precies hetzelfde.'


Martijn: 'Ver-schrik-ke-lijk. Op school was ik niet iemand die op de voorgrond trad. Ik was helemaal niet goed met meisjes. Ik vind het heerlijk om in een ander land te zijn. Dan ontwijk ik de blikken niet, wat ik in Amsterdam wel doe.'


Jeroen: 'Ik heb dit nog nóóit gehoord, maar ik heb exact hetzelfde.'


Martijn: 'Ik kijk mensen liever niet aan op straat, omdat je op hun gezichten de herkenning ziet.'


Jeroen: 'Of de afkeuring, haha! Ik kijk altijd op mijn horloge als mensen me tegemoet komen.'


Martijn: 'Ja!'


Jeroen: 'En dan speel ik dat ik me iets herinner wat ik nog moet doen, tot ze voorbij zijn. Dan hoop ik maar dat ze me niet gezien hebben. Op de fiets hierheen heb ik drie keer moeten zwaaien. Dat doe ik dan keurig, hoor.'


Martijn: 'Het lukt mij regelmatig om boodschappen te doen zonder iemand aan te kijken, behalve de caissière. Heerlijk.'


Jeroen: 'Ik vind het zó erg, dat herkend worden. Soms komt er iemand voor je staan, begint naar je te wijzen en keihard te lachen. Hahahaháááá! En dan doorlopen. Alsof je Bassie en Adriaan tegelijk bent.'


Martijn: 'Als ik met mijn kinderen in een pretpark ben, moet ik op één dag - ik zal niet overdrijven - vijftig keer op de foto. Ik kan niet half in pyjama over straat, of met raar haar.'


Jeroen: 'Hoewel je het vanmorgen wél deed...'


Martijn: 'Nee.'


Jeroen: 'Jawel, je haar zat raar. Iemand zei een keer tegen mij: die en die zag jou laatst fietsen en je had witte sokken aan! Iemand heeft mij dus gezien met witte sokken, en die gaat iemand anders bellen om dat te vertellen? Nou ja, echt hoor.'


Martijn: 'Dit klinkt weer zo vreselijk. Maar je moet je voorstellen hoe het is als overal iedereen iets tegen je wil zeggen. Weet je wat ze roepen? Echt waar: hééé, Jeroentje! Wat moet ik dan zeggen: nee, ik ben Martijn, Jeroen is mijn vader en laat me in godsnaam met rust want ik wil met rust gelaten worden? Eén keer heb ik geweigerd met iemand op de foto te gaan, in de supermarkt. Een mevrouw komt naar me toe en vraagt of ze met me op de foto mag. Ik zei: nee, daar heb ik geen zin in. Niet eens heel onvriendelijk. Die vrouw stond met open mond bij het koelschap. Wist niet wat haar overkwam.'


Jeroen: 'Hahaha! Ik heb hem nooit willen waarschuwen voor de bekendheid. Vroeger vond hij het leuk. Ook bij mij op de set, spelen met de props.'


Martijn: 'Machinegeweren. Geweldig.'


Jeroen: 'In zijn puberteit dacht ik dat hij een soort playboy zou worden. Iemand die in dure auto's rijdt en rondhangt in Monaco. Hij was een charmeur. Veel meisjes die hunkerend naar hem opkeken, enzo.'


Martijn: 'Wat ik overigens niet in de gaten had.'


Jeroen: 'Hij had een enorme babbel. Ik zei altijd: jij moet advocaat worden.'


Martijn: 'Voor het RTL-programma Pro Deo werk ik samen met advocaten. Laatst ging ik met Oscar Hammerstein naar een verzekeringsmaatschappij. Een vrouw die dacht dat ze verzekerd was, bleek dat niet te zijn, dus de maatschappij wilde niet uitkeren. Wij met z'n tweeën naar binnen, en een kwartier later komen we met 20.000 euro weer buiten. Fan-tas-tisch! Dat is niet omdat ik van de televisie ben, dat is puur inhoudelijk.'


Jeroen: 'Ik heb er nooit aan getwijfeld dat hij zijn geld zou verdienen. Maar waarmee, geen idee. Jasper pakte op zijn 16de een potlood en bleek fantastisch te kunnen tekenen. Had-ie daarvoor nooit gedaan. Alleen maar domme tekeningetjes. Bleek hij ineens de schilder van de familie. Waanzinnig.'


Martijn: 'Op het gymnasium wilde ik archeoloog worden.'


Jeroen: 'Verdomd, da's waar.'


Martijn: 'Ik heb vier jaar gymnasium gedaan, waarvan twee keer de derde klas. Daarna ging ik van school af. Maar ik moest iets doen, vonden mijn ouders. Dus werd het een jaar Oxford. Dat was best leuk. Alleen het gastgezin was vreselijk. Er was geen telefoon. En ik ging heen en weer naar Engeland met de véérboot!'


Jeroen: 'Je zegt het alsof je moest zwémmen! Het was niet ons idee, maar van een psycholoog. Herma en ik hadden om advies gevraad. Martijn zat in een stoel en wilde niks meer.'


Martijn: 'Zo gaat dat toch, als je 16 bent? Ik zat liever in coffeeshops. Kluste mengpanelen in elkaar. Die psycholoog stuurde overigens alle lastige kinderen naar Engeland. Misschien had hij belangen in North Sea Ferries.'


Jeroen: 'Ik vond het helemaal niet leuk dat hij weg was.'


Martijn: 'Ik had vreselijke heimwee. Het gezin kookte héél slecht. Ze hadden de verwarming nooit aan. Die man zat onder de plak bij zijn vrouw. Een heks, een vréselijk wijf.'


Jeroen: 'En je grootste wraak was...'


Martijn: 'O, dat was zo leuk. Ik was daar mijn schaatsen vergeten. Ik weet ook niet waarom, maar ik had mijn schaatsen mee naar Engeland.'


Jeroen: 'Je kon op je kamer goed schaatsen, want er was geen verwarming.'


Martijn: 'Een jaar nadat ik daar was weggegaan, speelde Jeroen in James Bond en waren er opnames niet ver van Oxford.'


Jeroen: 'En we hadden een Daimler met chauffeur!'


Martijn: 'Dus toen Jeroen een middag niet hoefde te draaien, zei ik: kom, we gaan mijn schaatsen ophalen. In die Daimler. Ik bel aan. 'Martin?' 'Yes, I'm coming to collect my skates, can you get them for me please?' Stonden ze daar met open mond naar die Daimler te kijken.'


Jeroen: 'Hahahaha!'


Martijn: 'Dus ik zei: thank you! Wat was dat heerlijk zeg.'


Jeroen: 'Dat jaar heeft misschien wel iets doorbroken. Een bepaalde inertie.'


Martijn: 'Ik realiseerde me: als ik onafhankelijk wil zijn, moet ik iets gaan doen. Dat Jeroen mijn vader was, werd pas een last toen ik bij de televisie ging werken. De buitenwereld dacht dat ik dat baantje aan mijn vader te danken had, terwijl ik vanaf mijn 14de niks anders had gedaan dan plaatjes aankondigen. Ik had sterk de behoefte om gezien te worden als iemand met een eigen identiteit en een eigen vak. Die behoefte is er nu veel minder. Ik heb op televisie alles bereikt wat ik kon bereiken.'


Jeroen: 'Als ik thuis ben, kijk ik altijd naar zijn programma's. Dat Uitstel van Executie vind ik fantastisch. Martijn is namelijk héél empathisch. En wat hij in The Voice doet, doet niemand 'm na.'


Martijn: 'Ik werk nu net zo hard als Jeroen vroeger deed. Thuis ging het altijd om hem. Jeroen had altijd belangrijke dingen en wij moesten ons aanpassen. Wat logisch is. Vroeger vond ik het wel vervelend. Ik schijn ooit een keer een blokkendoos naar de tv gegooid te hebben toen ik daar mijn vader op zag.'


Jeroen: 'Uit pure vreugde.'


Martijn: 'Toen mijn vader een keer op de bus stond te wachten om naar een voorstelling te gaan, heb ik zijn tas van drie hoog naar beneden gegooid.'


Jeroen: 'Was het maar waar. De inhoud van mijn tas kwam naar beneden dwarrelen: cheques, pasjes, paspoort, alles, stuk voor stuk. Ik kón niet minder werken - er was geen keuze. We hadden hartstikke weinig geld. Ziek zijn kon ook niet. Wij beoefenen het enige vak waarin dat niet kan.'


Martijn: 'Nou, er is nog een vak waarin je niet ziek kan zijn.'


Jeroen: 'En dat is?'


Martijn: 'Moeder van een heleboel kleine kinderen.'


Jeroen: 'Niet waar, want je kunt een vervangster nemen. Ik kreeg een keer een nierstenenaanval, verliet mijn lichaam bijna van de pijn, en het enige wat ik dacht was: ik moet naar de voorstelling. Ik wil maar zeggen: dit vak, wat wij in de breedte allebei beoefenen, vraagt ontzettend veel van de omgeving. Vroeger was ik er gewoon nooit. Mijn schoonvader zei een keer tegen me: het is nú, die kinderen, niet morgen. Daar moet ik nog vaak aan denken. Het is ontzettend jammer.'


Martijn: 'Maar op vakantie gaf-ie al zijn geld in één keer uit. Aan zijn gezin.'


Jeroen: 'Later werd het makkelijker, toen mijn filmcarrière van de grond kwam. Maar toen was Martijn al het huis uit.'


Martijn: 'Bij mij thuis gaat het nu hetzelfde. Martijn moet nu uitslapen, morgen heeft Martijn dit, volgende week heeft Martijn dat, volgende maand moet Martijn naar Cambodja met de Postcode Loterij. Het gaat áltijd om mij. Ik ben altijd aan het werk.'


Jeroen: 'Daarom is het zo prettig dat we dit samen konden doen. Of het me heeft ontroerd? Ben je gek. Ik vind een vakantiefoto waar we samen op staan veel ontroerender.'


Martijn: 'Als ik een scène terugzie, denk ik niet: dat ben ik met mijn vader. Ik denk: dit is één van de vijftien scènes die we die dag in het veilinghuis hebben opgenomen. Ik vind mezelf steeds beter geworden. Als ik twee jaar geleden voor een film gevraagd was, had ik het nooit gedaan. Als ik nu gevraagd zou worden, zou ik eerst denken: zonder Will? Zonder papa?'


Jeroen: 'Ach, wat zoet.'


Martijn: 'Maar ik zou het wel durven.'


VEILINGMEESTER MET GLADDE ZOON

De man met de hamer is geregisseerd door Will Koopman, die eerder verantwoordelijk was voor de RTL-successen Gooische Vrouwen en Divorce. Haar man Lex Wertwijn (Baantjer, Terug naar de kust) schreef het scenario. Jeroen speelt veilingmeester Arend de Leeuw, Martijn speelt zijn gladde zoon Kasper. Bijrollen zijn er voor Olga Zuiderhoek en Michiel Nooter. Zondagavond 21.30, RTL 4.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden