Happy

Zaterdag reden wij op een dag heen en weer naar Groningen, en toen we op de heenreis de McDonald's van Dronten passeerden, zei mijn vriend: 'Hier kunnen we op de terugweg eten.'


Een tintelende opwinding maakte zich van mij meester. McDonald's staat voor keurige mensen zoals u en ik natuurlijk gelijk aan het voer van de duivel, voor industrievlees, onverzadigbare vetten, plastic shitcadeaus en vast en zeker nog meer smerige praktijken waarvan ik niets weet, maar waarover op internet ongetwijfeld veel te lezen is.


Maar soms wil je als keurig mens toegeven aan de duivel in jezelf. Ik dacht in de uren dat we in de auto zaten koortsachtig na over welk gerecht - kun je dat zo noemen, als het over McDonald's gaat? - ik zou nemen. De eerste paar uur zat ik op de groenteburger, maar hoe dichter we de grote gele M naderden, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat ik juist voor een Big Mac-menu moest gaan. Eén keer in de vijf jaar, zei ik tegen mezelf. Eén keer in de vijf jaar mocht ik een Big Mac, dat was juist goed. Daar was vast een religieuze term voor.


McDonald's bleek in de lange tijd dat ik er niet was geweest compleet veranderd. Toen ik vroeger als kind bij McDonald's kwam - door mijn vader consequent Donald Duck genoemd, mijn vader, die ook consequent de resten van ons eten samen met het dienblad in de grote prullenbak gooide, zodat ik tijdens mijn Happy Meal al zat te obsederen over het feit dat hij dat straks weer ging doen - was McDonald's een witte kantine met restjes hamburger en een grote enge pop van een clown in de hoek.


Nu was het een loungetent met booths in de vorm van halve cirkels en romantische zithoekjes afgescheiden door koloniaal aandoende shutters en een medewerkster die opvallend vrolijk zei: 'Ik kom nog even uw tafeltje schoonmaken!' Het eten was hetzelfde; de koude frietjes in het omvallende zakje, de 'fritessaus' in die wonderlijke kleur geel met niet nader te duiden groene spikkels, de Big Mac die ondanks zijn grootheid toch heel snel op was. De opwinding was ook hetzelfde: welke Smurf zat er bij het Happy Meal, welk werkje kon je met de doos van het Happy Meal knutselen (een uitstansbare Smurfin met uitstansbare kleertjes), hoe lang hield je dat knutselen vol tot de kinderen wegrenden en met een roedel anderen begerig voor de vitrine met de complete collectie Smurfen gingen rondhangen?


Tout Dronten was op deze zaterdagavond uitgelopen om bij McDonald's te eten, en overal zag ik baby's Franse frietjes in hun mond stoppen, moeders dromerig caramelsundae's leeglepelen, vaders kipnuggets verorberen en massa's verpakkingsmateriaal in enorme prullenbakken verdwijnen.


En ik had het vreselijk moeten vinden, maar het maakte al mijn hooggespannen verwachtingen waar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden