Hannah Hoekstra: een vrouw om achteraan te lopen

Schrijver Henk van Straten reist elke week een stukje op met een min of meer bekende Nederlander.

Beeld Henk van Straten

'Wat doe ik nou met die fiets?', vraagt actrice Hannah Hoekstra zich hardop af, in haar bomberjack en spijkerbroek met gaten. Wakkere, intelligente ogen. Op een antwoord van mij wacht ze niet: 'Ik loop er wel mee, en dan kun jij hem halverwege van me overnemen.'

We lopen van het Vondelpark naar een pand op de Herengracht, waar ze wordt ge-motion-captured. Voor een toevoeging - althans, ze vermoedt dat dit het plan is - aan de game Horizon Zero Dawn, een wereldwijd zeer succesvolle game waarvoor ze haar gezicht gebruikten. Het hoofdpersonage Aloy ziet eruit als Hannah Hoekstra en andersom. Ze laat een plaatje zien op haar telefoon. Ik kijk ernaar. 'Dat meisje heeft een veel grotere kin', zeg ik. Hannah toont me meteen haar hoofd en profil en steekt haar kin naar voren: 'Zie je?' Ze doet het met zelfspot, met een grijns. Ik schiet in de lach.

Ze krijgt soms mails: 'Wat deed je die game geweldig!' Met een vermoeid gezicht: 'Ik heb helemaal niks gedaan! Het betekent geen lul! Ze hebben m'n gezicht gebruikt, dat is alles.' En meteen daarna: 'Dat ga je zeker opschrijven hè? Dat ik zei 'geen lul'?'

Liever hecht ze niet te veel waarde aan haar rol in die game. Ook niet te veel aandacht, dus ik moet dit allemaal niet opschrijven. Ze is actrice en won een Gouden Kalf voor haar rol in De Helleveeg; daar heeft ze tenminste echt iets voor moeten doen. 'Heb je die gezien, De Helleveeg?' Ik schud m'n hoofd. 'Ik spreek er Brabants in, hè!' Ze benoemt dit omdat ze weet dat ik uit Eindhoven kom. Meteen brengt ze het dialect ten gehore: 'Bietje zwieren op het Stratumseind!' En zo nog een paar zinnen. Ik lach en blijf lachen.

Kinderlijk enthousiast

Veel dingen zijn 'fucking chill' voor Hannah. Het transformeren dat plaatsvindt als ze acteert, bijvoorbeeld, maar ook mooie hoge ramen en - we lopen langs een kaasboer - kazen. Ze is enthousiast. Bijna kinderlijk enthousiast. Zich daarvan bewust, ook - 'Ik ben meestal goedgemutst' - zonder zich ervoor te generen of zich serieuzer voor te doen dan ze is, wat het oprecht en ontwapenend maakt.

'Ik stoot m'n hoofd vaak aan het leven hoor.' Ze zocht eens de Vlaamse psychiater/filosoof Damiaan Denys op, omdat ze hem zo wijs vond, en praatte met hem over het leven. Ze imiteert zijn stem: 'Hannah, ge moet om het leven kunnen lachen. Het is zo voorbij.'

Inmiddels loop ik met haar fiets aan de hand. Ze loopt voor me; we passen niet naast elkaar op de smalle stoep. Ook al zien we elkaars gezicht niet, ze kletst vrolijk door. Om de zoveel tijd hijst ze haar broek op. Als een scooter ons voorbijrijdt roept ze ineens: 'Hé! We proberen te praten!' Ze doet het zo plotseling dat ik - voor de zoveelste keer - in de lach schiet. Dit is een vrouw waar je alleen maar achteraan kunt lopen, vermoed ik. Je kunt haar hooguit proberen bij te houden.

Onze selfie moet anders. Ze wil niet naast me staan, maar op de achtergrond. Dat heeft ze eerder vandaag al bedacht. Lijkt haar leuk. En zo geschiedt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden