Hand

Vorige week was het open dag op school, en alle ouders mochten komen kijken. In de klas van mijn 5-jarig zoontje waren de kinderen lekker aan het spelen....

Sylvia Witteman

Het geheel zag eruit als een liturgie, met koekjes als hosties en hand sanitizer als miswijn. Ook op de muren van het klaslokaal ontbraken de iconen van moderne hygiëne niet, met een zekere Henry The Hand in de hoofdrol. Deze hedendaagse verlosser is vormgegeven als een mollig cartoonhandje, met de wijs-, de middel- en de ringvinger als rechtopstaande haardos, de duim en pink als armpjes en een heldhaftig superman-capeje om de schouders. Op de posters wordt Henry, zijn armen schuin omhoog als betrof het een kruisiging, belaagd door angstaanjagende strip-ziektekiemen met gemene gezichtjes. Er zijn pokdalige streptokokken bij, tandeloze stafylokokken, een vals hepatitisvirusje, en een kwijlende E. coli-bacterie. Likkebaardend kruipen de monstertjes over het lichaam van Henry, die alles met een lijdzaam glimlachje ondergaat, de sukkel, in plaats van die vieze beesten eens flink te stompen.

Nu begrijp ik ook waarom mijn zoontje de laatste tijd aan smetvrees lijkt te lijden. Hij kucht uitsluitend in zijn mouw, wast uitgebreid zijn handen na wc-bezoek en voor het eten, en stáát op dagelijks baden. Dat alles heeft hij niet van mij, kan ik u verzekeren. Het is hem er ingeramd door Henry The Hand. Sterker, diezelfde middag kwam het arme kind thuis met een zelfgemaakt Henry The Hand-masker en een Henry The Hand-medaille, voorzien van de tekst Champion handwasher. Aan zijn broekriem droeg hij, als een cowboy zijn pistool, een sleutelring met daaraan een miniflaconnetje hand sanitizer, gesponsord door de plaatselijke drogist. Ook voor de rest van het gezin had hij medailles meegebracht, die hij ons zou uitreiken zodra wij het handenwassen net zo goed onder de knie hadden als hij. Dat wil zeggen, ruim een minuut schrobben met zeep en heet water, en vervolgens de kraan dichtdraaien met behulp van een papieren handdoekje.

Dat werd natuurlijk niks, want papieren handdoekjes heb ik niet in huis, en zeep ook meestal niet. Ik geloof niet zo in zeep. Daar houd ik trouwens hier in Amerika wijselijk mijn mond over, want de huizen van al mijn kennissen hier zijn vergeven van de zeeppompjes en dozen tissues, plus in elke kinderkamer, keuken en wc zo’n knijpfles contemporain wijwater. Ook bij het binnenstappen van de supermarkt kun je met een flinke klodder uit de gratis klantenfles de duwstang van je karretje ontsmetten, en bij de kassa staat er weer een, met een tube moisturizer ernaast; van die 60 procent alcohol krijg je immers ruwe knokkels.

Mijn dochter en oudste zoon plagen hun arme kleine broer met zijn Amerikaanse hygiëne, want zij zijn hun Hollandse scepsis nog niet verloren. Met overgave peuteren ze in hun neus (ook iets dat Henry ten strengste veroordeelt), niezen en hoesten voor zich uit en wassen zich pas, onder protest, als zelfs ík ze te smerig vind. Ondanks de dagelijks omgeroepen vermaning van het hoofd der school: ‘Denk erom! Wees op jullie hoede voor ziektekiemen!’ eten ze onbekommerd hun boterham uit groezelige knuistjes. Die malle Amerikanen toch...

Maar drie dagen geleden werd mijn hele gezin behoorlijk ziek. Koorts, snot, noem maar op. Alleen de jongste niet. Terwijl hij, in tegenstelling tot zijn broer, zus en ouders toch een bleek, broodmager scharminkel is.

Sindsdien heb ik het akelig vermoeden dat Henry The Hand toch gelijk krijgt. Goddank is mijn zoontje nog te klein om het ons in te wrijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden