Handjes omhoog bij Goede Doel

Het komt allemaal door Doe Maar, denkt Geert Domburg. 'De jongens van het Het Goede Doel dachten waarschijnlijk: 'als die na jaren nóg uitverkochte concerten geven, kunnen wij dat ook.'..

Ja, wat anders? Want de mannen van Het Goede Doel, de één na belangrijkste exponent van de Nederlandstalige popgolf in de jaren tachtig, weten zelf ook niet goed waarom ze tien jaar na dato weer bij elkaar komen. Er worden maar twee concerten gegeven, er is afgezien van de dubbel-cd met zes nieuwe nummers geen nieuw materiaal uit en vooralsnog is er geen haar op de kalende hoofden die denkt aan een vervolg.

Voor het geld dan misschien? Kleine moeite, groot plezier, snel verdiend? Geert, verslingerd fan van het uurste uur, denkt van niet. 'Die Westbroek heeft als cafébaas nou toch geld zat. En Henk Temming heeft zijn eigen studio. Volgens mij is het toch het plezier.'

En voor dat plezier heeft de Heineken Music Hall zich behoorlijk moeite getroost. Op het eerste reünieconcert van Het goede Doel hangt een reusachtige discobol waaruit slingers van vrolijke gekleurde peertjes en vaantjes naar alle hoeken van de zaal lopen. Dertien man staan op het podium, inclusief de standaarduitset van de band op leeftijd: de gracieus van links naar recht zwiepende achtergrondzangeressen en de blazerssectie.

Zanger/tekstschrijver Henk Westbroek, inmiddels politicus in ruste, laveert tussen routine en nervositeit en vecht tegen de neiging om elk liedje met 'het volgende liedje' aan te kondigen. Als hij de nummers aan elkaar praat, riekt het naar conference. 'Het is zo'n 25 jaar geleden dat we koketteerden met zelfmoord. Het is er nooit van gekomen. Daar zijn we wel het levende bewijs van.'

De fans zijn meegegroeid met de band. Voornamelijk mannen in de leeftijd waarop het okay is om een jasje te dragen zolang er maar een spijkerbroek onder zit. Het concert is bij lange na niet uitverkocht maar alle zitplaatsen op de tribunes zijn bezet. De zaal zelf is een gatenkaas waar de bezoekers hun aandacht gelijkelijk verdelen tussen meegebrachte echtgenotes, vrienden en de band.

Geert niet. De enige keren dat hij niet woordelijk de teksten meezingt ('als ik ga stofzuigen zet ik altijd een Goede-Doel-plaatje op'), is wanneer hij een slok neemt van zijn bier. Maar bij de rest van het publiek kunnen alleen de echt grote hits rekenen op groot enthousiasme. De gefiguurzaagde reggae van 'Gijzelaar', de huppelpret van 'Sinterklaas', 'Ik Dans Dus Ik Besta', 'België' (vuisten in de lucht) en 'Vriendschap' (aanstekers dito).

Zanger Henk Temming: 'Ja vooruit even die handjes jongens, even die handjes'. Het kan nog net. Maar om nou te zeggen dat het heilig vuur weer is ontstoken. . . Zelfs Geert vindt het niet meer dan 'prima'. Dan haast verontschuldigend: 'Ach, ik teer gewoon op die ouwelullenmuziek.' Zijn vrouw heeft er minder mee, maar ze zet ook wel eens een plaatje op. 'Dan weet ie tenminste dat hij moet stofzuigen.'

Het Goede Doel speelt vanavond het tweede reuïnieconcert in de Heineken Music Hall in Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.