Column

Handjes in de lucht voor de generatiekloof!

God is geen dj, mijn zoon is een dj.

DJ Simon Heijmans tijdens het Amsterdam Dance Event. Beeld null
DJ Simon Heijmans tijdens het Amsterdam Dance Event.

Mijn zoon is een dj. Gelukkig niet van de grootte die me verplicht te onderhandelen met snakes in suits in de kleedkamers van het Amsterdam Dance Event, maar hij staat daar dus wel te rocken in de clubby kelder van de Q-Factory. Hij rockt er ook zijn nieuwe DSquared2-pet. Handen aan de headset telt hij af naar de drop, checkt de emotie van het publiek en slaat dan zijn armen breed uit, zwevend als een condor in het blauwe theaterlicht zoals de dj's doen op de Youtubefilmpjes die hij kijkt.

De dj voor hem draait lekker loungy. 'Pappa', zegt mijn zoon, 'dat is deephouse. Dat is saai.'

EDM, pap. Electronic Dance Music. Hier gaapt een generatiegat: na de eerste acidfeestjes besloot ik deze trein te missen. Dj'en blijft voor mij twee platenspelers en een microfoon; in de groeven van een oude Run DMC-elpee wonen bassen dieper dan die van de diepste deephouse. Het is menselijkheid en gapende wonden, het is de wereld.

Zoekend naar de oorsprong van de dj ben ik naar de South Bronx geweest, naar Harlem en Queens; muziek gaat vaak gelijk op met het leven. Noem me een culturele toe-eigenaar, maar ik vergeet nooit de verjaardag van dj Kool Herc aan de 125ste straat. Ik had daar niks te zoeken als witte man onder de dekmantel van de journalistiek maar ik wilde daar eeuwig blijven, aan de voet van dat soundsystem, zo luid en intimiderend als een bergwand. Kool Herc, verschroeid door drugs en drank, stond me uiteindelijk te woord met heel zijn gigantische lijf. Hij boog dat allemaal over me heen en zei toen zacht: 'het is meer dan muziek. Het is het gevoel dat je om elkaar geeft.'

Tekst gaat door onder de video

De dj's van nu hebben vele vaders. House is geboren op het verdriet van Detroit. Maar voor mij is Kool Herc het oer. Het is zijn uitvinding: twee platenspelers die om en om het meest dansbare deel van een elpee herhalen, de break. 1973. En anders was het Grandmaster Flash, of een van de andere pioniers uit de tijd dat New York in brand stond en verruïneerde, dat ze er dansten op blockparty's, op de slopersresten van hun stad. Kool en Flash gaven licht in die tijd.

Martin Garrix is de beste, zegt mijn zoon. Tiësto is passé, die is 'echt van lang geleden' - alles gaat beangstigend in de tijdversneller hier. Mijn zoon opereerde een tijdje als dj Heijmax, maar denkt over een betere naam. Hij heeft al wel een eigen logo.

Ik laat hem Peter Piper horen van Run DMC, een pilletje instant geluk met een sample helder als een sterrenstelsel - die komt van Bob James' Take me to the mardi gras - en dan échte drums erover met die slepende hihat, wow, voel je dat? Dat valt recht uit de hemel man. Ik laat hem Faithless horen, God is a dj. 'Waar is de drop?', zegt mijn zoon. 'Zonder drop is er niks aan.'

God is geen dj. Mijn zoon is een dj. Hij neemt me mee naar Martin Garrix, een 'alcohol free event', en onderweg komen we een poster tegen met waarschuwingen tegen de Supermanpil. 'Als het dodelijk is', vraagt mijn zoon, 'waarom slikken ze dan de Supermanpil?' Omdat het EDM draaglijk maakt, wil ik zeggen: zonder pillen is het binaire metaal-op-metaalmuziek, een Oost-Duitse dieseltrein heuveltje-op-heuveltje-af. Maar ik hou me in.

Nooit pillen slikken, zeg ik. Echt niet.

De blockparty met Martin Garrix is in een beurshal. Midden in de geweldig gemengde stad is het een wit feest, valt me op, superblank, maar nadenken daarover is niemand gegund in de wereld van vuurspuwende kannonnen, laserlicht en heilige vierkwartsmaat. Martin Garrix houdt gedreven van zijn muziek, dat is te zien, hij is meer dan de koetsier op de bok, hij ís muziek. Hoor ik daar een sample van de Chemical Brothers? En hij steekt zijn elastieke armen alvast in de lucht zodat iedereen weet dat het komt. I love you. You are great. Put your hands up. One two three.

'Nu komt het!' roept mijn zoon, die opgroeit in deze glimmende stad, een stad die strak staat van de welvaart, een stad die leeft op het ritme van het flitskapitaal. En ja! Martin Garrix springt op zijn dj-tafel en heft zijn handen ten hemel, zuigt de beat op met alle poriën van zijn lange lichaam. De drop.

Exact na de beloofde twee uur is het afgelopen. Thuis zet mijn zoon zijn pet af en ik leg hem in bed. En hij vraagt of ik hem nog even wil voorlezen.

DJ Martin Garrix jaagt zijn show nog wat extra aan met wat pyrotechnisch geweld. Beeld null
DJ Martin Garrix jaagt zijn show nog wat extra aan met wat pyrotechnisch geweld.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden