Handen af van Haggis en Lambiek

In de weidse luchten boven het Pajottenland en de Zennevallei zweven twee merkwaardige gistcellen rond. Dankzij de Brettanomyces bruxellenis en de Brettanomyces lambicus gaat de alcohol spontaan gisten, waardoor hier het unieke Lambiek-bier kan worden gebrouwen....

Bart Dirks

Is dat proc hygisch, vragen zij zich luttele kilometers oostwaarts af. Kunnen die houten vaten nog wel? Moeten die brouwerijen niet steriel werken? Jammer van die spontane gisting, maar zij waken over de volksgezondheid.

Zo worden in het Pajottenland en de Zennevallei de vooroordelen over de eurocraten weer bevestigd. Zoals 'Brussel' bij toerbeurt overal in Europa wel ergens de schuld van krijgt. Als een stille kracht zou de Europese hoofdstad walsen over lokale zeden en gewoonten. Voor je het weet zit je aan een EU-eenheidspils, word je gedwongen Engels (of Frans) te spreken en is je nationale parlement uitgeschakeld.

De schuldigen? Het anonieme leger aan beleidsmakers, politici en lobbyisten van de Europese Commissie en aanverwante instellingen. Wat in China, Cuba of de Sovjet-Unie faalde, dreigt wel te slagen in de EU. In Brussel is de 'nieuwe mens' geschapen, de homo eurocratis. Ook de buitenstaander vormen de beroepseuropeanen een makkelijk te herkennen kaste in het Brusselse.

Zonder uitzondering dragen ze een blauw lint om hun nek, met een pasje ter grootte van een creditcard. Zonder dat pasje komt geen vertaler, tolk of ambtenaar binnen in de Europese bolwerken. Resoluut wijst de bewaking de have nots het gat van de deur. Is een moeizaam verworven accreditatie ook maar dag verstreken, dan wordt het pasje zonder pardon ingenomen. Zelfs 's avonds in het caflijft menig geprivilegieerde eigenaar ze hardnekkig dragen.

Toch klopt achter die pasjes het hart van Duitsers die zich nog nooit zo Duits, van Spanjaarden die zich nog nooit zo Spaans en van Hongaren die zich nog nooit zo Hongaars voelden als in Brussel. Want na weer een dag Europees integreren zoeken de landgenoten elkaar op.

Daarom kunnen de Nederlanders vanavond kiezen. In cafitty O'Shea's spreekt CDA-europarlementariBert Doorn. Tegelijk, in cafrthur's, organiseert VVD-europarlementariJan Mulder zijn maandelijkse landbouwborrel. Daar spreekt de voorzitter van het Productschap Tuinbouw over de vraag hoe de Nederlandse horti-business Europa ziet. En daarna lekker entre nous kankeren op les autres.

Toch is niets meer onderhoudend dan om zo nu en dan verzeild te raken op zo'n avond van een ander land. Zo nam VVD-europarlementariHerman Vermeer me mee naar het Burns Supper in Brussel, een Schotse traditie om feestelijk de geboortedag te herdenken van hun grootste dichter Robert Burns (1759-1796).

Opeens blijkt dat de keurige Schotse politici, journalisten en lobbyisten zonder uitzondering een kilt in hun Brusselse pied erre hebben hangen. In Highland Dress zijn ze naar het restaurant gekomen, waar de Belgische koks zijn getrueerd het originele Burns Supper te maken: Cock a'Leekie soup, haggis, neeps n' tatties en roast prime scotch beef. Op tafel geen wijn maar whisky.

De dreadful haggis, het hoofdgerecht, wordt pas opgediend nadat europarlementarien hoogleraar Sir Neil MacCormick met galmende stem en uit het hoofd de 48 regels van Burns' Address to the Haggis heeft voorgedragen. Is there that owre his French ragout/Or olio that wad staw a sow/Or fricassee wad mak her spew/Wi perfect sconner/Looks down wi sneering/scornfu view/On sic a dinner?

Zonder de tekst letterlijk te kunnen verstaan, begrijpt het handjevol niet-Schotten die diepere portee van het gedicht. Buitenlands eten, zum Kotzen. De eerste eurocraat die het waagt ons nationale gerecht met schapenmaag, schapenlever, schapenhart, schapenvet en havermout te verbieden, planten we een dolk in de rug. Want de Schotten vrezen al jaren dat 'Brussel' hun haggis verbiedt.

Maar zolang de Ierse eurocraten nog elk jaar in Brussel vol overgave in kilt naar hun Burns Supper komen, zolang de Oostenrijkers bij gelegenheid hun Lederhosen invetten en zolang de Nederlandse goegemeente hier met evenveel overgave koninginnedag viert als in eigen land, valt het gevaar van de homo eurocratis te overzien.Dus zolang de Brettanomyces bruxellenis en de Brettanomyces lambicus blijven rondzweven in het Pajottenland en de Zennevallei, zal er wel Lambiek worden gebrouwen. Een compromis is hier nooit ver weg.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden