Hand opsteken

IN MIJN tijd leerde je Amerika liefhebben in de bioscoop. Niet als je van de kunstzinnige cinema militans was natuurlijk - het zou me ook niet verbazen als Bin Laden fanatiek lid van de Arabische filmliga is geweest....

Zelf verlangde ik er als normaal jongetje al naar ooit in een stad te mogen leven waar je in een drukke straat je hand maar hoeft op te steken, of er rijdt een taxi voor.

Voor mij is dat altijd de kern van de Amerikaanse Droom geweest: hand omhoog, yellow cab.

Dat is ook het grote verschil met films uit Europa, waar het meestal regent, de trein niet rijdt, de bus vol is, alle taxi's bezet zijn, en de held van het verhaal doornat en verkleumd te laat komt op een vitale afspraak die mogelijkerwijs een keerpunt in zijn ongelukkige leven had kunnen betekenen, en zich dus onder hele mooie muziek van Mahler ten slotte verhangt aan een lantarenpaal naast een lege taxistandplaats.

Je moet ervan houden.

Ik was meteen hoopvol gestemd toen ik hoorde dat de minister van Verkeer en Waterstaat een wet voorbereidde die ook de Nederlandse taxi zou 'liberaliseren': eindelijk Amerikaanse toestanden!

Maar ik had uiteraard moeten bedenken hoe het met de meeste plannen van mevrouw Netelenbos nou eenmaal pleegt af te lopen: slecht. Ze had het in Paars I al, toen ze samen met Ritzen het onderwijs hielp ontregelen, en onder Paars II bleek ze het op haar nieuwe departement nog steeds te hebben.

Plannen genoeg, daar gaat het niet om. Spoorwegen, Schipholtunnel, rekeningrijden, tolpoortjes, je kunt het zo gek niet noemen of ze had er een idee over, en toen ze op een avond een oude Amerikaanse film zag waarin Gary Grant uit een New-Yorks hotel stapte, en maar heel even een vinger opstak en waarachtig, daar stopte onmiddellijk een taxi - moet ze gedacht hebben: zo moet het bij ons ook.

En ja, waarom zou het bij ons eigenlijk niet zo kunnen?

Maar mevrouw Netelenbos - opgewekt en goedgemutst als altijd, dat moet je haar nageven - heeft in de ministerraad waarschijnlijk alleen maar het woord liberalisering uitgesproken, en een week later was de wet door de Kamer aangenomen, want in die dagen van economische groei hoefde je maar van de markt te reppen, of de hele coalitie kreeg dollartekens in haar ogen.

Sindsdien vechten in Amsterdam - het New York van Nederland tenslotte - de taxirijders mekaar van de standplaats. De palen waar je vroeger naar toe kon bellen, zijn opgeheven. De marktwerking heeft tientallen chauffeurs aangetrokken die, aangenomen al dat ze over een geldig bewijs van rijvaardigheid beschikken, geen flauw benul hebben hoe ze van A naar B moeten rijden. Ik had er laatst eentje die de hele rit met een vrouw of een vriendin belde die hem van huis uit vertelde of hij links of rechts moest. En het wachten schijnt te zijn op een taxi-oorlog, in vergelijking waarmee de vorige op een vreedzame burenruzie leek.

Bij wijze van experiment heb ik de afgelopen week een paar dagen met opgestoken hand urenlang door de stad gewandeld. Het regende, de trams waren vol, de meeste bussen reden niet, ik had godzijdank geen vitale afspraak dus er zat verder geen risico aan - maar een taxi heeft nooit voor me gestopt.

Onder mevrouw Netelenbos zal ik nooit mogen dromen dat ik rondloop in een Amerikaanse film.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden