Halsstarrige held geeft Dood Paard geen vleugels

Woedend zijn ze, de Romeinen. Het gewone volk voelt zich uitgebuit door hun volksvertegenwoordiger en slaat aan het muiten. De acteurs van Dood Paard rotzooien met worsten en mayonaise, ze steken met vunzige gebaren de draak met het fatsoen....

Maar als diezelfde volksvertegenwoordiger een oorlog wint tegen een naburig volk, dragen ze hem ineens op handen. Hij moet Coriolanus heten en consul worden. Ook toen was de volksgunst verraderlijk: dreigt hij in hun ogen teveel macht naar zich toe te trekken, dan laten ze hem ongegeneerd vallen. Eenmaal verbannen gooit hij het op een accoordje met zijn vroegere vijand om Rome een lesje te leren.

In Coriolanus laat Shakespeare de maatschappij zien als een jungle. De vechtersbaas uit de titel, door zijn moeder als oorlogsheld opgevoed, is uiteindelijk een speelbal van het volk. Het is een cerebrale tekst met hier en daar prachtige passages, door Manja Topper en Kuno Bakker van Dood Paard mooi vertaald.

Het gezelschap heeft er een heldere voorstelling van gemaakt, die ook zonder enige voorkennis van het stuk met gemak te volgen is. Dat is een verdienste, zeker nu zes acteurs zo'n zestien rollen spelen. Maar alleen daarmee ben je er niet. Op enkele fraaie spelers na, Benjamin Verdonck in de titelrol, Manja Topper met een uitdagend zwangere buik als Coriolanus' moeder en Annemieke Schenke, is de rest nog erg wisselvallig.

De stijl van Dood Paard - spelen in het hier en nu - werkt deze keer bij een aantal acteurs zichtbaar gemakzucht in de hand. Het mooist zijn de scènes die rustig worden gespeeld en het stuk met al zijn maatschappelijke dilemma's tot zijn recht laten komen. Maar die worden te vaak ontsierd door nietszeggende leukdoenerij en meligheid. En waarom het een half uur voor het einde ineens gaat regenen, blijft een raadsel. Drie acteurs worden door en door nat, zonder dat daar enige aanleiding voor is. Zulke toevoegingen lijken overbodige noodgrepen om schwung in het stuk te brengen.

Gelukkig lukt het nieuwkomer Benjamin Verdonck als Coriolanus daaraan te ontkomen. Hij toont een oprechte onverzettelijkheid die aanspreekt. Want moet je wel op je knieën gaan als je zo door je aanhangers wordt vernederd? In alle heftigheid kiest hij ervoor het verleden niet te vergeten en zijn verraders met de nek aan te blijven zien.

Die halsstarrigheid moet hij uiteindelijk met de dood bekopen. Dat slot zet je niet alleen aan het denken over de onmogelijkheid een rechtvaardige samenleving te scheppen, het is ook het enige moment dat er een zweem van drama opduikt. Maar niet genoeg om de voorstelling met terugwerkende kracht alsnog vleugels te geven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden