Half kaalslag, half filmdecor

Een van de fanatiekste supporters van FC Dordrecht,

Op de Sisarijs- of Sarisgang gebeurt iets vreemds. In de brede winkelstraat in Dordrecht, waar sloopzuchtige stadsvernieuwers decennia geleden onherstelbare schade hebben aangericht, verliest een vrouw haar tongpiercing terwijl ze een broodje kroket eet.


Het is een kolossale vrouw. Ze vloekt en draagt een legging. De piercing valt vlak voor de voeten van Elisa Kuster. 'Hier moet ik even van bijkomen', zegt ze droog. Ze is klein, tenger en voetbalsupporter.


Voor de gelegenheid is ze stadsgids. Ze heeft voortreffelijke kwalificaties. Uitgezonderd tijdens haar studie film- en theaterwetenschappen in Nijmegen woont Kuster (40) al haar hele leven in Dordrecht. Ze is een liefhebbende, maar kritische inwoonster en ze kent de geschiedenis van talloze panden en de beste anekdotes.


Daarnaast is ze een van de fanatiekste supporters van FC Dordrecht. Speciaal voor de gelegenheid heeft ze vandaag een dertig jaar oud trainingsjack van DS'79 aangetrokken, de naam van de club in de jaren tachtig. (Johan Cruijff speelde ooit drie wedstrijden voor DS'79. Als bewijs voor dit door sommigen nog steeds moeilijk te geloven feit hangt er in de gang van Elisa Kuster een foto van Cruijff in DS-shirt.)


Het trainingsjack was van Hugo, een van haar beste vrienden die in 1999 overleed aan een spierziekte. Op een van de tribunes van het kleine, vervallen stadion aan de Krommedijk is een herdenkingssteen geplaatst. 'Toen Hugo dood ging, nam ik me voor zo veel mogelijk wedstrijden van FC Dordrecht te zien, uit en thuis. Voor hem. Als ik er ben, is hij er ook een beetje.'


Sinds zijn dood miste ze maar vier wedstrijden. 'Dat komt door het Songfestival, dat vind ik ook leuk.'


Ze wijst op het stadion en de bijvelden. 'Hier heeft mijn jeugd zich afgespeeld.' Haar vader Gerard voetbalde bij de voorloper van FC Dordrecht, DFC. Ze vertelt over haar jeugdhelden, Kees Koudstaal en Jaap van der Wiel, de stratenmaker. 'In die tijd hadden ze allemaal een snor. Als Kees Koudstaal het veld opkwam, zwaaide hij naar mij. Ik was dan zo gelukkig.'


Een paar jaar lang had ze twee seizoenkaarten, een van Feyenoord en een van FC Dordrecht. 'Op een dag dacht ik: nu ga ik misschien toch iets te veel van het leven missen.' Ze koos voor FC Dordrecht, vanzelfsprekend.


'Lekker op de fiets naar het stadion. Er komen hier twee-, tweeënhalfduizend mensen kijken en ik ken ze bijna allemaal. En hier hebben ze tenminste echt bier, niet dat slappe spul.'


Ze werkt sinds kort op de administratie van de club. Ze twitterde al voor de club en ze beheerde de Facebook-pagina. Nadat ze wegens bezuinigingen haar baan bij schouwburg Kunstmin had verloren, was ze een jaar werkloos. 'Kan ik niet wat voor de club doen, heb ik aan de manager, Olav, gevraagd. Kom maar, zei hij, we hebben hier nog wel een laptop staan.'


Wennen is het wel. 'Straks hang ik op vrijdagavond voor de jongens in de hekken en komen ze op maandagochtend op de administratie een declaratieformuliertje bij me halen.'


De wandeling is onderbroken voor een lunch op het terras van restaurant Jongepier. Vanwege het uitzicht op de Merwede en het scheepvaartverkeer kan het hier gerust idyllisch worden genoemd. Dordrecht is een vreemde stad. Het is een stad zonder bioscoop waar door sloop en herbouw op sommige plekken veel kwaads is aangericht. Elders waan je je in een filmdecor van het vredige vooroorlogse Nederland. Delen van Zwartboek en Pietje Bell zijn hier opgenomen.


Dordtenaren staan bekend om hun stugheid, zegt Elisa Kuster. 'En om hun directheid. Als je even niet oplet als je oversteekt, word je meteen voor teringwijf uitgescholden.' Ze lacht hard.


Rijk is de stad niet. 'We hebben hier geen luxewinkelstraat. De Action is de Bijenkorf van Dordrecht.' Ze moppert op de kaalslag die in de jaren zestig plaatsvond en legt uit dat de hoge en de lage cultuur hier op gespannen voet met elkaar staan.


'Het is schipperen. Het Filmhuis liep best aardig, maar de gemiddelde Dordtenaar wil naar de nieuwe James Bond, niet naar een film over een Iraanse schaapsherder die op een berg wat voor zich uit zit te filosoferen.'


Dordrecht is óók de binnenhavens in de oude stad, het vele water, de verstilde straatjes, de 17de-eeuwse huizen, het Energiehuis met poppodium Bibelot en de negenhonderd rijksmonumenten. Kuster wijst naar de overkant van de rivier, naar Zwijndrecht. 'Het enige leuke aan Zwijndrecht is dat je op Dordrecht uitkijkt.'


Ze voelt grote genegenheid voor de stad, en niet alleen vanwege FC Dordrecht. 'Ik ken hier alles en er verandert niet veel. De stad blijft de stad. Hier ben ik nooit alleen.'


Elisa Kuster, leidt rond door haar stad, die niet veel verandert.


'De Action is de Bijenkorf van Dordrecht.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden