Haiyan

Hulpverlening Filipijnen laat nog steeds op zich wachten', klonk het de hele avond in het NOS-Journaal. In het nadrukkelijke 'nog steeds' viel niet zozeer een klaagzang, maar een aanklacht te beluisteren.

Als het een verwijt was, dan ligt de journalistiek niet voor op de hulpverlening. Maandag, drie dagen na de tyfoon (zoals Haiyan steeds genoemd wordt) waren correspondenten nog onderweg: Michel Maas voor de NOS (en deze krant) in Cebu, Koen de Regt voor RTL Nieuws in Ormoc. De verslaggeving heeft de kern van het rampgebied nog niet bereikt, enkel de periferie, waar vluchtelingen en hulptroepen zich groeperen.

Beelden van het getroffen gebied zijn nog summier, ze circuleerden de hele dag over alle (internationale) zenders. De verwoeste vlakte, de drommen wanhopigen over die ene asfaltweg, langs de doden in oranje plastic, op weg naar nergens. De huilende vrouw, tot de camera: 'Mam, ik ben nog steeds in Tacloban en ik leef. We hebben eten nodig'.

En overal die ene gefilmde gebeurtenis die het drama - cynisch, maar ook het verhaal van een ramp stelt wetten - reliëf moet verschaffen. De geboorte van een kind, op de puinhopen van de tyfoon. 'Toch een teken van hoop in deze nare tijd', zoals Terzake dat op Canvas beschreef.

De bureauredactie deed wat rampen doen: Nederlanders in de Filipijnen zoeken ('Onder de doden zit één Nederlander'), en Filipijnse families in Nederland bij hun telefoon, angstig contact zoekend met verre naasten.

'Giro 555' stond nog geen dag 'open' , of in de studio's ontspon zich een voorspelbaar ritueel: komt er een nationale televisie-actie? Nederland loopt voorop; op geen buitenlandse zender was dat een vraag die opdoemde.

In EenVandaag wist Henri van Eeghen van de samenwerkende hulporganisaties het nog niet. Vandaag overleggen de organisaties met de omroepen. 'Om te kijken wat voor vorm we kunnen geven aan die invulling', aldus Van Eeghen, die ook nog zei: 'Ik denk dat op dit moment de inschatting van 12.000 slachtoffers nog een inschatting is'.

In het achtuurjournaal schetste René Grotenhuis van SHO de twee criteria voor een 'televisieramp': is het een grote ramp? (Zijn antwoord: 'Geen twijfel') En: leeft het? Grotenhuis had de indruk van wel. Inderdaad: de media-aandacht wekt die indruk. Ook dat is cynisch, maar er zit Haiyan ook wat mee: het is (hoe wrang en onterecht ook) lang genoeg geleden dat andere rampen of oorlogen de aandacht van de kijker opeisten, en de donkere dagen naderen - met een beetje geluk weet Haiyan in te spelen op een vroeg Kerstgevoel; een ramp midden in juli heeft het echt stukken moeilijker.

Het verrassendste geluid over een hulpactie kwam opvallend genoeg uit de mond van Albert Verlinde in RTL Boulevard. Het programma zou net deze week geld inzamelen voor een actie van Unicef tegen kindersterfte, maar die werd uitgesteld.

Afgeblazen door Haiyan.

Verlinde vond een nationale tv-actie onzin. Verlinde: 'Waarom moet er altijd zo'n evenement van gemaakt worden? We zitten in een tijd van crowdfunding. Als wij nu al oproepen tot geven op 555 en we doen dat vijf dagen lang, dan is daar geen gecoördineerde actie voor nodig.'

Groot gelijk, al klinkt het vreemd uit de mond van Verlinde dat hij een sterrengala afslaat. Geef op 555, en voorkom een huilshow. Want het idee dat het volk pas wil geven wanneer Patricia Paay, Gordon of Gerard Joling daar met vochtig gemaakte hondenogen om smeken, dat is pas echt rampzalig.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden