Had Peking nut?

Donderdagavond laat is de wereldvrouwenconferentie in Peking afgesloten met een document over het recht op seksuele zelfbeschikking van vrouwen. Welk effect zullen de akkoorden van Peking op Nederland hebben?...

C. Dresselhuys, hoofdredactrice feministisch maandblad Opzij: 'Als het om seksuele gelijkberechtiging gaat, denkt iedereen meteen aan de Derde Wereld. Waarom toch? Voor ons in Europa is de winst die op dit terrein in Peking is geboekt, net zo belangrijk. Kijk maar naar de Ierse vrouwen, die voor een abortus stiekem naar Engeland moeten. Ik ben benieuwd hoe een land daarmee omgaat. Want dat is het grote nadeel van zo'n conferentie: wat er is afgesproken heeft geen bindende werking. Je kunt geen bombardementen uitvoeren als een land zich niet aan de afspraken houdt.'

L. Rempt, oud-Kamerlid voor de VVD en deelnemer aan de vrouwenconferenties in Mexico (1975) en Kopenhagen (1980): 'Jammer genoeg wordt er nogal getwijfeld aan het effect van zo'n conferentie. Vooral Mexico heeft in Nederland impulsen gegeven tot nieuwe wetgeving, onder andere op het terrein van betaalde arbeid voor vrouwen. Met zo'n slotdocument kun je de regering wijzen op hun verantwoordelijkheid. En, als het moet, ermee om de oren slaan. Dat hebben we indertijd ook gedaan. Er zijn vragen in de Tweede Kamer gesteld.

'Wat ik vooral aan Peking overhou, is dat vrouwen voor een groot deel zelf de onderhandelingen hebben gevoerd. Vrouwen zijn samen aan de slag gegaan en niet, zoals vroeger, de diplomaten uit New York. Zo'n Laetitia van den Assem, Nederlands delegatielid, daar neem ik mijn petje voor af.'

Malou van Hintum, power-feministe en schrijfster van Macha, Macha: 'Als ik aan deze conferentie terugdenk, vraag ik mij steeds af: 'Jezus, waarom zaten we toch in China?' Een land dat zo achterlijk is, al die executies, de gedwongen sterilisaties, de babymoorden. Het enige positieve was dat ze de dissident Harry Wu niet tot vijftien jaar cel veroordeelden, dank zij Hillary Clinton die hem vrij kreeg.

'Het getuigt van een bepaalde naïviteit om zo'n land te kiezen. Vreemd. Stel je voor dat we indertijd naar Chili waren gegaan. Deze conferentie had in een Scandinavisch land gehouden moeten worden. Of in de Verenigde Staten.

'Ik ben pessimistisch over de mate waarin al die uitspraken op de conferentie ook gevolgen zullen hebben. Er is op de conferentie veel gediscussieerd, de media hebben er veel aandacht aan geschonken. Maar heeft het slotdocument ook prioriteit in al die landen? Wordt er geld voor beschikbaar gesteld? En wat zijn de sanctie-mogelijkheden? China zal haar één-kindpolitiek nu echt niet opgeven. Een stok achter de deur, zoals bijvoorbeeld economische sancties, is er niet. Je vraagt je af of zo'n conferentie wel nodig is. Misschien moet het anders opgezet worden, kleinschaliger misschien.'

L. Ket, coördinator van Het Vrouwenhuis in Amsterdam en initiatiefnemer van het spiegelcongres Van Peking naar Amsterdam: 'Natuurlijk heeft het iets opgeleverd! Die seksuele rechten staan er nu, het is een eye-opener. We hadden gisteren hier een lesbisch debat en dan merk je hoe zoiets leeft. Het is vrijblijvend allemaal wat er is afgesproken, maar we hebben het wel bereikt.

'Wat niet vergeten mag worden, is dat zo'n conferentie er ook is om elkaar te leren kennen. Er wordt genetwerkt; er worden contacten gelegd met personen uit allerlei hoeken. Je kent de mensen nu en je kunt ze ook aanspreken. Dat is erg belangrijk want de grote vraag is wat de regering nu gaat doen. Hoe serieus worden de besluiten genomen?

J. Bettenhausen, deelneemster namens de Nederlandse Bond van Plattelandsvrouwen aan de schaduwconferentie in Huairou: 'We zijn naar China gegaan om onze campagne 'Kritisch consumeren, Duurzaam produceren' uit te dragen. Daar zijn we goed in geslaagd. We hebben mede de demonstratie georganiseerd tegen al die verspilling daar.

'Ik heb nooit in mijn leven zoveel wegwerp-bestek en prefab-spul bij elkaar gezien. Zonde. Als je als Verenigde Naties duurzame ontwikkeling propageert, dan moet je dat natuurlijk ook naleven in de praktijk. Er is meteen een petitie naar de secretaris-generaal gestuurd met suggesties hoe het de volgende keer beter kan.

'In China is het gevoel van de wereld als groot dorp dichterbij gebracht. Afstanden zijn overbrugd. Er gaat zo'n kracht van uit als je ziet hoeveel vrouwen zich in de wereld met dezelfde problemen bezighouden.'

Stieven Ramdharie

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden