Haarhuis knokt zich op gehate gras langs Leconte

De lotgevallen van Paul Haarhuis op gras beginnen zo langzamerhand amusant te worden. Hij heeft warempel alweer een partij gewonnen in het tennistoernooi van Rosmaen en staat nu in de kwartfinales tegen de Slowaak Kucera....

COEN VEMER

Van onze verslaggever

Coen Vemer

ROSMALEN

Haarhuis is op zijn zachtst gezegd geen liefhebber van tennis op gras. Het jachtige service-volleyspel ligt hem niet, hij speelt liever een rally vanaf de achterline. Bovendien ergert hij zich eraan dat de ballen nauwelijks meer opkomen nadat ze de grond hebben geraakt. Op gras duelleert Haarhuis niet alleen met zijn tegenstander maar tevens met zijn eigen weerzin tegen het spelen op die ondergrond.

Dat levert in Rosmalen boeiende taferelen op. Haarhuis schudt mismoedig het hoofd na een mislukte slag, laat zijn racket stuiteren, schreeuwt het uit van frustratie en stapt tussen de punten quasi verveeld in het rond. Zijn mimiek lijkt gemaakt voor een animatiefilm. Wanhoop, minachting, sarcasme, vlot vertelt zijn gezicht telkens een ander verhaal. Zijn rechterbeen tapt nerveus op en neer als hij de service van zijn tegenstander afwacht. Hij houdt demonstratief zijn spencer aan, want van tennis op gras wordt hij niet warm.

In zijn eerste partij, tegen Pereira uit Venezuela, ontsnapt hij op wonderbaarlijke wijze aan uitschakeling. Liefst zeventien dubbele fouten kan hij zich permitteren. Tegen Leconte heeft hij zijn service beter onder controle, slechts vier dubbele fouten, maar tevreden is hij nog altijd niet. Hij vindt dat hij meer risico's moet nemen met zijn opslag dan hem lief is, om niet te kwetsbaar aan het net te zijn.

Haarhuis lijkt aanvankelijk een gemakkelijke prooi te worden voor Leconte, die op het Autotron na een schouderblessure zijn eerste toernooi in anderhalve maand speelt. Hij verliest zijn tweede servicebeurt op nul en kijkt al snel tegen een 4-1 achterstand aan. Het geworstel van Haarhuis en het vloeiende, bijna nonchalante optreden van de linkshandige Fransman vormen een schril contrast.

Maar Haarhuis is een geslepen tacticus die weet hoe het spel van een tegenstander te ontregelen en Leconte heeft te lang op non-actief gestaan om zijn topvorm ook maar te kunnen benaderen. Die combinatie zorgt voor een ommekeer in de wedstrijd. Leconte wint nog wel de tiebreak, maar in de overige twee sets komt hij ruimschoots tekort. Deze keer weet hij zich verraden door zijn service. Hij slaat dertien dubbele fouten, waarvan vijf in een game (die hij nog wint ook).

Leconte begint zich steeds meer te ergeren aan het kabaal op de tribunes, waar 2700 meisjes en jongens uit het tennisdistrict Noord-Brabant vrij spel hebben. Zijn concentratie verslapt. Haarhuis weet zich er goed voor af te sluiten. Op momenten laat hij zien dat hij wel degelijk uit de voeten kan op gras. Zijn returns zijn van hoog niveau en aan het net heeft hij grote vorderingen gemaakt.

Zijn voornaamste handicap is van mentale aard. 'Steeds moet ik tegen mezelf zeggen: weer een punt tegen, geeft niks. Weer een dubbele fout, geeft niks. Het is moeilijk om positief te blijven.' Lang geleden, in 1991, bereikte Haarhuis op Wimbledon de derde ronde. Daarna won hij tot dit seizoen nog maar een partij op gras, hetgeen zijn afkeer slechts heeft doen toenemen.

Ook dat werkt niet in zijn voordeel. 'Het probleem is dat plezier hebben bij mij afhangt van winnen. Ik heb onwijs veel lol als ik na lang gezwoeg Jacco (Eltingh) versla in de training. Als ik daarentegen een hele mooie wedstrijd speel waarin ik een paar leuke dingen heb laten zien, maar die ik desondanks verlies, ga ik met zo'n sik naar huis.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden