Haar naam is Sahar

“Het summum van immoraliteit is om bij al je misstappen de schijn te wekken een fatsoenlijk mens te zijn die de wet respecteert.” - Plato

Haroon Parvani

undefined

De ijzeren wielen gleden gierend over het spoor. De staatslocomotief kwam tot stilstand. De machinist drukte op de knop en de tyfoon klaagde luid. De wagondeur ging open. Vanachter de stoom kwamen Sahar en haar familie te voorschijn. Het verdrijven van het gezin was gestaakt. Sahar mocht terug naar het asielzoekerscentrum. Het tolerante Nederland heeft sinds vorige week haar poorten voor haar geopend. O edelmoedigheid!

Regels zijn regels kondigde de heer Leers nog in januari van dit jaar aan. “Wat heb ik verkeerd gedaan?” treurde Sahar. “Ik ben bang, echt heel bang.” Sahar en haar familie kunnen zich sinds 8 april jongstleden een menswaardig bestaan in Nederland permitteren. Ze zijn toegelaten als vluchteling.
Tien jaar lang heeft Sahar uitzichtloosheid getrotseerd. Tien jaar lang heeft het zwaard van deportatie boven haar hoofd gehangen. Zij en haar familie hebben onder andere op straat, op stations en de laatste drie jaar in een stacaravan geslapen. Haar blik is somber en vertelt boekdelen over haar jonge leven. Bij elke oogknippering gaat er een nieuw blad van haar leed open. Dat haar sage de nachtmerrie van elk meisje is, bleek uit de Nederlandse revolte in miniatuur in het noorden. Haar klasgenoten kwamen in opstand om een einde te maken aan hun nachtmerrie en Sahars kommer en kwel. De lente begon dit jaar in Friesland.
Hoewel voor Sahar en haar familie nu een verblijfsvergunning in het verschiet ligt, kleeft er een bittere smaak aan deze zaak. Het gaat mij hier niet om de asielprocedure, alhoewel deze ook kriebels in mijn vingers teweeg brengt om er een genadeloos artikel aan te wijden, maar om het uitstellen van een verblijfsvergunning tot het laatste moment en de redenatie van onze minister teneinde zijn kromme daad recht te praten.
Een decennium lang een meisje gevangen houden in de verstikkende tentakels van procedures en blinddoeken met het stof der wetten. Telkens uitzetting in het vooruitzicht stellen en wanneer al de hoop is vervlogen een verblijfsvergunning verlenen, roepen bij mij de beelden op van de “schijnexecutie praktijken”. Sahar is tot het laatste moment in de waan gehouden te worden gedeporteerd naar Afghanistan.
En hoe praat onze minister de gang van zaken goed? Asieladvocaat Stieger vertelde dat de IND had gezegd dat het gezin Sahar zich moet aanpassen aan het Afghanistan van tegenwoordig. Zelfs werd in deze strijd de intelligentie van deze gymnasiaste tegen haar gebruikt. “Iemand die zo goed kan leren, kan heus ook de taal (Dari) leren en opnieuw beginnen (in Afghanistan),” ratelde de medewerker van de IND.
Afghaanse meisjes en vrouwen zijn al sinds het Taliban-tijdperk vogelvrij verklaard. Of ze nu verwesterd zijn net als Sahar, of zo oosters ogen als Aisha. Aisha stond afgelopen zomer op de cover van het Amerikaanse nieuwsmagazine Time, met twee gaten op de plaats van haar neus. Haar oren waren ook afgesneden om haar als voorbeeld te stellen voor de rest van de meisjes.
Onze minister was serieus van plan om Sahar terug te sturen naar Afghanistan. Wetend wat haar amandelogige landgenote Aisha was overkomen. Haar schuld was haar hunker naar een menswaardig bestaan. Sahar wilde dat ook. Een triest feit voordat het onderzoek van het ministerie van Buitenlandse Zaken op de tafel van de heer Leers kwam te liggen. Het argument dat alleen de verwesterde schoolgaande meisjes kunnen worden onderworpen aan onmenselijke behandeling is even zwak als de cohesie van onze regering.
Bewust van het feit dat zijn beroep bij de Hoge Raad geen stand kon houden, trok onze minister dit in. De werkwijze van onze minister om zich telkens te verschuilen achter een stapel van stoffige wetten is immoreel. Hoewel hij mij best een fatsoenlijk mens lijkt, hebben zijn daden in de verste verte niets te maken met fatsoen.
Fatsoen is, niet goed te lijken maar te zijn!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden