Haar lichaam is net zo miserabel als dat van een normaal mens

Lena Dunham is geweldig. Tenminste, dat vond ik toen ik de eerste afleveringen zag van Girls, een soort Sex and the city from hell. Niet alleen schrijft de 28-jarige Dunham de serie, ze acteert er ook in; haar personage is geestig, scherpzinnig, en met sterk wisselend succes op zoek naar die dingen waar wij allemaal naar zoeken: liefde, vriendschap, een carrière, de zin van het leven. Dat doet ze allemaal regelmatig naakt of halfnaakt, waarbij goed te zien is dat haar lichaam net zo miserabel is als dat van een normaal mens. Vooral dat laatste vond ik erg jofel van haar, want lelijke, naakte mensen krijg je zó zelden te zien op tv dat je zou gaan denken dat je de enige was.

Naarmate de serie vorderde kreeg ik desondanks nogal een hekel aan Hannah, die hoofdpersoon en haar vriendinnen. Verwende, zelfzuchtige luie New Yorkse Jewish princesses die zwelgen in hun eigen gebrek aan ruggengraat, teren op de zak van anderen, en niet eens aardig zijn voor elkáár. Ook komt er een eind aan hoe vaak je iemand depressief op een wc wil zien zitten met een half opgegeten cupcake, en de seksscènes werden vaak zó pijnlijk dat ik er heel hard doorheen moest neurieën met mijn ogen dicht. Maar dat alles was míjn probleem, besloot ik. Wellicht was ik gewoon te oud voor de harde werkelijkheid die Hannah me voorschotelde?

Dunham schreef haar memoires op in Not That Kind of Girl, en dat wou ik wel lezen. Dunham zelf was natuurlijk ánders, dacht ik, veel wijzer en rijper dan haar toenemend irritante alter ego in de serie. Helaas, het tegendeel bleek waar. Toegegeven, schrijven kan ze wel, vlot en met scherpe humor. Openhartig en eerlijk is het allemaal ook. Maar die openhartigheid ontaardt voortdurend in genant exhibitionisme, en haar eigen verhaal is zo mogelijk nog narcistischer dan dat van Hannah in de serie.

Pagina na pagina opschrijven wat je die dag gegeten hebt, zonder enige zelfrelativering, kom op zeg. En niemand hoeft van mij geslachtsdelen te mijden, maar eindeloos geneuzel over kutten en baarmoeders wordt toch vervelend. Sowieso krijg je bij lezing van dit boek het gevoel alsof je in een café zit met zo'n kennis die maar doorpraat over zichzelf en uiteindelijk zegt: 'Maar laten we het nu eens over jóu hebben. Wat vind jíj van mijn nieuwe haar?'

Erger is dat Dunham het relaas doet van een 'verkrachting' die beslist geen verkrachting is, maar gewoon slechte seks. Er is geen sprake van dwang, en de onfortuinlijke neuker stapt halverwege meteen op als Dunham het hem sommeert. Zoiets een 'verkrachting' noemen is een diepe belediging voor vrouwen die daadwerkelijk verkracht zijn en getuigt opnieuw van Dunhams egoïstische tunnelvisie: zíj voelde zich akelig na dat onprettige rendez-vous, dus móet het wel een verkrachting zijn geweest. Wat voor precedent wordt hier geschapen? Moeten mannen voortaan bang zijn dat ze voor het gerecht gesleept worden als ze tegenvallen in bed?

Ik moet er niet aan dénken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden