Haagse luv

NRC-journaliste Barbara Rijlaarsdam kreeg een relatie met Henk Bleker, nadat ze hem had geïnterviewd. Waar zagen we eerder liaisons tussen interviewer en interviewee? Plus: wat er op je werk gebeurt als je als redacteur Den Haag een relatie krijgt met een politicus. Volgens een redacteur die het meemaakte.

Nee, de vonk sloeg niet over tijdens ons eerste interview. Hij was ook geen machtig staatsman of een gerespecteerd arrivé. Een beetje een brugpieper eigenlijk, vond ik. Ik draaide immers al een tijdje mee als journalist in het Haagse circuit, hij kwam als Kamerlid net kijken. Weliswaar werd hij in zijn eigen regio een zondagskind genoemd, maar in Den Haag ontbeerde hij in alle opzichten de erotiek van de macht. Laten we een beetje voortmaken, ik moet nog een stofzuiger kopen, zei ik die eerste keer plompverloren, omdat hij me iets te lang deed over het beantwoorden van de vragen.


In al haar genadeloosheid sloeg de verliefdheid korte tijd later onverwacht toch toe en dat openbaarde zich vrijwel tegelijkertijd met mijn overstap van een regionale krant naar de Volkskrant. Schoorvoetend had ik mijn bazen geïnformeerd over deze liaison amoureuze met de vijand. De scheidslijnen tussen politiek en journalistiek waren in de jaren tachtig fragieler dan nu, maar ook toen mocht je een intieme relatie met een politicus zo typeren. Toch keek niemand er echt van op. Den Haag barst van de ambitieuze workaholics en vonken schieten gemakkelijk over als mensen elkaar in hun passie vinden. We waren niet de eersten die elkaar op de 'werkvloer' de liefde verklaarden en we waren verliefd en vrolijk en jong.


Mijn droom om een goed en desnoods beroemd journalist te worden hield ik intact. Zijn voorstel om mijn carrière richting voorlichting te sturen, schoof ik verontwaardigd terzijde. Ik zou de grens tussen support en afstand weten te bewaken, zei ik vastberaden. De duivel zou op ons kussen tussen ons liggen. Bovendien: waar zou ik me ook druk over maken? Mijn geliefde zat in de PvdA-fractie en die had vanuit de oppositie nul komma nul in te brengen in het landsbestuur. Stoere meid die daar nieuws zou halen.


Maar ongemakkelijk werd het gaandeweg wel degelijk. De zorgeloosheid was op niks gestoeld. We stegen beiden in onze eigen pikorde. Hij ging gewichtiger doen over interne partijzaken die ik als journalist niet mocht weten. Ik poneerde stellingen en meningen, een ervaren parlementair journalist eigen. Waar ik aan de ene kant botste op de ijzeren partijopvatting, stuitte ik aan de andere kant op argwaan en wantrouwen van mijn collega's. Ze zeiden het nog net niet hardop, maar hun ogen spraken boekdelen. Wat ik te zeggen had, ach, PvdA-koker misschien?


Terecht was het niet, maar wel te begrijpen. Nog zie ik me gespannen staan te luisteren achter de groene gordijnen in de Kamer naar een moeilijk en wekenlang voorbereid debat van de geliefde. Het hart onprofessioneel in de keel, ook vanwege de zekerheid dat elke fout na de apotheose gefileerd en bekritiseerd zou worden op de redactie. En in die apotheose zou ik me roomser dan de paus tonen, zoveel wist ik wel van mezelf.


Toen moest hij nog minister worden. Onze vreugde over die benoeming (ik was de eerste die het wist!) met snelle champagne stond haaks op het heimelijke chagrijn van collega's die liever een ander op die post hadden gezien. Niet dat ze niet met me meeleefden. Nog zie ik voor me hoe iedereen uit het raam hing toen hij mij met de dienstauto kwam ophalen. Dat gaan we nooit meer doen, besloot ik vanwege die rare uitzondering.


Kort daarop heb ik de hoofdredactie om overplaatsing gevraagd. Ik weet niet eens meer wat de directe aanleiding was. Het stilvallen van een discussie op de redactie toen ik binnenkwam? De verdediging waarin ik ongewild werd gedrongen of de opwinding romdom een kabinetsberaad dat ik vanwege het drukke telefoonverkeer had meegekregen maar er niemand deelgenoot van kon maken? Een goed ingevoerd journalist heeft immers aan een half woord genoeg. Ik vertrok naar de redactie Buitenland van de Volkskrant, weg van de nationale politiek. Een paar jaar later keerde ik terug. De geliefde politicus was weg van het Binnenhof en uit mijn leven en ik kon weer in alle vrijheid mijn passie voor politiek botvieren.


Lidy Nicolasen


EVA JINEK EN BRAM MOSZKOWICZ


'Overdag een fotoshoot samen zodat het ijs breekt en 's avonds uit eten. Dat doen ze handig bij Linda', zei journaliste Jinek over het interview dat ze in 2009 met advocaat Bram Moszkowicz had voor het tijdschrift. Tegenover Moszkowicz moest een pittige vrouw komen die hem stevig aan de tand kon voelen, zo had de redactie bedacht. Het interview was niets minder dan een publieke flirt. Waarom hij ja had gezegd tegen dit interview? wilde Jinek weten. 'Omdat jij het doet. Je was me al opgevallen', antwoordde Moszkowicz. Maanden later mondde het uit in een relatie die Jinek haar baan bij Nieuwsuur kostte.


DSK EN ANNE SINCLAIR


Hij pas aan het begin van zijn politieke carrière, zij al een populaire televisiepresentatrice, bekend om haar scherpe vragen en helderblauwe ogen. Dominique Strauss-Kahn en Anne Sinclair ontmoeten elkaar in 1989 op de set van het televisieprogramma Questions à Domicile. Volgens biograaf Michel Taubmann is het een coup de foudre en valt Sinclair, dan nog getrouwd, als een blok voor de charme en intelligentie van Strauss-Kahn. Na de uitzending volgt een lunchafspraak en twee jaar later een huwelijk. In 1997, als Strauss-Kahn minister van Economische Zaken wordt, geeft Sinclair haar journalistieke baan voor de camera op om mogelijke belangenconflicten te vermijden.


BARBARA RIJLAARSDAM EN HANS BLEKER


CDA-staatssecretaris Henk Bleker (58) van Landbouw en de 32-jaar jongere NRC-journaliste Barbara Rijlaarsdam leerden elkaar kennen in Den Haag tijdens een interview voor de krant. Hoofdredacteur Peter Vandermeersch bevestigde de relatie donderdag in het Algemeen Dagblad. De journaliste werkte eerst voor de parlementaire redactie in Den Haag. Na het CDA-congres in 2010 interviewde ze de staatscecretaris. Ook schreef ze een groot artikel over Bleker met de kop 'De handigheid van een Amsterdamse koopman'. Nadat ze aangaf een relatie met Bleker te hebben, werd ze overgeplaatst, eerst naar NRC.Next en daarna naar de economie redactie.


SUSAN SMIT EN PETER R. DE VRIES


'Zoveel mogelijk drank op tafel of paaien met goed eten.' Zo beschrijft schrijfster Susan Smit haar aanpak om de man achter misdaadverslaggever Peter R. de Vries bloot te leggen voor het interview in tijdschrift Linda in 2006. Later bevestigt Smit aan De Telegraaf een affaire te hebben gehad met De Vries. De misdaadverslaggever heeft een open huwelijk. Het einde van het interview waar alles mee begon is veelbetekend. Smit vraagt hem naar zijn zwakheid. De Vries: 'seks, haha'. Al ziet hij dat eigenlijk meer als deugd. Wat kun je daar allemaal in kwijt? vraagt Smit. De Vries: 'Agressie, vreugde, opwinding, begeerte. Alles. En zet nou die taperecorder maar uit, Susan.'


ISCHA MEIJER EN CONNY PALMEN


'Ik zag hem en zakte bijna door mijn knieën van aangedaanheid. Dat is hem, daar staat mijn man', zal schrijfster Connie Palmen later tegen Martin Simek zeggen op Elsevier.nl over het interview met journalist Ischa Meijer. De twee spreken elkaar voor het eerst in 1991 in het radioprogramma Een uur Ischa naar aanleiding van Palmers debuutroman De Wetten. De altijd kritische interviewer Ischa Meijer is voorzichtig in zijn aanpak. Het gesprek gaat over Palmens jeugd in Limburg en haar verlangen ooit non te willen worden. Palmen en Meijer blijven samen tot zijn dood in 1995.


SUZY WETLAUFER EN JACK WELCH


Journaliste Suzy Wetlaufer keerde volgens collega's in 2001 euforisch terug na haar interview voor de Harvard Business Review met General Electric-baas Jack Welch ter gelegenheid van diens afscheid. 'Eindelijk een man met dezelfde energie.' Na het interview volgden een gezamenlijke fotoshoot in het kantoor van General Electric, dure cadeautjes en een geheim bezoekje aan Welchs appartement in New York. Alles kwam uit. Welchs echtgenote vroeg een scheiding aan, Wetlaufer nam ontslag en de twee trouwden later. Met de affaire kwam ook de reputatie van het tijdschrift in het geding. Zo bleek de Harvard Business Review geïnterviewden toe te staan de tekst naar eigen inzicht te herschrijven. Het betreffende interview onder de naam 'Jack on Jack' werd nooit gepubliceerd.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden