'Gun het mij om waardig te sterven'

De ingezonden brieven van dinsdag 21 februari.

Demente oudere in Duitsland, naast het bed matrassen om verwondingen te voorkomen. Beeld epa

Brief van de dag: Gun mij een waardig einde

Als arts laat ik mijn patiënten wel eens weten welwillend tegenover euthanasie te staan. In de praktijk komt het er maar hoogst zelden van. Deze toezegging geeft namelijk zoveel rust dat de mensen hun leven en sterven aankunnen, zoals het ze overkomt. Mijn toezegging draagt in de laatste fase van het leven bij aan hun levensgeluk. Nu zie ik maandagmorgen een paginagrote advertentie van enkele moralistische collegae, die hun weerzin uitspreken om 'het leven van een weerloos mens te beëindigen'. De paradox is dat deze artsen voorbijgaan aan de wens van de betrokkene toen deze nog weerbaar was om over zijn of haar eigen leven te willen beschikken. Want wat als ik vandaag bij mijn volle verstand vastleg dat ik niet wil dat mijn lichaam als een lege huls doorleeft nadat mijn ziel, mijn verstand, dit lichaam zou hebben verlaten?

'Nee, dat gaan wij niet doen', zeggen de opstellers van de advertentie vastbesloten. Prima! Niemand zal jullie dwingen tegen je zin euthanasie uit te voeren of te ondergaan. Jullie zijn vrij om een vegeterend bestaan te leiden nadat je verstand je verlaten heeft. Maar waarom mij verplichten om dit ook te ondergaan? Waarom telt het recht van iemand die bij zijn volle verstand is niet meer als hij dat volle verstand verloren heeft? Jullie ontnemen mij de gemoedsrust en het levensgeluk dat ik ontleen aan het idee dat ik geen ontluistering of lijdensweg hoef te ondergaan. Jullie dwingen mij en vele anderen om er straks voortijdig uit te stappen, omdat het niet meer zou kunnen wanneer het werkelijk nodig is. Ik gun het jullie om straal dement voort te leven. Gun het mij om te sterven zoals mijn vader en daarvoor zijn moeder stierf: zachtjes en waardig en in aanwezigheid van zijn, haar en straks mijn geliefden.

Roeland Voorhoeve, arts, Soest

Tekst gaat verder onder de tweet.

Fijn team

Het lijkt wel alsof Trump en Pence niet in hetzelfde team zitten. Ze zeggen tegenstrijdige dingen en brengen daarmee de een na de ander in verwarring. Waar heb ik dat al eens eerder gezien? O ja, in politieseries met twee agenten. De een een bad cop: confronterend en bedreigend. En daarna de good cop: sympathiek en sussend, een zakdoekje reikend aan de huilende verdachte. In onze opluchting moeten we vooral niet vergeten dat die twee onder één en hetzelfde hoedje spelen.

Effie Andrée Wiltens, Voorburg

Donald Trump en Mike Pence lopen over de South Driveway bij het Witte Huis. Beeld epa

'Laaghartig tuig'

Het nieuws is dat Wilders nieuws is voor het nieuws. Deze matrixachtige constructie ging weer tot een duizelingwekkende hoogte. Hij was in Spijkenisse om, ja, om wat te doen? Om zich te laten filmen door de pers, hetgeen veel pers op de been had geroepen, wat weer nieuwswaardig werd voor de krant. Kunnen we niet afspreken dat we Wilders pas weer willen zien en horen spreken als hij zijn A4'tje fatsoenlijk heeft uitgewerkt? Voor iemand die de pers negeert en trumpiaans basht als 'laaghartig tuig' vind ik dit wel erg veel eer.

Trees Roose, Haren

Hartverwarmend

Waarom staat het hartverwarmende stuk 'Barcelona massaal op de been om vluchtelingen te steunen' ergens op een plek in de krant achterin (Ten eerste, 20 februari)? Het zou zo mooi zijn als hier een prominente in het oog springende plek voor werd ingeruimd in deze barre tijden!

Angèle Schmitz, Kerkrade

Demonstranten in Barcelona. Beeld afp

Eeuwige roem

Frans Verhagen herleidde afgelopen zaterdag op de U het 'rendez-vous avec l'histoire' van Derk Jan Eppink terecht tot Roosevelts uitspraak 'rendez vous with destiny' uit 1936. Vermoedelijk heeft Roosevelt daarmee op zijn beurt gevarieerd op de bekende uitspraak van Frederik de Grote bij zíjn aantreden in 1740, dat hij zichzelf en Pruisen aangordde 'zum Rendezvous des Ruhmes'. Tussen bestemming en roem bestond voor koningen tijdens het absolutisme niet zoveel verschil.

Thomas von der Dunk, cultuurhistoricus, Amsterdam

Verfrissend

Tweederde van de Nederlanders heeft weinig vertrouwen in de Tweede Kamer. Wat is daaraan te doen?, vroeg Sir Edmund. Deze verfrissende vraag leverde originele antwoorden op. Meestal staat de communicatie met de burger centraal. Die moet beter. De burger begrijpt ingewikkelde problemen niet, dat moet worden uitgelegd en de burger moet dan terugpraten. Geheel in lijn met de moderne communicatietheorieën. Interessante experimenten, maar het klinkt ook nogal bevoogdend: wij gaan het zo regelen dat jullie het kunnen begrijpen, maar dan moeten jullie wel meedoen. Een tikkeltje arrogant, toch?

Zou het niet zo kunnen zijn dat tweederde van de bevolking gewoon gelijk heeft? Dat politici inderdaad niet te vertrouwen zijn? Ze lullen wat af in verkiezingstijd, maar als puntje bij paaltje komt, doen ze heel andere dingen. Dat kunnen ze dan wel weer uitleggen, maar waarom zou je luisteren als politici doen wat hen zelf goeddunkt en niet wat de kiezer wil? Waarom zou je dan nog stemmen?

Maar er is een lichtpuntje. De twee best beoordeelde voorstellen in Sir Edmund gaan niet uit van betere communicatie, maar stellen doen centraal. Met elkaar stellen we democratisch orde op zaken: in het gezin, op het werk, bij de gemeente. En gemeenten weer met elkaar. Eventjes lullen en dan poetsen. Zo maken we zelf weer uit wat er gebeurt. Heel verfrissend.

Jan Portegijs, Leiden

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden