Gullit

Aan de (lichaams-) taal van analyticus Ruud Gullit kon je woensdagavond goed merken waar het hart ligt. Niet bij die club uit Amsterdam....

Marcel van Lieshout

Valencia - Ajax begeleidde deze analyticus met aanhoudend schamper gelach. Bijna had ik uitbundig gelach geschreven maar dat was het juist níet.

Uitbundig lachen zou suggereren dat Gullit werkelijk opgelucht was dat Ajax op miraculeuze wijze overeind bleef in een wedstrijd die eigenlijk met een nulletje of wat verloren had moeten gaan. Dat was hij juist helemaal niet. Er zat geen spoortje van blijdschap in het permanente gehinnik dat door Tom Egbers absoluut niet meer te mennen viel.

Het spottende, vileine ondertoontje herkende ik heel goed want ook ik gaf me vorderend de wedstrijd aan mateloos schamperlachen over. Er was nog een overeenkomst. Mijn huisanalyse stemde vrijwel woordelijk overeen met die van Gullit in de Hilversumse tv-studio.

'Godallemachtig.'

''t Is toch niet te geloven.'

'Hoeveel geluk kan een mens hebben?'

'On-ge-loof-lijk!'

'Nou jaaa, 0-1. . .'

'O ja, en dat heet dan zeker weer een gouden wissel terwijl van het oorspronkelijke plan van Koeman helemaal niets terecht kwam.'

Feyenoorders zijn slechte verliezers.

En we moeten wat. Nu er voor ons dit seizoen vermoedelijk helemaal niets te lachen valt. Om dan vanuit landsbelang ineens Ajax hartstochtelijk te omarmen tijdens de Europese rondgang lijkt me teveel gevraagd.

Aardige kans dat Gullit, net als ik thuis, buiten de rechtstreekse uitzending om nog even begonnen is over Lucky Ajax, de rechtstreekse lijn van Koeman met boven (begon met dat bekerduel tegen RBC waarin Ajax bij een 3-1 achterstand een penalty en een buitenspelgoal cadeau kreeg), de buiteling van Machlas tegen Feyenoord, de spontane aanval van blindheid van de grensrechter tijdens de bekerfinale Ajax-FC Utrecht en die twee gewonnen wedstrijden tegen Lyon waarin Ajax in totaal zes keer over de middenlijn is geweest.

Mijn kinderachtigheid doet uiteraard niet terzake maar die van Gullit intrigeert me. Hij zal het altijd ontkennen maar zijn antipathie jegens Ajax schraap je er zo van af.

Ik moest denken aan 1994. Toen Gullit ineens besloot niet mee te gaan naar het WK. Over diens motieven is veel gespeculeerd. Ik schreef er destijds een lied over (op de wijs van Ik zou wel eens willen weten..) en nu, bij herlezing, denk ik dat ik er toch niet ver naast zat met mijn analyse: toen al, in 1994, kon Gullit die Ajax-grootspraak (de club was juist weer in opkomst) niet verdragen.

Waar Gullits hart wél ligt is mij duidelijk. En waarop hij aast eveneens. Ik vrees dat hij om zekere redenen zelfs stiekem zit te gniffelen als Feyenoord ten onder gaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden