Guido en Stans

Dat is een mededeling die zowel ontzettend wáár is als fysiek onmogelijk - applaudisseren met één hand heeft immers ook geen zin....

ROB VREEKEN

VANMIDDAG om 1 uur trouwt Guido.

Guido en Stans houden veel van elkaar, als ik tenminste de verhalen mag geloven van de bruidegom. (Raar woord, bruidegom. Lijkt op kauwgom: iets dat je uitspuugt wanneer je er na verloop van tijd schoon genoeg van hebt.) Zij trouwen daarom op, laat ik zeggen, uitbundige wijze.

Het huwelijk vindt plaats in het pittoreske gemeentehuis van 's Graveland, en als ambtenaar fungeert de burgemeester in eigen persoon. Er zijn honderden familieleden, vrienden en collega's uitgenodigd. Morgen vertrekt het paar naar een eiland waar de zon altijd schijnt - wat niet meteen duidt op een schijnhuwelijk.

Met opzet gebruik ik het woord 'uitbundig' en niet 'traditioneel', want wie een eigentijdse manier zoekt van samenleven, raakt het spoor bijster. Ouderwets trouwen was een tijdje erg in, maar misschien al niet meer, dat weet ik niet. De relatiemarkt lijkt tegenwoordig op een mega-tuincentrum: om elk tuintje past wel een hekje.

Als Guido en Stans echt modern willen zijn sluiten ze een homohuwelijk, maar volgens de burgemeester kleven daar praktische problemen aan. Nogal conservatieve gemeente, dat 's Graveland.

Met grote vanzelfsprekendheid is Guido daarom afgestormd op een huwelijk in de ware zin van het woord. Van de plannen werden wij, collega's, continu op de hoogte gehouden. Soms bekroop ons de akelige gedachte: zou Stans wel beseffen met wat voor kletsmajoor zij te maken krijgt?

Bovendien wierp het huwelijk voor ons twee problemen op. Het eerste - wat geven we? - werd opgelost door een inzameling te houden, met de opbrengst waarvan een mooie, roestvrije appelboor kon worden aangeschaft. De andere vraag - wie gaat er speechen? - bleek deze week aan het bureau te leiden tot een onverwacht heftige discussie over de betekenis en waarde van het evenement.

Collega Joris, onze vaste feestredenaar, vertikte het. Afscheid: natuurlijk. Jubileum: akkoord. Maar speechen bij zoiets banaals als een trouwerij? Kom zeg, dat doet oom Bert maar.

Wim, een duurzaam doch principieel ongehuwd samenwonende huisvader, deed een beroep op de wet gewetensbezwaarden.

Mijn huwelijk leek qua ceremonie op het aanvragen van een bijstandsuitkering, niemand wist ervan en na afloop dronken we een kop koffie op de Zaanse Schans, vijf minuten fietsen van het stadhuis.

Anet, heel lang geleden heel ouderwets getrouwd, heeft daar nooit spijt van gehad en zou het zó over doen. Sterker: dan zou ze wel vijf mannen nemen.

Opeens besefte ik: hier wordt een trend geboren. Terwijl de jonge geliefden precies doen waar ze zin in hebben, breken anderen zich het hoofd over de vraag of zij daar wel mee kunnen instemmen.

En aangezien ik de pineut was voor die speech, kan ik uit de grond van m'n hart zeggen: Guido en Stans, veel geluk!

Rob Vreeken

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden