Grote namen, rijke sponsors

Het vijfdaagse muziekfestival South By Southwest (SXSW) in Austin stond dit jaar in het teken van spelen tot je erbij neervalt. Een beetje artiest gaf er in vier dagen al gauw tien optredens. Prince deed er één: maar hij was in bloedvorm.

Net zolang werken aan je spel of zang totdat het pijn doet. Dat was een van de adviezen die Dave Grohl donderdag tijdens zijn keynote speech tijdens de opening van de zesentwintigste South By Southwest (SXSW) muziekconferentie meegaf aan de duizenden muzikanten en vertegenwoordigers uit de muziekindustrie.


Zelf gaf hij diezelfde avond het voorbeeld door met zijn gelegenheidsband de Sound City Players maar liefst drieënhalf uur op het podium te staan voor een zinderende rockrevue. De Sound City Players, vernoemd naar de studio waar grootheden van Fleetwood Mac tot Nirvana hun klassieke platen opnamen, bestond vooral uit Grohls eigen Foo Fighters die werden bijgestaan door een reeks van gasten die het optreden tot een zeer memorabele gebeurtenis maakten.


Onvergetelijk was het halfuurtje dat Stevie Nicks het podium met Grohl en zijn mannen deelde. De subtiliteiten van het arrangement van de Fleetwood Mac hit Dreams werden door de toch wat robuuste rockers gemist, maar Nicks zong zo fabelachtig dat dit geen enkel bezwaar bleek, terwijl het meer dan duizendkoppige publiek bij het buitenpodium van Stubb's ademloos luisterden naar Landslide, waarin Nicks zich enkel liet begeleiden door de akoestische gitaar van Grohl.


Grohl glunderde en wie zijn pretoogjes zag toen hij een paar uur later met John Fogerty een magistrale versie van Creedence Clearwater Revivals Fortunate Son had voltooid, zal dit beeld nog dagen bij zich dragen.


Dagen waarin geheel volgens Grohls advies bands speelden tot ze erbij neervielen. Grote namen zoals die van Grohl, The Stooges, Depeche Mode, Green Day en de op het laatste moment aangekondigde Justin Timberlake en Prince volstonden met een enkel optreden waar je vaak alleen door loting toegang toe kon krijgen.


Fijn als je tot de gelukkigen behoorde en zaterdagnacht kon vaststellen dat Prince in een bloedvorm verkeert. Maar de essentie van SXSW is toch de presentatie van nieuwe bands en artiesten, dan wel iets oudere met nieuwe ambities die zich in de kijker wilden spelen voor agenten, boekers en festivalorganisatoren die ook dit jaar weer uit heel de wereld naar Austin voor dit nog altijd grootste muziekevenement waren gekomen.


Het festival bleek nog groter geworden dan voorgaande jaren, met meer dan honderd podia verspreid over de Texaanse hoofdstad. De twintigduizend badgehouders hadden vijf dagen lang de keuze uit een paar duizend bands en artiesten. Waar voorheen de muziek vooral tot de avonduren beperkt bleef en de bezoekers overdag in het Convention Center het seminargedeelte bijwoonden, openden de talloze bars, clubs en zalen ook overdag de deuren.


Blogs, kledingmerken, tijdschriften, internetbedrijven, hardwareleveranciers en vele andere bedrijfjes organiseerden hun eigen showcases die ook voor niet festivalgangers toegankelijk waren.


Een beetje artiest gaf in vier dagen al gauw tien optredens. Behalve een goed bezocht optreden tijdens het officiële vrijdagavondprogramma was Jacco Gardner de afgelopen dagen meermaals te zien en bleek de band de afgelopen drie maanden echt beter geworden. Gardner die zijn plaat bij een Amerikaans label heeft uitgebracht, heeft in korte tijd al aardig naam gemaakt en had veel baat bij meerdere optredens ook buiten het SXSW-programma. Traumahelikopter uit Groningen-Noord, zoals het trio niet naliet te vermelden bij iedere introductie, hoefde niet eens op het programma te staan om toch op maar liefst negen showcases rond het festival op te treden. Hun rauwe garagepunksound bleek erg actueel en sloot goed aan bij die van spraakmakende gitaarbands als Parquet Courts, het al wat langer bestaande, maar zeer nadrukkelijk aanwezige Black Lips en Mikal Cronin.


Opmerkelijk was dit jaar het ontbreken van spraakmakende Britse bands. Na jarenlang de podia in Austin toch een beetje gedomineerd te hebben, was er behalve een falende Palma Violets en de nog altijd niet van het podium spattende Alt-J weinig Brits nieuws te vernemen.


Was Grohls adagium 'spelen tot je erbij neervalt' dit jaar niet zo aan de Britten besteed, hun hegemonie maakte nu ruimte voor die van de hiphop. Van veteranen als Public Enemy en A Tribe Called Quest (zeer indrukwekkend in het voorprogramma van Prince) tot nieuwe sterren als Kendrick Lamar en het zeer aanwezige hitgevoelige duo Macklemore & Ryan Lewis, was hiphop dit jaar een zeer belangrijke factor voor het welslagen van SXSW.


Maar de editie van 2013 zal toch ook de geschiedenis in gaan als die waarin grote namen gekoppeld aan rijke sponsors het festival uit het lood trokken. Prince, die door Sam-sung werd betaald, betrad op het laatste moment een zaal voor duizend man, waar maar een paar honderd geaccrediteerden naar toe kunnen, Justin Timberlake met zijn My-Space en Smashing Pumpkins met Red Bull: SXSW heeft hun eigenlijk niet nodig. Maar als ze er dan toch staan, wil je er ook heen. En wat Prince ook beoogde met zijn show (aandacht vestigen op mogelijk een nieuw album dan wel tournee), geweldig was het wel. Dankzij een tiental blazers klonk zijn band veel luchtiger dan de laatste keren dat hij Nederland aandeed. Opmerkelijk was het dat Prince geen gitaar speelde en zijn fameuze solo uit Purple Rain al scattend simuleerde.


Weinig hits, veel covers tijdens een zeer feestelijke show die tot diep in de nacht duurde. Speelde hij maar weer eens zo in Nederland.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden