Grote dansmeesters coveren valt niet mee

NDD/Cover..

MAASTRICHT Het is een rel in Maastricht. Het festival de Nederlandse Dansdagen (NDD), dat vrijdag begon, wil na tien jaar weg uit Limburg. Verkassen naar Amsterdam, dat al zoveel dansvoorstellingen en festivals heeft. Directeur Leontien Wiering meent dat de best of-formule van de NDD, met een selectie hoogtepunten uit het afgelopen seizoen, op is. Zij wil een vrijer geprogrammeerd festival dat het vakinhoudelijk debat stimuleert. En de meeste dansmakers zitten nu eenmaal in de Randstad.

Eén van haar felste criticasters – Guido Wevers, de vorig jaar aangetreden directeur van Theater aan het Vrijthof, dat medeoprichter en bestuurslid van de NDD is – ziet in Maastricht, strategisch gelegen tussen België en Duitsland, juist legio kansen voor de NDD.

Het openingsgala vrijdag leek een voorzet op Wierings plannen: de aftrap van de jubileumeditie bestond volledig uit nieuw werk. Nieuw werk geïnspireerd op bestaande stukken, dat wel. Onder de noemer Cover nodigde de organisatie van de NDD choreografen uit een bestaand stuk van een bekende, oudere collega opnieuw te interpreteren. Een spannend idee, dat verzandde in geesteloze opdrachtkunst. Het meeliften op andermans aura leidt niet automatisch tot een sterke eigen artisticiteit, hoever de meeste makers ook van het origineel af zijn gaan staan.

Anouk van Dijk neemt voor Situations de kamer, de agressie en enkele gebaren uit Hans van Manens Situation (1970) over. Maar haar dansidioom blijkt plat, onder meer door de combinatie van teksten die zichtbare en onzichtbare acties benoemen en terloopse bewegingen. Het expliciete geweld is verstommend, met als uiterst onkies hoogtepunt een zogenaamd opwindend duet tussen een militair (de machthebber) en een vrouw in burka (de machteloze).

Emio Greco en Pieter C. Scholten hebben hun invulling van de klassieke ballettechniek gekoppeld aan die van Rudi van Dantzig. Vertrekpunt was The Ropes of Time (1970), een geheel verloren choreografie. Aan Nicolas Rapaic van Het Nationale Ballet de lastige taak op te boksen tegen Greco. In een wit jurkje zie je Rapaic vechten om de krachtige lijnen en vormen waarin zijn lichaam normaal gesproken excelleert los te laten en mee te gaan met de andersoortige balansen van zijn zwarte schaduw. Double Points: Rudi is een narcistische vertoning; had Rapaic zijn kwelgeest maar afgeschud.

Choreografisch gaat hij te weinig gelaagd te werk, maar streetdancer Marco Gerris is in zijn antwoord op Jirí Kylián wel ontwapenend. Van Stamping Ground (1983) houdt hij de opbouw en thematiek gewoon aan. In een reeks solo’s, gevolgd door een groepsdeel, koppelt hij in Footprints de dierlijke kracht van de aboriginalcultuur aan zijn eigen taal, wat tot een water en wind producerende human beatboxer leidt en een breakdansende krab, vogel en vierpotige.

De vierde cover was gisteren te zien, in het Derlon Theater. Wat een verademing! Andrea Leine en Harijono Roebana namen postmodern jaren tachtigwerk van het Onafhankelijk Toneel als inspiratiebron en zetten naast twee eigen dansers (Tim Persent en Heather Ware) ook de twee makers en performers van destijds op het toneel: Amy Gale en Ton Lutgerink.

Wat footNote1 zo goed maakt is dat de speelse mix van gebaren, muzikaal uitgesproken tekstflarden en sferische muziek (van Presley tot Baker) organisch is versmolten met de pure dansdrive van Leine en Roebana. De vier imiteren elkaar, draaien rollen om of spelen estafette, maar nooit zonder zichzelf te verloochenen. Heden en verleden als elkaars voetnoot. Dat is pas voer voor debat.

Mirjam van der Linden

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden