Groot opgezette voorstelling stuwt Linning de hoogte in

Nanine Linning bespeelt met gemak de grote zaal.

dans


****


Zero door Dance Company Nanine Linning/Theater Heidelberg


22/4, Stadsschouwburg Amsterdam. Tournee t/m 13/5. naninelinning.nl


Al vanaf haar eerste voorstellingen tart choreografe Nanine Linning de zwaartekracht. Bij de jetset werd ze beroemd met haar Happy Hour Chandelier: hangend aan een kroonluchter schonk de Nederlandse choreografe bubbels in glazen. Maar ook in serieuze producties zoals Bacon, Cry Love en Synthetic Twin zweven haar dansers vaak aan kabels of vleeshaken. Soms zelfs tergend lang op hun kop. Nu, in haar nieuwe, groot gemonteerde voorstelling ZERO, gemaakt bij haar thuisbasis in Duitsland, zijn de dansers regelmatig gezekerd met karabijnen en elastieken. Tijdens het indringende openingsbeeld 'vallen' personages zelfs omgekeerd de lucht in, poppen naar later blijkt. Dat alles ter suggestie van de laatste uren van de mensheid op aarde.


Linning liet zich voor ZERO inspireren door ideeën over afnemende zwaartekracht: theoretisch zouden de Noord- en Zuidpool ooit kunnen omflippen. Het visioen dat zich volgens haar dan voltrekt, onthult ze in ZERO. Een nulpunt, met nieuwe levensvormen op planeet aarde. En wauw, wat zien die organismen er betoverend buitenaards uit, dankzij kostuums van de getalenteerde modeontwerpster Iris van Herpen.


In deze zesde succesvolle samenwerking zwepen beide dames elkaar nog verder op. De dansers dragen rubberen maskers tot ver over hun nek, een variant op reptielenhoofden annex motorhelmen. Om hun dijen dansen schubben en schilden van zwart latex; bij elkaar zes kilo, maar daar laten de jonge dansers zich niet door belemmeren.


Soms bevriezen ze in duo's, soms bijten ze naar elkaars ledematen. Langzaam komen onder die schubben zwarte lycra's vandaan. En veel later huidkleurige tenues, maar dan hebben deze aliens al weer menselijke trekken verworven. Halverwege dragen ze nog schouderpartijen van zilverkleurige scherven, die blikkeren tegen de achterwand van luxaflex. Daarop zien we in video's evenknieën onder water voorbij duiken.


Linnings beeldtaal imponeert meer dan haar dansidioom. Dat bestaat vooral uit reikhalzende armen en laag over de vloer uitstrekkende benen. Meer variatie met hulp van bijvoorbeeld circusacrobatiek is welkom. Zeker als ze rekwisieten gebruikt zoals lange jumpelastieken.


Nu werkt haar choreografie het sterkst in duetten; bij groepsscènes vechten de dansers te vaak tegen vage, onzichtbare krachten en blijven tableaus lang hangen in dezelfde variaties. Dan is het vooral de pompende en stuwende muziekcollage van Arvo Pärt, Philip Glass, Ralph Vaughan Williams en Julia Wolfe die ZERO vooruithelpt. Maar op haar apocalyptische visioenen is niets aan te merken. Linning heeft duidelijk toekomst bij Theater Heidelberg, waar ze vorig seizoen naartoe trok. Daar initieert ze grootse dansvoorstellingen, theater en opera's. Dat stuwt haar de hoogte in: het bespelen van de grote zaal doet ze met gemak, lef en een groot kunstzinnig gevoel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden