Groot geworden Xzibit brengt hiphop in zuiverste vorm

Een zwarte dame buigt zich over de witte balustrade van het Amsterdamse Paradiso. Alvin Nathaniel Joiner, ofwel rapper Xzibit, kan niet bij haar uitgestoken hand, maar knikt de dame vriendelijk toe....

Hij gaat op de rand van het podium zitten en schudt breed lachend nog wat handen. Zijn kolossale lijfwacht stapt naar voren om zijn baas te beschermen tegen de graaiende handen van het publiek. 'Laat ze maar', zegt Xzibit. 'Het is okay. Ze zijn cool.'

Zo moet Def Jam-labelbaas Russell Simmons het bedoeld hebben toen hij eerder dit jaar zijn 'Hiphop Summit' belegde, om met rappers te praten over de slechte reputatie van hun genre en het gebrek aan oprechtheid van veel rappers. Laat wat meer rappers zo goedlachs en oprecht zijn als 'Mr X-to-tha-Z' en het zal allemaal goed komen met de hiphop.

Een zinsnede uit Xzibits hit Paparazzi (1996), in Paradiso één van de massaal meegebrulde hoogtepunten, had zo als ondertitel van de bijeenkomst kunnen dienen: 'It's a shame/ niggas in the rap game/ only for the money and the fame'.

Dat besef leeft niet alleen bij Mos Def, Talib Kweli en de anderen van het New Yorkse Rawkus-label, maar ook aan de andere kant van de VS, aan de Californische west coast, waar Xzibit resideert. Lange tijd was hij underground, een rapper die veel erkenning van insiders genoot, maar commercieel nog weinig zoden aan de dijk zette. Tot dit jaar zijn uitstekende derde album Restless verscheen, geproduceerd door Dr. Dre en met gastbijdragen van Eminem en KRS One.

Xzibit is groot geworden, maar hij blijft het hiphopgeloof in zijn zuiverste vorm belijden: zonder toeters en bellen en zonder praatjes over blote meiden, al zijn gebbetjes over het red light district onvermijdelijk als rappers Amsterdam aandoen.

Eén dj en één rappende secondant; dat is voldoende voor Xzibit. Hiphop in zijn oervorm. Alleen al door inderdaad in het uitverkochte Paradiso te komen opdagen en stipt op tijd te beginnen, ontkrachtte Xzibit twee vooroordelen die door collega's de wereld in zijn geholpen.

En het mooiste is: Xzibit is nog een uitstekende rapper ook. Maar weinig hiphoppers hebben zo'n onweerstaanbare, hermetische flow en zo'n feilloos gevoel voor melodie als hij.

De wat gruizige, bijtende stem, waarmee hij ratelende maar zeer dynamische raps op je afvuurt, is karakteristiek. Vooral de singles (X, What U See Is What You Get, Front 2 Back) maakten indruk in het sfeervolle Paradiso, waar het publiek zich keer op keer liet opzwepen tot collectief op en neer springen en ritmisch zwaaien met de armen.

Aan de 'don't fuck with me'-thematiek ontkomt geen enkele rapper helemaal, maar Xzibit schaamt zich er niet voor dat hij een man met een klein hartje is, getuige een songtitel als Sorry I'm Away So Much. Ja, als je hem een nummer hoort opdragen aan 'alle vrouwen en kinderen, de mensen die maken dat we elke avond weer graag naar huis terugkeren', dan is de vervaarlijk ogende en fel rappende Xzibit bijna de ideale schoonzoon van de hiphop.

Ook altijd fijn: Xzibit hield het lekker kort. Na een afgemeten en nergens verslappende set van vijf kwartier stond de hele meute weer buiten, terwijl de afscheidsgroet van de man zelf - een welluidend 'peace!' - nog maar nauwelijks was weggestorven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden