Groenteman leest: Astrid Holleeder en Plien & Bianca

De komende weken leest Hanneke Groenteman op verzoek van de boekenredactie de eerste tien pagina's van enkele net verschenen boeken en geeft op basis daarvan advies.

Beeld No CANDY

Mijn entree in deze rubriek begint met een Vloek in de Kerk. Ik heb een haat-en-een-snufje-liefde-verhouding met boeken. Zo langzamerhand ervaar ik ze vooral als een bedreiging van mijn gemoedsrust. Niet door hun inhoud (die ken ik meestal niet), maar door hun hoeveelheid. Meer en meer heb ik het gevoel dat ze als een kleine tsunami mijn huis, en dus mijn leven, binnenstromen.

Best lastig aangezien ik te onrustig, te gretig, te FOMO (fear of missing out) en te druk ben om ze ook te lezen. Ik krijg ze, ik leen ze, ik vind ze, ik koop ze zelfs, maar lezen: ho maar.

Krijgen als in: 'Ik heb een oom die net als u is ondergedoken en ik heb een boek over hem geschreven. U vindt dat vast wel interessant.' Lenen als in: 'Dit vierluik van Elena Ferrante móét je lezen, neem maar mee.' Kopen als in 'Judas van Amos Oz is een must-read', helemaal mijn onderwerp. Zo liggen er dus stapels en stapels boeken te roepen en te lonken, die wel zijn aangeraakt, om en om gedraaid, besnuffeld, achterflap-belezen, opengeslagen en weer weggelegd, maar NIET GELEZEN. Accu's van schuldgevoel.

Heel fijn dus dat juist ik nu mag figureren in deze rubriek, waarin snuffelen, openslaan, tien bladzijden lezen en zeggen of je wilt doorlezen dan wel afhaken de opdracht is.

Astrid Holleeder: Judas

Lebowski, 22,50 euro.

Ik zei al dat ik Judas van Amos Oz had gekocht (en nog niet gelezen). Krijg ik toch vanochtend wéér een Judas via de uitgever. Deze is van Astrid Holleeder. Wilde ik al kopen, wat een verhaal, en wat een heldin, die vrouw. Boekwinkel in: uitverkocht. PostNL: bedankt.

Ik heb natuurlijk al veel voorinformatie; je moet wel onder een steen geleefd hebben om niet al van alles over dit boek gehoord te hebben. Maar toen ik het in m'n handen had, voelde ik toch een soort opwinding. Ik raakte de foto van het jongetje Wim Holleeder met op zijn schouders de peuter Astrid aan. Zijn handen omklemmen haar dikke beentjes in kniekousjes, hij wil niet dat ze valt. Een jongetje en zijn kleine zusje. Judas, een familiekroniek.

Bij het omslag breekt je hart, omdat je de afloop kent. Maar goed, emoties maken nog geen goed boek. Kan ze schrijven? Ze schijnt het helemaal zelf gedaan te hebben. Het boek is opgedragen aan haar moeder en geschreven voor haar dochter en de (klein)kinderen.

De eerste bladzijde. Kijken naar College Tour. Met Wim. Eerste zin: 'Wat vond je ervan?' vroeg Wim. Hij had net deelgenomen aan het tv-programma College Tour, waarin studenten de gelegenheid krijgen spraakmakende gasten vragen te stellen. 'Heel goed', loog ik.

IJzersterk begin. Alles wat College Tour met Holleeder zo omstreden en verwarrend maakte, zit al in de eerste bladzijden. Het eerste hoofdstuk is een klein filmscript van een boze zus/dochter en een intens verdrietige moeder die samen naar het programma kijken. Moeder is verslagen om de gewetenloosheid en de leugens van 'haar kind'. Schaamte en schuldgevoel. Dit is niet een boek om na tien pagina's weg te leggen. En meeslepend geschreven. Doorlezen.

'Ik zou hem moeten haten'

Dat haar broer haar gaat vermoorden, staat voor Astrid Holleeder (50) vast. Hoe het gaat gebeuren, weet ze ook. Het is slechts wachten op het moment. En daarom schreef ze Judas. Het is het verhaal van haar familie en de terreur van oudste broer Willem. Het is ook een soort testament voor haar dochter. 'Nu kan ze in elk geval teruglezen hoe ons leven is geweest.' Lees hier het interview.

Plien & Bianca: Jij nog wat te klagen?

Thomas Rap, 14,99 euro.

In de categorie 'grappige jonge moeders doen een boekje open' is daar nu Jij nog wat te klagen?. Plien & Bianca, onweerstaanbaar grappige comédiennes, hebben elkaar vijf jaar lang elke week een brief geschreven over hun jongevrouwen/jongewerkendemoederdingen. Onzekerheden (natuurlijk), tekortkomingen (natuurlijk), grappige observaties (natuurlijk). Echt zo'n hapklaar leest-lekker-weg-boekje. Hadden columns in Viva kunnen zijn. Daar moet je van houden.

Best leuk, best knap, al die brieven met allebei drie kleine kinderen aan je rokken: respect! Maar dit boekje redt het niet langer dan tot Sinterklaas.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden