Groene scheuten op de Westelijke Jordaanoever

In 2002 presenteerde het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties (UNDP) zijn allereerste Arab Human Development Report...

Thomas L. Friedman

Dit beschreef gedetailleerd de tekortkomingen in vrijheid, vrouwenemancipatie en kennisinnovatie die de ontwikkeling van de Arabische wereld belemmerden Het was een verontrustend beeld, moedig samengesteld door Arabische academici. En omdat het zo kort na de aanslagen van ‘11/9’ verscheen, leek het rapport een diagnose van het wanbestuur van de Arabische wereld dat groepen woedende, werkloze jongeren creëert, die een gemakkelijke prooi voor extremisten worden.

Nou, het goede nieuws is dat het UNDP en een nieuwe groep Arabische geleerden afgelopen week opnieuw met een Arab Human Development Report zijn gekomen. Het slechte nieuws is dat de situatie er slechter op is geworden – en veel Arabische regeringen willen er niks van weten.

Het honderdtal Arabische auteurs van het nieuwe rapport is tot de conclusie gekomen dat ‘te veel Arabische burgers een gebrek aan menselijke veiligheid hebben – voor de meesten het materiële en morele fundament voor leven, levensonderhoud en een aanvaardbare kwaliteit van leven’.

De auteurs citeren een aantal factoren die de veiligheid in de Arabische regio ondermijnen – te beginnen met de giftige combinatie van toenemende verwoestijning, waterschaarste en een bevolkingsexplosie.

Een andere bron is de hoge werkloosheid. Ondanks de aanwezigheid van oliegeld (of misschien juist daarom) is er een duidelijk gebrek aan investeringen in wetenschappelijk onderzoek, ontwikkeling, kennis van industrieën en innovatie. In plaats daarvan zijn er overheidsbanen en -contracten.

Veel heeft weer te maken met de derde bron van menselijke onveiligheid: autocratische en niet-representatieve Arabische regeringen, ‘die vaak een bedreiging voor de veiligheid van de mens vormen, in plaats van haar hoofdbescherming’.

Het rapport zou mij een hopeloos gevoel hebben gegeven als ik niet naar Ramallah was gekomen, de zetel van de Palestijnse regering op de Westelijke Jordaanoever. En daar, echt waar, goede dingen had aangetroffen.

Het Israëlisch-Palestijnse conflict is voor het Midden-Oosten wat off-Broadway is voor Broadway. Het is waar alle goede en slechte ideeën voor het eerst worden getest. Nou, de Palestijnse premier, Salam Fayyad, een voormalige IMF-econoom, test het opwindendste nieuwe idee in het Arabische bestuur aller tijden. Ik noem het ‘Fayyadisme.’ Dat is gebaseerd op het eenvoudige maar in de regio spaarzame begrip dat de legitimiteit van een Arabische leider niet moet zijn gebaseerd op slogans, verwerping van onderhandelingen, persoonlijkheidscultus of veiligheidsdiensten. Maar op het leveren van transparante, verantwoordelijke overheidsdiensten.

Fayyad, beroemd vanwege zijn integriteit, zegt dat zijn aanpak bestaat uit ‘te vertellen wie je bent, wat je bent en wat je wilt doen en het vervolgens ook daadwerkelijk doen’.

Het is iets heel nieuws wat hier gebeurt. En gezien de centrale plek van de Palestijnse zaak in de Arabische ogen kan Fayyadisme, als het echt werkt, misschien een trend zetten in dit deel van de wereld. Eentje die de Arabische menselijke veiligheid ook het meest zou verbeteren – goede en verantwoordelijke overheid.

© The New York Times

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden