Grimmige bewerking van Body Snatchers

Deze week ging de remake van Norman Jewisons The Thomas Crown Affair uit 1968 in première, Jan de Bont verfilmde onlangs Robert Wise's horrorklassieker The Haunting uit 1963 opnieuw en Gus van Sant schonk de wereld een nieuwe versie van Hitchcocks meesterwerk Psycho uit 1960....

Soms gaat dat goed, vaak ook niet. Abel Ferrara's Body Snatchers, de tweede remake van de Don Siegel-film uit 1956, hangt er een beetje tussenin.

Siegels Invasion of the Body Snatchers is gebaseerd op de science fiction-klassieker van de Amerikaanse schrijver Jack Finney, waarin een soort peulen bezit nemen van de inwoners van een Amerikaanse plattelandsstadje. Mensen veranderen in wezenloze automaten zonder eigen wil. In de jaren vijftig werd de film wel gezien als waarschuwing tegen het oprukkende communistische gevaar, of - omgekeerd - als metafoor voor de activiteiten van Joseph McCarthy, de senator die jacht maakte op alles wat progressief was.

In 1978 maakte Philip Kaufman een geslaagde remake, waarin de new age-profeten van de jaren zeventig op de korrel worden genomen. Siegel draaft nog even op als taxi-chauffeur. In de jongste Body Snatchers is geen spoor meer van hem te bekennen. Ferrara gaf een nieuwe draai aan het oorspronkelijke gegeven. In zijn grimmige bewerking, geschoten in oneindig veel bruintinten, geven de gevaren van milieuverontreiniging het verhaal een actuele achtergrond.

Ferrara laat het verhaal vertellen door het 17-jarige pubermeisje Marti (Gabrielle Anwar), dat met haar vader, stiefmoeder en halfbroertje Andy naar een militaire basis in Alabama verhuist. Ze moet om twaalf uur thuis zijn en maakt voortdurend ruzie met haar vader.

Andy van zes heeft het ook slecht naar zijn zin: in de crèche maken alle kinderen precies dezelfde tekening, tot tevredenheid van de enge juf, die voortdurend wil dat iedereen gaat slapen.

'Ze pakken je in je slaap', had Marti al eerder te horen gekregen. Een waarschuwing van een gek, dacht ze eerst. Maar al snel sloeg de angst toe, 'want we slapen de helft van ons leven'.

De schreeuw waarmee de buitenaardsen de aardse individuen onder de aandacht brengen van hun soortgenoten, gaat door merg en been. Dat was niet genoeg voor vertoning in de bioscoop; hoewel het geen zielloze replica is, ging Ferrara's film rechtstreeks naar de videotheek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden