Grijze dame danst huishoudster

Amateurs en profs dansen samen de Notenkraker in de Grote kerk in Den Haag. ‘We eisen volledige toewijding.’..

DEN HAAG Een dikke muis doet open. Zijn staart swingt over de trappen als hij voorgaat richting de kapel van het Westeinde Ziekenhuis in Den Haag. Daar dartelen nog meer muizen over de vloer waar op andere dagen kerkbanken staan. Het altaar ligt vol rekwisieten: houten geweren van Franse soldaatjes en tulbanden van Arabische prinsjes.

Een paar moeders zet tijdens de laatste doorloop nog gauw een sierband vast op de tutu’s van de ballerina’s. Oog in oog met gebrandschilderde ramen kleden dansers zich snel om voor een dubbelrol en hangen hun sierraden en kroontjes keurig in een doorzichtig plastic tasje op het juiste knaapje aan het kledingrek.

Er mogen dan wel per cast zeventig mensen – jong, oud, dik, dun, amateur en prof – meedoen aan deze Haagse Notenkraker van De Dutch Don’t Dance Division (die vandaag in de Grote Kerk in première gaat), de chaos tijdens deze doorloop is bedrieglijk: onder de oppervlakte schuilt een strakke discipline.

‘We zijn voor de amateurs net zo streng als voor de profs en eisen ook van hen volledige toewijding’, legt choreograaf Thom Stuart het succes uit van dit stevige ‘community art project’. ‘Deelnemers tekenen een contract en betalen 60 euro. Dan snappen mensen dat je niet de ene maand meedoet om de volgende af te haken.’ In retour krijgen ze een danscursus-op-niveau, twee vrijkaarten en een T-shirt. ‘En we zijn attent, denken aan de verjaardag van een minimuis die zes wordt en nodigen Sint en Piet uit voor een repetitie.’

Vorig jaar maakte Stuart met partner Rinus Sprong voor het eerst rond de feestdagen een groots opgezette Notenkraker in de Grote Kerk in Den Haag. Het project sloeg zo aan dat beide mannen besloten er een traditie van te maken: ‘We hopen in ieder geval tot 2010. In Amerika hebben we jaren met Kerst dit soort gemeenschapsprojecten gedaan.’ De audities in september stroomden vol, met amateurs uit alle lagen van de Haagse bevolking, in leeftijd variërend van zes tot vijfenzestig jaar. ‘Een huishoudster laten we graag door een grijze dame dansen, dit keer een voormalig operadanseres.’ Voor de echt zware dansrollen vragen Stuart en Sprong dansvakstudenten en moderne dansers. En twee 18-jarige balletdansers uit de top van Amerika schitteren tijdens de tweede akte in de beroemde pas de deux.

Wat deze versie van het Tsjaikovski-kerstballet extra aantrekkelijk maakt: het Haagse tintje. In plaats van de Von Stahlbaumpjes houden nu de Van Wassenaertjes – hun praalgraf domineert het hoogkoor in de Grote Kerk -– een groot kerstfeest, waar diplomaten uit heel de wereld genodigd zijn. Dochter Clara heet Amalia, haar broer Willem. ‘Prinses Amalia is in de Grote Kerk gedoopt, vandaar.’ Voor het gebruik van deze namen in deze context vroegen en kregen Stuart en Sprong speciaal toestemming van Prins Willem-Alexander. ‘We hebben Amalia ook uitgenodigd, maar ze zit bij haar oma in Argentinië.’

Omdat het duo geen slaapkamer wilde nabouwen in de monumentale kerk besloten ze Amalia tijdens de Nachtmis in slaap te laten vallen. ‘Daar droomt ze weg en fantaseert over haar Russische cadet en de Notenkraker die het opneemt tegen de Rattenkoning.’ Wie nu nog besluit om Amalia te zien ontwaken, moet tot volgend jaar wachten: alle vijfduizend kaarten zijn verkocht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden