Grijnskatten dartelen over het podium

Le Chat Noir door Scapino Ballet Rotterdam. Choreografieën van Ed Wubbe, Felix Landerer en Marco Goecke. 21/2 Rotterdamse Schouwburg. Tournee t/m 17/5. scapinoballet.nl

Met Le Chat Noir- De Zwarte Kat - verwijst Scapino Ballet Rotterdam in zijn nieuwste voorstelling naar een roemrucht theatercafé in Parijs. Eind negentiende eeuw verzamelden zich daar artistieke bohémiens uit de Franse avant-garde: Émile Zola, Guy de Maupassant, Henri Toulouse-Lautrec, Jean Richepin en Claude Debussy, met Erik Satie achter de piano. Iedereen ademde een broeierig soort creativiteit, en er was rook, veel sigarettenrook.


Die rook is de enige realistische verwijzing naar het theatercafé in het gelijknamige, fantastische ballet van Ed Wubbe. Af en toe kringelt een wolkje wit omhoog in abstracte projecties op de donkere achterwand en twee draaiende schermen. Danseres Bonnie Doets trekt nuffig aan een 'gemimede' sigaret. Verder houdt de artistiek leider zich verre van een realistische setting in zijn Le Chat Noir. Wel laat hij dertien dansers - acht vrouwen en vijf mannen - als excentriek uitgedoste grijnskatten over het podium dartelen: wit geschminkt gezicht, zwartkanten truitjes, donkere tunieken met lange flappen, hoedjes, boa's, baleinen en lak- en hakschoenen.


In strakke formatie doorkruisen ze het podium in een ongekend veelzijdig repertoire aan loopjes: ze draven, schuifelen, tappen, flapperen en tippelen, ze knikken hun knieën, zwalken op buiten- of binnenkant van hun voet en en zetten hoge ruggen op. Hun met tule, veren en staketsels opgedirkte heupen steken ze naar achter. Een aantal dansers krijgt een clowneske solo met gekke twist en zwartgallige rand, op liederen van Jacques Brel (Les Vieux, Les Bourgois, Ces Gens-là) en Edith Piaf (C'etait une histoire d'amour, La Julie Jolie). Ze trekken vreemde bekken, spinnen over het podium, zakken in of springen toch in een spagaat. En net als je denkt: weer een uit het lood hangende, grimmige solo van een dronken tor?, stampt de groep er doorheen op de maat van composities van Jacques Offenbach (met een vleugje Franse Can Can). Wubbes Le Chat Noir geeft tegenkleur aan het bonte operette-gevoel: een tragisch verval heeft ingezet bij deze hippe bohémiens. Wij zien aankomen wat zij nog verbergen.


Zwart is ook de toon en kleur van de reprise van het bedwelmend snelle Supernova van Marco Goecke (spijtig genoeg als huischoreograaf weggekocht door het Nederlands Dans Theater) op jazzmuziek en Antony & The Johnsons: zeven dansers met ontbloot bovenlijf boven zwarte broeken draaien sneller dan het licht met armen en handen. Zilveren details lichten glanzend op in een uitgekiende belichting. De openingschoreografie van Le Chat Noir- het nieuwe Kranke Katze van huischoreograaf Felix Landerer - is het enige ballet waarin wit opvalt. Met hun blanke overhemden kleven de acht dansers bij elkaar om energiegolven via ledematen aan elkaar door te geven. Telkens maken zich dansers los, voor een solo of duet op afstand, maar hun energie blijft verbonden via actie-reactie-bewegingen tussen groep en duo.


Landerer heeft gevoel voor compositie maar mag meer variëren. Deze bijzondere dansers kunnen meer dan dit; dat laten ze zien wanneer ze in Wubbes choreografie geweldig transformeren tot grimmige grijnskatten.


dans


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden