Griep

De dood van de oude prinses is mij ontgaan. Ik weet dat ze er niet meer is, maar dat is het dan ook....

Ik lig met griep in bed.

Ik heb wel geprobeerd nog iets mee te krijgen van de berichtgeving, een paar keer de wekkerradio aangezet, maar ik kon het niet behappen. Een gesprek met een oude Surinaamse hofmeester die het koninklijk paar tijdens hun bezoek aan de overzeese gebiedsdelen 's ochtends thee had ingeschonken en daarvoor met een medaille was beloond. Een interview met een kioskhouder in het Oostenrijkse Lech die Juliana zo gewoon vond, heel anders dan Lady Di, een analyse door Harry van Wijnen van Juliana's optreden in de Lockheed-affaire. 'Ze dreigde haar kroon aan de wilgen te hangen.'

Dat soort flarden.

Ook de officiële doodsoorzaak kwam binnen. Longontsteking in combinatie met algehele verzwakking. Misschien kwam het door de koorts, maar ik dacht toch even: ze heeft op de tocht gelegen, dat kan geen toeval zijn, ze hebben haar een koudje laten vatten. In heel wat bejaardentehuizen schijnt dat voor te komen: raampje open op het juiste moment en oma is zo vertrokken.

Nou ja, 94.

Mooi zat.

Voor iemand die zo van nieuws houdt, was het een zwarte dag. Ik kon er niet bij zijn, ik kon de gebeurtenissen niet eens op televisie volgen. Daartoe had ik het bed moeten verlaten, en dat was verboden. Niet dat er iets gebeurd kan zijn op televisie, maar toch – live is dat medium op z'n best.

Oude filmbeelden.

Maartje.

Deskundigen en watchers.

En veel beelden van Soestdijk natuurlijk, waar niets te zien was. Persoonlijk hou ik erg van zulke beelden. Een hek, een gazon, een soldaat op wacht, een verwaaide oude heer met een bosje narcissen, af en toe een auto die voorbij rijdt, een vlag die klappert in de wind, halfstok. Nu ik het erover heb; je hoeft zulke televisiebeelden niet eens te zien om te weten wat de televisie vertoont op zo'n dag. Ook dat heeft zijn charme.

Eén keer heb ik de oude prinses van dichtbij gezien. Ze was toen nog niet zo oud als ze zou worden, maar toch al behoorlijk op leeftijd. Ze was ook nog koningin en aanwezig bij de tewaterlating van een nieuwe reddingsboot op Ameland.Hartje zomer.

Op het strand.

Ik herinner me de schoenen van de majesteit; van die lichtbruine, niet erg elegante schoenen met een lage hak en een stompe neus, oma-schoenen. Ze waren ook niet op een lange strandwandeling berekend, maar dat was wel het programma: achter de paarden aan die de boot naar de branding trokken. Duizenden toeristen in alle staten van ontkleding langs de route, hoewel, zo naakt als nu was Nederland in 1969 nog niet.

Daar ging ze.

Een burgemeester met ketting en andere hoogwaardigheidsbekleders vergezelden haar. Haar tas (zelfde kleur als haar schoenen) kon ze niet stilhouden, want ze liep met zwaaiende armen, ze knoffelde voorwaarts, richting waterkant, ze droeg een zomerjurk met een vestje erover. Eigenlijk was het aangrijpend, maar dat woord kan ook samenhangen met de koorts die nu weer bezit van mij neemt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden