Greenpeace

Op 18 september verscheen op Twitter een foto van een mannetje dat aan een touw hing tegen een immense stalen wand. Onder hem was de zee, boven hem spoot water uit een pijp. Het bijschrift luidde: 'Onze dappere klimmer bespoten met ijskoud water tijdens poging Gazproms arctisch booreiland te beklimmen.'


Greenpeace voerde actie tegen olieboringen in de Petsjora Zee. In Greenpeacekringen betekent actievoeren met rubberbootjes rond schepen raggen, jezelf ergens aan vastketenen of ergens in klimmen en een spandoek ophangen.


De organisatie (rond een half miljoen donateurs wereldwijd, onder wie ikzelf) doet ook onderzoek en lobbyt ten behoeve van het milieu. Maar wezenskenmerk is de actie op volle zee - zeg maar wat ze in Rusland piraterij noemen.


De afgelopen weken was de aandacht van Greenpeace even niet op het milieu, maar vooral op het eigen bedrijf gericht. The Arctic 30 moesten vrij. Net als Mannes Ubels en Faiza Oulahsen, de twee Nederlanders aan boord van het schip waarmee Greenpeace opstoomde naar de Petsjora Zee. Gisteren kwamen die op borgtocht vrij.


De spectaculaire acties van Greenpeace zijn bedoeld om de aandacht van de wereld te richten op zaken die volgens de organisatie niet door de beugel kunnen én om het donateurbestand op peil te houden. Ze houden er een stuk of wat boten voor in de vaart. Die bevaren de wereldzeeën voor het milieu en voor Greenpeace, als actieboot en pr-schip ineen.


Campagnedirecteur Joris Thijssen verklaarde deze week in de Volkskrant dat er steeds moest worden nagedacht over nieuwe actievormen, 'om aansprekend te blijven'. Nadenken over nieuwe actievormen lijkt me verstandig. Vooral met het oog op het resultaat ervan, niet zozeer om 'aansprekend te blijven'. Dat doel is voer voor de cynici die toch al vonden dat Greenpeace er vooral voor Greenpeace is.


Greenpeace is me sympathiek, maar ik kan geen actievoerder aan een klimtouw meer zíén en ik ben ook klaar met het stoerejongensgedoe in die rubberbootjes. De acties zijn herinneringen geworden aan een andere tijd, toen Diederik Samsom nog krullen had en de illusie nog leefde dat je het kwaad kon temmen door je eraan vast te ketenen.


Ik heb de afgelopen tijd maar weinig meer gelezen over de reden voor Greenpeace' aanwezigheid boven de poolcirkel. De actie en de gevolgen daarvan hadden het doel ervan volledig ondergesneeuwd. De vermaledijde Russen waren het item geworden, niet langer de olieboringen.


Faiza Oulahsen verklaarde gisteren dat ze de actie in de Petsjora Zee zo weer zou herhalen. Dat bewijst eens te meer dat moed en dommigheid heel goed samengaan: het Pietje Bell-gedoe rond booreiland Prirazlomnaya heeft niets opgeleverd. Ja, werkgelegenheid voor dertig advocaten.


De meest succesvolle actievoerder van 2013, en misschien wel de meest succesvolle ooit, heet Edward Snowden. Hij ketende zich nergens aan vast en klom hooguit in een archiefkast. Hij openbaarde wel de praktijken van Amerikaanse en andere geheime diensten.


Kennis en informatie vormen het enige effectieve tegenwicht tegen de macht van staten en multinationals. De Amerikaanse Natural Resources Defense Council (anderhalf miljoen donateurs, ook fel tegen de IJszeeboringen) steekt zijn geld in onderzoekers, lobbyisten en advocaten, niet in het van de buitenkant beklimmen van een wolkenkrabber.


Probeer mij niet langer te paaien met loos spektakel, ik ben geen idioot. Verkoop die boten, get real.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden