Gray mist klasse in haar ode aan Stevie Wonder

Macy Gray teert op oude hits en haar unieke stemgeluid.

PABLO CABENDA

Macy Gray zou als liefdesbetuiging het album Talking Book live ten gehore brengen, Stevie Wonders 40 jaar oude meesterwerk dat de zangeres dit jaar in haar eigen versie heeft uitgebracht. Een daad die met gepaste stoutmoedigheid is aangepakt want bijna alle nummers hebben een flinke revisie gekregen. Vooral Superstition, als lome sinistere jazz waar de beat uit is verdampt, maakt indruk.

In de Amsterdamse Melkweg kwam Gray niet verder dan twee nummers van Wonders klassieker. You and I is in de oorspronkelijke versie een getuigenis van de hoogste romantiek; een ballad waarin geen plek is voor voorbehoud en schaamte. In de finale stuwen brede pianoakkoorden en gloedvolle zang Wonder en diens wederhelft omhoog in liefdesheerlijkheid.

En bij Gray? Het kabbelt voort zonder de geringste aanstalten te willen opstijgen. Gray ontbeert volume, bereik en het vermogen vloeiende lijnen neer te leggen om die emotionele impact te bereiken waarmee het nummer staat of valt.

Dat zijn gelijk de grootste bezwaren aan Gray. De zangeres uit Los Angeles teert op een aantal hits die ze jaren geleden heeft gehad en op haar unieke stem. Dat bijzondere geluid heeft iets hoogs kinderlijks, waarvan het randje verschroeid lijkt. Billie Holiday, vonden fans. Meer een smurfin die met de verkeerde types heeft rondgehangen, riepen anderen. Maar veel meer dan dat unieke stemgeluid en een indrukwekkende garderobe van glitterjurken en boa's heeft Gray niet te bieden. Ja, een uitstekende band, die ook bijvoorbeeld The Eurythmics' Here Comes the Rain een verrassend geslaagde soulreggae-feel meegeeft. En daarbij nog twee achtergrondzangeressen, van wie een tijdens een robuuste a-capella-uitvoering van Have Yourself a Merry Little Chritsmas laat horen hoe het ook kan. Zo gauw Gray zelf, vaak aarzelend zoekend, zingt, mis je expressie en kracht, zodanig dat je met je ogen dicht soms de zangeres op het podium niet eens kunt identificeren.

Ze groeit tegen het eind van het concert met vertrouwd materiaal, zoals de hits Why Didn't You Call Me en I Try Die, die wat minder van haar vergen. Dan komt er voorzichtig nog een funkfeestje op stoom, maar er blijft continu iets knagen in de wetenschap dat achter een zesjeszangeres talent staat dat het veel beter kan.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden