Gratis relatietherapie voor Israël en Amerika

Israël en de VS hebben weer eens een echtelijke ruzie, zoals de afgelopen jaren wel vaker. Waaronder de ‘ik-pik-deze-onzin-niet-langer’-uitbarstingen van Obama’s medewerkers tegenover Amerikaans-Joodse leiders....

Thomas L. Friedman

De Israëli’s moeten nu eindelijk eens begrijpen dat Obama wat betreft Israël geen buitenbeentje is. Zijn oproep om de bouw van de nederzettingen stop te zetten, weerspiegelt een houding die in Amerika al lang in opkomst is.

De afgelopen veertig jaar hebben opeenvolgende Israëlische regeringen Amerikaanse presidenten ervan overtuigd dat, aangezien Israël onderhandelde over het opgeven van een ‘aanzienlijk’ gebied, het niet nodig was om te praten over ‘onaanzienlijke’ nederzettingen. Intussen beten kolonisten steeds meer land af van de Westoever, waarmee een enorm moreel, economisch en veiligheidsprobleem ontstond voor Israël.

De pro-Israël-lobby in Amerika gebruikte zijn invloed om Israël te beschermen tegen Amerikaanse druk in deze kwestie en om Amerikaanse politici en diplomaten ervan te weerhouden zich tegen de nederzettingen uit te spreken. Iedereen in Washington weet dat, en veel mensen – mensen die om Israël geven – zijn dit beu.

Als Obama aandringt op het stopzetten van de nederzettingenpolitiek, geeft hij in feite gehoor aan een sentiment dat breed leeft in het Congres, in het Pentagon en onder veel Amerikanen, inclusief Joden.

Obama hoeft zich dus niet te verontschuldigen voor zijn beleid. De president werkt aan een overeenkomst waarbij Israël een echt moratorium uitroept op nederzettingen, Palestijnen de terroristen radicaal aanpakken en de Arabische landen de relaties met Israël beginnen te normaliseren – met visa voor Israëli’s, handelsmissies, mediabezoeken en landingsrechten voor El Al.

Als de president daarin slaagt, is het goed voor iedereen. Maar als de vredesonderhandelingen beginnen, zijn er wel enkele stijlkwesties waarmee Obama rekening moet houden.

Nummer één: probeer niet de historische schuld voor dit conflict te verdelen, zoals Obama in zijn Caïro-speech neigde te doen. Palestijnen noch Israëli’s geloven dat zij schuld hebben aan het conflict. Zoals een Israëlische, bevriende hoogleraar zei: ‘Mensen zijn bereid veel te geven als ze mogen blijven volhouden dat ze niet schuldig zijn.’

Nummer twee: Israël heeft echte vijanden. De Iraanse president zegt dat de Holocaust een mythe is, dat Israël weggevaagd moet worden. En hij wil een atoombom bouwen. Israël trok zich eenzijdig terug uit Zuid-Libanon en de Gazastrook. Het eerste wat het terugkreeg, waren raketten. Israëli’s luisteren, zoals de meeste mensen, naar hun onderbuikgevoelens. Spreek dus die onderbuikgevoelens aan, toon dat je begrijpt waar ze leven.

Conclusie: Israël moet snappen dat dit niet langer de regering-Bush is. Ze hebben een probleem met Amerika wat betreft de nederzettingen. Obama moet snappen dat in Arabisch-Israëlische kwesties handelen beter is dan praten. Elk woord in dit conflict is beladen. Sluit de deal: een moratorium op nederzettingen in ruil voor normalisering. Die doorbraak zal voor zich spreken.

© The New York Times

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden