Grateful Dead op Woodstock



Vaderdag komt eraan dus vlak na het uitbrengen van de Neil Young Archives Vol. 1, komt Warner Music met nog een op babyboomers-consumptie gerichte dvd-box: Woodstock 3 Days Of Peace And Music, The Director’s Cut.

Dit weekend lagen de import-exemplaren van de alleen in de VS uitgebrachte luxe-editie in de winkel, en het ziet er allemaal prachtig uit, in suede-leer verpakt. De oplage, zo vermeldt een sticker op mijn exemplaar, bedraagt 140.000 stuks, ik heb nummer 052702.

Wat biedt deze nieuwe box? Voor Nederlanders eigenlijk niet zo heel veel. De complete ‘Director’s Cut’ zoals die in 1994 werd uitgebracht en die een kleine vier uur duurt, was hier nog gewoon te koop voor een euro of negen.

Maar het gaat natuurlijk om de dvd met extra’s. Nooit eerder geziene beelden van bijvoorbeeld Creedence Clearwater Revival (komen in de hele oorspronkelijke montage niet voor), The Who (My Generation!) en Grateful Dead.

‘Over 3 Hours Of Bonus Content’ schreeuwt de sticker, en ik ben er vannacht maar even voor gaan zitten. Genoot van de beelden van Canned Heat en Mountain. Nu begreep ik pas waarom The Black Crowes vaak met Mountain vergeleken werd. Indrukwekkend persoon die Leslie West.

Maar dan: Grateful Dead. Het menu meldt ‘Turn On Your Love Light’ als enige track. Ik ken het alleen van Bobby Bland, en het blijkt ook om dat liedje te gaan.

Nou, liedje? Het begint zonder dat Jerry Garcia te zien is, inderdaad als een soort van gezongen duet tussen twee heren, waarvan een met cowboy-hoed. Het liedje wordt na een minuut of vijf verlaten, waarna het van de Dead beruchte gesoleer mag beginnen. Lieve help wat een ellende.

Ik heb nooit echt iets met Grateful Dead gehad maar heb me diverse keren in hun immense oeuvre proberen te verdiepen. Eerst begin jaren negentig toen Classic Rock Albums een schitterende film over het maken van twee van hun meer toegankelijke platen, Workingman’s Dead en American Beauty, als ik het me goed herinner.

In 2003 ging ik een weekje naar San Francisco, en nam een paar boeken over de band mee alsmede de cd’s uit hun toen uitgebrachte verzameldoos, met hun werk voor Warner. Zo vlak bij het epicentrum van de SF psychedelica (Haight-Ashbury) leek me het aardig me eens goed in de Dead te verdiepen.

Het viel niet mee. De live-essentie van de improvisaties kwam nog wel door, maar van de ‘liedjes’ kon ik geen chocola maken.

Ik heb er nooit meer naar geluisterd, ik vond het meeste gewoon niet om aan te horen. Wel genoot ik van de door Dennis McNally minutieus genoteerde bandgeschiedenis ‘Long Strange Trip’.

In dit boek komt ook Woodstock even ter sprake: ‘Their performance at the Woodstock Music And Arts Fair would rank in their memory as one of the worst ever’.

Ze hadden problemen met het roterende podium waar hun apparatuur maar moeilijk op paste en voelden zich geïntimideerd door de enorme mensenmassa, waaraan ze als cultband toen in het geheel niet gewend waren.

Het weerhoudt ze er niet van om een liedje als Turn On Your Love Light op te rekken tot 38 (achtendertig!) minuten. Dat past niet op 1 plaatkant, daar heb je een hele lp voor nodig. Logisch dat dit nummer in de montage gesneuveld is, lijkt me.

Ik heb het, in het ongewisse hoe lang het zou duren, helemaal uitgezeten, maar zal dat geen tweede keer doen. Wat een nietszeggend gedoe van Garcia en de zijnen.

De drie liedjes van Creedence Clearwater Revival zijn dan echt een verademing. Fijn ook om John Fogerty nog echt met vuur in zijn stem te horen. Zoals die zich nu presenteert met zijn greatest hits, is het me allemaal te netjes. Maar zo’n strot als hij op Woodstock wist open te trekken tijdens I Put A Spell On You: Wow!

Ook genoten van een jonge Pete Townshend die My Generation in de toegift aankondigt. Bizar hoe hij aan het slot zijn gitaar mishandelt, en vervolgens heel koeltjes in het publiek werkt. De gitaar wordt weer keurig teruggebracht naar een roadie op het podium, zien we nog net door de schemering.

Wat moesten die hippies ook met zo’n gitaar?

Aardig zijn ook de interviews in de ‘featurette’ Woodstock: From Festival To Feature. Vooral die met regisseur Michael Wadleigh. Ongelooflijk dat er ondanks alle productionele en logistieke obstakels niet alleen een legendarisch festival maar zeker ook een legendarische film is gekomen.

Daar is box nummer 052702 slechts een heel kleine voetnoot bij. Het is nog wachten tot The Band en Neil Young toestemming verlenen. Over tien jaar wellicht.

Maar Grateful Dead daar zal ik niet meer naar kijken. Kreeg er nachtmerries van. Wat een lelijke muziek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden