Grappige rattenvrouw

Theater..

ROTTERDAM Ze heeft wel iets van een nuchtere, door de wol geverfde psychiater. Iemand die genoeg menselijke emotie en zelfbedrog heeft gezien om iedere patiënt tegemoet te kunnen te treden met een bepaald soort humor en een vasthoudendheid die net niet te ver gaat.

Met haar relativerende lach en onderzoekende houding is dit personage een mooie vondst van regisseuse Mirjam Koen voor haar nieuwste voorstelling bij het Onafhankelijk Toneel: Drenkeldode – een bewerking van Kleine Eyolf van de Noorse toneelschrijver Henrik Ibsen (1828-1906).

In dit stuk duikt een raadselachtige figuur op: de zogenoemde rattenvrouw, die de kleine jongen uit de titel zou hebben laten verdrinken in een fjord. Koen dacht haar een uitgebreidere rol toe: in Drenkeldode kan ze een beschermende moeder, heksachtige en wijze tegelijk zijn. Via haar aanhoudende bevragen leren we de beweegredenen van de andere personages kennen en komt er bovendien wat lucht in het stuk. Want grappig ís ze, en Ibsen kan in dit psychologische drama af en toe zwaar uitpakken.

Actrice Beppie Melissen (van theatergroep Carver) werkte vaker samen met Koen en ook nu, als de rattenvrouw, blijkt die keuze een schot in de roos. Vanaf de allereerste scène ben je mee, wanneer ze zich bemoeit met een van de hoofdpersonages: Alfred.

Alfred is druk doende met zijn levenswerk: het schrijven van een boek over de menselijke verantwoordelijkheid. Zijn vrouw, zoontje en zus lijden ieder op hun manier onder die ambitie, zoveel is direct duidelijk; gaandeweg komen we erachter hoe ingewikkeld de onderlinge verhoudingen liggen en welke onvermoede emoties er nog allemaal spelen.

Proza uit de 19de eeuw in een Nederlandse vertaling uit 1905, doorsneden met taalgebruik van vandaag: het gaat prima, net zoals de kostuums een hint geven richting Ibsens tijd maar ook onmiskenbaar moderne trekjes vertonen. De soms wat wonderlijke choreografische intermezzo’s, tenslotte, hebben een prettig vervreemdende uitwerking.

Toch kunnen Koens gedurfde ingrepen niet voorkomen dat de voorstelling op momenten wat aan vaart verliest. En al zijn de acteurs fraai beweeglijk in hun spel, ze slagen er niet echt in hun karakters veel diepte te geven. Maar een sympathiek geheel is het wel, en die rattenvrouw is echt een attractie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden