Grabbelton van muzikale proefmonstertjes

Terwijl zijn vriendin haar kindje in het wandelwagentje legt, bladert de jonge vader door het programmaboekje van Metropolis. Hij leest eens wat, bestudeert de plattegrond van het festivalterrein, steekt het boekje in de zak van zijn korte broek en zegt: 'Ik ken alleen Brainpower....

Van onze verslaggever Menno Pot

Maar weinig toeschouwers in het Rotterdamse Zuiderpark zullen hebben gehoord van The Moldy Peaches, Momo of Danko Jones. Het is niet eens de bedoeling dat je ze kent, getuige de festivalslogan: 'the best you've never heard of'. Metropolis is een 'ontdekfestival', een grabbelton van muzikale proefmonstertjes. Alternatieve acts, meestal. Het zal voor hooguit één of twee van hen zijn weggelegd om ooit een steenworp verderop in het sportpaleis Ahoy' te spelen.

Het Metropolis-publiek heeft qua samenstelling veel weg van dat van Parkpop, dat andere gratis popfestival, in dat andere Zuiderpark, in Den Haag: jonge stellen met kinderwagens (soms ook een hond), alternatieve jeugd, picknickende vriendengroepen, een enkel ouder echtpaar en groepen voetbalsupporters die bier komen hijsen en trots in het shirt van hun club rondlopen. Feyenoord, in dit geval.

De overeenkomst is eigenlijk verrassend. Waar je onlangs op Parkpop lekker kon luisteren naar toegankelijke, bekende liedjes van Ilse DeLange en Anouk, is de popmuziek op Metropolis niet alleen onbekend, maar ook gericht op de goefende luisteraar. Je zult maar met je kinderwagen komen binnenkuieren bij de elektronische geluidsorkaan van 2nd Gen, of hardcoreband Oil. Zo bekeken is 72 duizend toeschouwers (meer dan Pinkpop!) ineens weer heel erg veel.

Voor wie kwam om echt te luisteren, viel er veel goeds te ontdekken. Metropolis nodigde voor het eerst popzalen als het Waterfront, Rotown, Paradiso en het Paard uit om in een eigen tent de programmering te verzorgen. Gevolg: het aanbod was groter en waarschijnlijk beter dan ooit.

Een aantal groepen heeft het in zich groot te worden. Het Californische Train bijvoorbeeld, dat poppy rock in de lijn van Matchbox 20 en de Barenaked Ladies maakt. Of het Engelse Mo Solid Gold, met zijn indrukwekkende frontman 'K'. Die groep lijkt in Groot-Brittannië al in het gat te zijn gesprongen dat Skunk Anansie heeft achtergelaten. Beide bands hebben major platenlabels achter zich. Die krijg je vroeg of laat vanzelf op je bord.

Nee, als je dan toch op Metropolis bent, is het leuker om wat kleinere dingen te bekijken. Zoals de uitstekende Texaanse gitaarband Spoon, die een beetje als Pavement, maar even vaak opvallend britpopperig klinkt. Of Cousteau, dat met zijn donkere ballades aan Tindersticks en Morphine doet denken. Het Duitse Blackmail is één van de zeer weinige rockbands die post-grunge weet te maken die dynamisch, melodieus en mooi is.

Wat feestelijkers, na al die gitaren? De mengelmoes van dub, ragga en jungle van het Franse Le Peuple De l'Herbe werkte prima, al was er wel heel veel vantevoren opgenomen.

Over Moldy Peaches, The Strokes en My Vitriol, die 's avonds optraden, maakt de internationale muziekpers de meeste ophef, maar er waren ook Nederlanders die indruk maakten: de uitstekende rapper Brainpower bijvoorbeeld, maar vooral het Eindhovense trio Suimasen, dat als invaller kwam opdraven en niet eens in het programmaboekje stond.

Welke bandjes zal de jonge vader, die Brainpower kende van zijn 'tekenfillempie', bekeken hebben? Toen hij kwam, kende hij alleen Brainpower; toen hij weer wegging kende hij wellicht twee of drie nieuwe bandjes. En dat na een middagje wandelen in de zon. Prima festival, dat Metropolis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden