Graaijes

Tweeduizend mensen in de publieke en semipublieke sector verdienen boven de balkenendenorm. Omdat zij, om het op zijn publieke omroeps te zeggen, over 'uniek talent' beschikken en anders zouden zwichten voor de verlokkingen van het bedrijfsleven en voor volk en vaderland verloren zouden gaan. Ach ja, de zucht naar een beetje bling in het leven is blijkbaar niemand vreemd.


Soms loopt het een beetje uit de hand. Als de publieke sterbestuurders na een - door hen diep betreurd - conflict of wanbestuur het veld ruimen is daar altijd de royale oprotpremie van tonnen tot miljoenen. Zuur: Alleen een gevallen ster kan zijn disfunctioneren verzilveren met een gouden handdruk. Veiliggesteld in juridisch dichtgetimmerde juweeltjes van arbeidscontracten. Na een obligaat, diep verontwaardigd publiek debat over de schandalig hoge afdruippegels blijkt het doorgaans niet mogelijk ook maar een cent hiervan terug te vorderen. Rechtsgevoel en gezond verstand blijven berooid achter. We kunnen alleen denken: graaijes. Graaiend gajes.


Weet u nog, Paul Smits, de duurstbetaalde zorgmanager van Nederland die keihard faalde bij de aanpak van de klebsiella-uitbraak in het Maasstadziekenhuis? 27 besmette patiënten overleden. Hij kreeg zijn royale jaarwedde mee en heeft inmiddels, geloof het of niet, alweer een nieuwe baan. Want ja, het is zo'n goede bestuurder. Vermeend überbitch Nurten Albayrak is vooralsnog een uitzondering op die regel. Haar afzwaaidoekoe is van de baan. Ze gaat in beroep, uiteraard.


Er moet nog veel meer teruggevorderd worden. Bijvoorbeeld bij woningbouwcorporaties. De NCRV brengt een mooie serie over de wereld van de wooncorporaties op tv. Perikelen met schimmel in de portieken en klemmende voordeuren, huurders met een driedubbele bypass-operatie en allerlei andere sores. Tv-drama over de hogere regionen van de woningcorporatie zou het ook geweldig doen. Een beetje wooncorporatie is, weten we nu, een slangenkuil vol over het paard getilde despoten, likkende, bespottelijk incompetente commissarissen en regelrecht maffiose types. Waar Vestia zijn 'de V.' heeft, heeft de Bredase woningcorporatie Laurentius 'V'.


Wat een geweldige televisie zou het opleveren. Het is de wereld van het grote geld. Het grote gemeenschapsgeld nog wel. Vestia trakteert ons al maanden op een verslavende soap. Een financieel directeur die ineens met zijn initialen in de krant moet. Die een huis van 10 miljoen euro bewoont van de leuke commissie die hij opstrijkt van het speculeren met geld van de woningbouwvereniging. Mijn Jiskefet-achtige associatie met een financiële afdeling van een woningbouwvereniging - een bakkie pleur en 'goeiesmorges heren van het goede leven' - is definitief van de baan. De V. werd door de banken gefêteerd op het snelle leven in Londen. Feestjes in poepsjieke hotels en restaurants. En dan de opgediende pleziermeiskes, tippelend op Manolo Blahniks. Vrouwvlees hors categorie, uiteindelijk ten koste gaand van het repareren van de scheuren in de muren in het tochtige flatje van die arme tante Toos met haar COPD. Een derderangs soapschrijver had het niet absurder kunnen bedenken.


Als dankzij het derivatendebacle de grootste wooncorporatie failliet dreigt te gaan, oppert men lucide ideeën als huurverhoging, massaontslag, geen achterstallig onderhoud meer plegen en 150 duizend huizen, uitgerekend nu, op de markt dumpen. Directeur Erik Staal had niks door en moet opstappen.


De V. zit in voorarrest, maar Staal is de lachende derde. Hij krijgt waarschijnlijk gewoon zijn vertrekvermogen van 3,5 miljoen en betrekt zijn zonnige Bonairiaanse megavilla. 'Er heerste een totaal gevoel bij de raad van we moeten die vent niet kwijt', onderbouwde de Raad van Commissarissen zijn exorbitante inkomen een paar jaar geleden. Dit soort groupiegedrag van commissarissen zie je vaker bij sterbestuurders. En hoewel hij de RvC niet tijdig inlichtte over het miljardendebacle, wordt hij door de commissarissen met weggepinkt traantje bedankt voor zijn inspirerende leiderschap.


Cliffhanger in de soap blijft de vraag of het gaat gebeuren: wordt de vertrekpremie nog teruggeplukt? Voor een sociaal plan voor de honderd ontslagen werknemers van Vestia, zoals de FNV wil? Of eindigt het weer allemaal met een sisser? Als ik Albayrak was, hield ik het goed in de gaten. Als Staal niet hoeft terug te betalen, kan ze aan de argumenten van haar hoger beroep toevoegen: 'Rechter, ik word als Turks, vrouwelijk graaijes gediscrimineerd.'


Harriet Duurvoort is media-ondernemer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden