'Graag meer renners als Sagan. Ik mis de aanvallers'

Dit is de laatste Tour van Bernard Hinault. Hij stopt als ambassadeur. De reden? Kleinzoon Armand.

Hinault ritst de witte trui dicht van Julian Alaphilippe.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

'Kom, laten we daar gaan zitten.' Bernard Hinault (61) wijst naar een afgezet terras in het startdorp van de Tour de France. Als hij eenmaal zit, legt hij uit: 'Er zijn altijd mensen die iets van me willen. Zodra ik hier van dit terras stap, komt er iemand bij staan. En daarna nog iemand. En op een gegeven moment kunnen we niet meer praten. Dat is weleens vermoeiend.'

Bernard Hinault stopt na deze Tour als ambassadeur van de Tour de France. Zijn belangrijkste taak ligt op het podium. Hij ontvangt hoogwaardigheidsbekleders en ritst de shirts van de ritwinnaar en de truidragers dicht. Maar bovenal is Bernard Hinault fulltime Bernard Hinault. Vijfvoudig Tourwinnaar en wielerlegende.

Een oudere man vs. de held

Zijn persoonlijk assistent is een 25-jarige jongen. Die snapt er soms niets van als hij ziet wat er gebeurt als Hinault binnenstapt. 'Voor mij is Bernard gewoon een wat oudere man. Voor anderen is hij een held.' Hinault was de laatste Fransman die de Tour won en volgens hem zelf blijft dat nog wel even zo. Zijn enige potentiële opvolger, Thibaut Pinot, stapte vrijdag ziek af. 'De Tour duurt drie weken. Dat is lang, hè. Dat kwartje is nog niet gevallen bij hem.'

's Ochtends ontvang Hinault de gasten in de startplaats, 's avonds doet hij de huldiging. En dat 140 dagen per jaar, want behalve bij de Tour is hij ook bij andere wielerevenementen present. Fysiek voelt hij zich nog goed, maar de dagen zijn lang. 'Vaak gaan we nog eten met genodigden. Samen eten, drinken. Al hoor je mij daar niet over klagen. Het zijn de goede dingen van het leven.'

Tekst gaat verder onder de foto.

Bernard Hinault in 1985, toen hij voor de vijfde en laatste keer de Tour won.Beeld afp

Een opa

Toch besloot hij in januari dat het deze zomer de laatste keer zou zijn. De reden? 'Armand, mijn kleinkind. In januari begon hij te lopen. Toen ik dat zag, besefte ik: ik heb nooit gezien dat mijn eigen zoons gingen lopen, ik was altijd onderweg voor het wielrennen. En zelf heb ik veel gehad aan mijn opa, ik bewaar goede herinneringen aan hem. Zo'n opa wil ik ook zijn voor mijn kleinzoon.'

Als ambassadeur zag Hinault in al die jaren het wielrennen veranderen. Hij schudde de hand van Lance Armstrong en hield zaterdag een minuut stilte met Tom Dumoulin vanwege de aanslag in Nice. Daartussendoor kwam een stoet aan bekende en minder bekende renners langs.

Deze Toureditie kan hem maar matig boeien. Het wielrennen is te berekenend geworden, vindt hij. Er zouden meer renners als Peter Sagan moeten zijn. 'Ze wachten en wachten maar om er een wedstrijd van te maken. Er zijn heus renners die er vanaf het begin van de wedstrijd een koers van willen en kunnen maken, maar ze doen het niet. Ik mis de aanvallers.'

Ongewenste gasten

In 2009 lukte een in Française des Jeux-wielertenue gestoken toeschouwer het om op het ereschavot te geraken. Het betrof een weddenschap met vrienden, maar Hinault zag er de humor niet van in; hardhandig duwde hij de man weg. Drie jaar later beukte hij in Parijs opnieuw een ongewenste gast van het podium. Het waren momenten dat 'De Das', zoals zijn bijnaam luidt, uit zijn hol kroop. Het podium is zijn territorium.

Over politiek geladen zaken, zoals over de aanslag in Nice en hoe daarmee om te gaan, praat hij niet. Liever benadrukt hij de leuke momenten. Hinault is er oprecht trots op dat hij, man van eenvoudige komaf - zijn vader was boer in Bretagne - toch maar mooi met al die beroemdheden op het podium mag staan.

'Dat vind ik het mooiste aan dit werk: dat ik zo veel verschillende mensen ontmoet. Ik heb gisteren nog de minister van sport ontmoet, prins Albert van Monaco bij het vertrek van de Tour en in de eerste week de burgemeester van Pau. Ik leid een droomleven.' Even stil. 'Nou ja, nog even dan.'

Maar Bernard Hinault zonder wielrennen, kan dat wel? Hij lacht. 'Het wielrennen was mooi, ik heb het met plezier gedaan en ik zal heus nog wel naar de Tour gaan kijken', zegt hij. 'Maar ik heb nu een andere, veel belangrijkere wedstrijd te volgen: die van de kleine Armand.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden