Gouden droom van Verkerk is wreed verstoord

Haar witte judopak zit onder de bloedvlekken na een slopend gevecht van maar liefst 11 minuten met de Cubaanse Yalennis Castillo. Marhinde Verkerk huilt na haar nederlaag in de tweede ronde van het olympische judotoernooi in Rio. De shido (strafpunt) in de tweede 'golden score' verlenging voelt als een dolksteek. 'Dit kan niet, het mag zo niet eindigen', stamelt Verkerk. 'Ik wil de mat weer op.'

Marhinde Verkerk verliest haar partij tegen Yalennis Castillo uit Cuba tijdens het judotoernooi tijdens de Olympische Spelen in Rio.Beeld ANP

Het leek alsof de jury de twee judoka's uit hun lijden wilden verlossen. Het gevecht in 'Carioca 2' in Rio was een zenuwslopende sur place tussen twee vrouwen, die elkaar niet omver kregen. Castillo en Verkerk hapten geregeld naar adem, en kwamen nauwelijks nog overeind. 'Zij maakte net een actie meer en ik krijg een straf', aldus Verkerk. 'We konden elkaar niet gooien. Ik was misschien net meer uit balans.'

Toch voelt het onrechtvaardig, zegt de 30-jarige Verkerk. 'Dit is verschrikkelijk. Ik ben nog niet klaar, ik voelde me zo goed.' Haar ogen vullen zich tranen, waarna oud-judoka Edith Bosch haar liefdevol omhelst. De huilbui in de armen van haar voormalige collega lucht nauwelijks op. Verkerk: 'Het is zo onwerkelijk dat het nu klaar is. Ik kan mezelf niks verwijten, ik heb alles gegeven.'

Verkerk had alleen videobeelden gezien van de stevig gebouwde Castillo. De Cubaanse met de gekleurde vlechten in het haar was als een boom, die niet uit de grond te rukken viel. 'Ik moest even zoeken, daarna ging het tempo omhoog. In de golden score zag ik haar vermoeid raken. Maar bij elke actie hing ze naar voren, het gold blijkbaar als balansverstoring. Het was zo frustrerend.'

Geruisloos was haar voorbereiding allerminst verlopen. Hoewel Chris de Korte haar niet meer mag coachen aan de mat is hij nog altijd de regisseur van Team Verkerk. 'Chris is in feite mijn judovader', zegt Verkerk. 'Hij kan mensen 'lezen', weet precies wat ik nodig heb. Chris hoeft maar te knikken of een gebaar te maken en ik weet wat hij bedoelt.'

In Rio werd Verkerk begeleid door bondscoach Mark van der Ham. Ze zijn inmiddels op elkaar ingespeeld, maar het voelde voor Verkerk niet als een vrije keuze. 'Ik heb twee jaar geleden gevochten voor Chris, maar de JBN besloot anders.'

Van der Ham was bovendien de coach van Guusje Steenhuis, de grootste concurrente van Verkerk in de categorie tot 78 kilo. Verkerk: 'Gelukkig behoort Mark tot dezelfde judoschool als Chris. Het voelt nog altijd als een prille relatie, maar het was een complexe situatie. Voor Guusje en ik was het toch: is hij nou van jou of van mij?

'Het is onwennig als twee concurrenten evenveel aandacht willen van dezelfde coach. Mark heeft zich correct opgesteld. De bond heeft besloten dat ik naar Rio moest gaan, daar is hij buiten gebleven. Het liefste hadden Chris en ik ons traject samen afgesloten in Rio. Ik werd met hem wereldkampioen, op de Spelen van Londen was het net niet. In Rio wilden we die medaille winnen.'

De problemen bij de JBN wierpen eveneens een schaduw over de Spelen. Ook Verkerk zette haar handtekening onder de brief aan oud-judoka en bestuurslid Deborah Gravenstijn, waarin haar vertrek werd geëist om zodoende een terugkeer van technisch directeur Henry Bonnes te realiseren. Onder die druk moest Gravenstijn wel wijken.

Marhinde Verkerk en Yalennis Castillo (Cuba) tijdens hun tweede rondepartij.Beeld EPA

Verkerk: 'Al die negatieve aandacht was vervelend, ik heb er ook last van gehad. Ik durfde inderdaad wel op te staan. Het gedoe bij de bond moest stoppen. Wij vonden dat Henry rust en duidelijkheid had gebracht, ook al ben ik nog steeds tegen de door hem bepleitte centralisering van de judosport. Maar dat stond los van het gekonkel bij de bond.'

De wereldtitel in 2009 is een last voor haar geweest, Verkerk heeft zichzelf opnieuw moeten uitvinden. 'Ineens had ik een andere standaard voor mezelf ontwikkeld. Ik dacht: jeetje, ik ben wereldkampioene. Nu mag ik niet meer verliezen. Het heeft zeker anderhalf jaar geduurd voor ik er goed mee kon omgaan. Ik legde teveel druk op mezelf, wilde geen eendagsvlieg zijn.

'Ik ging nu met een ander gevoel naar Rio. Toen ik mijn kruisband scheurde in 2014, stond ik eerste op de wereldranglijst. Ik heb mezelf opnieuw opgebouwd, waarna ik zelfs Europees kampioen werd. Ik dacht: als ik dit in me heb, kan het nog veel mooier worden.'

Het mocht niet zo zijn. In de catacomben van de judohal zoekt Verkerk wanhopig naar een verklaring voor haar vroegtijdige uitschakeling. Dan barst ze wederom in tranen uit, in de wetenschap dat haar gouden droom wreed is verstoord.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden