Goud voor wielrenster Elis Ligtlee op de baan

Baanwielrenster Elis Ligtlee (22) heeft zaterdag bij de Olympische Spelen in Rio de Janeiro goud gewonnen op het onderdeel keirin. Ze hield de Britse Rebecca James en de Australische Anna Meares in de finale achter zich.

Puur ongeloof in de ogen van Elis Ligtlee Beeld anp

'Au, mijn benen', dat was het eerste dat Ligtlee kon uitbrengen na haar gewonnen race. Uit de woorden van Ligtlee een paar minuten na de finale bleek hoe diep ze was gegaan. 'Dat die benen pijn doen, dat maakt nu toch niet meer uit?', vroeg de NOS-verslaggever. Ligtlee: 'Nee, maar mijn benen doen wel echt zeer.'

Haar benen zijn het wapen van Ligtlee, maar dat is logisch in het wielrennen. Anders geformuleerd: ze moet het meer hebben van haar kracht dan haar souplesse. Ze is ook een stuk groter dan de meeste renners en met die massieve benen kan ze ongekende wattages wegtrappen in de sprint. Haar kracht ligt in een sprint op de macht - de pure kracht die ze uit haar massieve benen perst.

Ligtlee komt van het BMX. Talent genoeg: op haar negende pakt ze haar eerste WK-titel bij de jeugd. Ze wordt in totaal acht keer wereldkampioen, op haar zestiende voor het laatst. Maar de BMX-sport verandert. Het moet spectaculairder, met meer en hogere sprongen.

Springen is haar zwakke punt, ze is vooral goed op rechte stukken. Daar kan ze snelheid maken. Voor het springen en al dat korte keren is ze eigenlijk ook iets te groot en te zwaar: 1 meter 85 lang, 90 kilo.

Na haar achtste wereldtitel op rij in 2008 valt ze. Ze is dan zestien en de angst slaat toe. 'Ik was nooit bang. Maar na die harde valpartij was ik toch wat voorzichtiger. Dat heeft me er uiteindelijk ook toe gebracht om voor de baan te kiezen', zei ze in het interview met Topsport Gelderland over de reden om voor de baan te kiezen.

Dat was in 2011, als ze serieus begint met baanwielrennen. Ze werd sinds dien al twee keer Europees kampioene op de keirin, maar mondiaal kwam het er nog niet uit. Op WK's kwam ze nooit verder dan de elfde plaats. Vandaag had het weinig gescheeld of ze was de finale misgelopen. In kansloze positie reed ze, ingesloten achter de drie koplopers. Na een valpartij kwam ze uiteindelijk toch als tweede over de finish.

Natuurlijk had ze in aanloop naar de Spelen in Rio wel eens nagedacht over olympisch goud. 'Maar dan moesten Kerst en Pasen op één dag vallen', zei haar coach René Wolff. 'Keirin omvat heel veel factoren, er zijn veel invloeden van de andere rensters en het is lastig je eigen positie te vinden. '

Elis Ligtlee op de baan Beeld anp

Keirin

Twee kilometer duurt een keirinrace. Vier of zes renners (in Japan zijn het er zelfs negen) rijden eerst een aantal ronden achter de derny, dan verdwijnt de gangmaker en zijn de renners op elkaar aangewezen. De eindsprint is lang, tweeënhalve ronde, ruim 600 meter.

Valpartij

De olympische titel komt dus als een verrassing. Zeker ook als je haar seizoen bekijkt. In januari kwam ze zwaar ten val bij de zesdaagse van Rotterdam. In een sprintduel met de Britse Victoria Williamson ging Ligtlee hard met haar gezicht tegen het hout. Ze moest per brancard worden afgevoerd en werd ter observatie in het ziekenhuis opgenomen. Voor haar was de schade uiteinidelijk klein. Voor de carrière van Williamson werd gevreesd.

Ligtlee kende daarna een teleurstellend WK. Door de gemiste trainingsarbeid was ze niet in staat haar typerende machtsprint uit te voeren. 'Ik ben niet de normale Elis', was haar verklaring voor de prestaties op het WK in Londen. Dat was ze vandaag ook niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.