Gore Vidal

De wereldberoemde schrijver en politicus ontvangt bezoek in joggingbroek...

In Amstelveen kom ik hoogstzelden, maar de opening van de tentoonstelling Gewoon anders! was een goede reden om de tram zuidwaarts te nemen. Onprettige titel, trouwens, voor een tentoonstelling over ‘seksuele begeerte, gender en identiteitsvorming in de hedendaagse beeldende kunst’, maar er is veel mooi werk te zien. Bas Meerman! Heinz Peter Knes! Wolfgang Tillmans! Mijn hoogtepunt was Trailer for a Remake of Gore Vidal’s Caligula van de Italiaanse kunstenaar Francesco Vezzoli. Ik had er veel over gehoord, ik had er foto’s van gezien, maar nooit de daadwerkelijke trailer mogen aanschouwen van de (niet bestaande) remake van de film Caligula. Excuus als dit kunstwerk uit 2006 wat gecompliceerd klinkt. Het filmpje van ruim vijf minuten met een all star cast (Benicio del Toro, Helen Mirren, Mila Jovovich, en Courtney Love als Caligula) begint met spreekstalmeester Gore Vidal. Hetgeen me deed denken aan een van mijn meest zenuwslopende journalistieke ontmoetingen van vorig jaar. Op een zonnige zaterdagmiddag in april ging ik in de heuvels van Hollywood op audiëntie bij de legendarische schrijver. Een kennis van me had me al gewaarschuwd: Vidal is een extreem interessante doch nogal arrogante man. Ik wachtte geduldig in de huiskamer terwijl twee assistenten de schrijver escorteerden vanuit zijn slaapvertrek. Vidal liep moeizaam. Vermoeid lichaam, maar met onveranderd bulderende stem vol overtuiging. Hij droeg een nette blauwe blazer over een wit overhemd. En een oude joggingbroek eronder. Vidal had in zijn leven wel vaker opmerkelijke modekeuzen gemaakt. Hij vertelde over de keer dat hij als kind zijn blinde grootvader uit de senaat op moest halen. Gore droeg een korte broek en een weinig verhullend hemdje, tot grote ergernis van de toenmalige vice-president van de Verenigde Staten. ‘Pardon senator, deze jongeman is naakt!’, had deze geroepen. Anderhalf uur en een dozijn Vidal-anekdoten later, en met nog immer knikkende knieën, stond ik weer buiten te wachten op een taxi. Ik dacht na over zijn pak met joggingbroek. Interessante mode; corpsballen en andere studenten van gefortuneerde komaf dragen tegenwoordig altijd een joggingbroek, was me in Amsterdam opgevallen. Oudere heren in trainingspak, en zeker van Vidals statuur, zijn wat zeldzamer. De enige die me te binnen schoot was Fidel Castro met zijn felgekleurde trainingspak. Ik denk niet dat het meneer Vidal iets kon schelen wat ik van zijn modestatement vond. ‘De mening van anderen over mij? Ben ik totaal niet in geïnteresseerd’, had hij een kwartier eerder gezegd, en geef hem eens ongelijk. Persoonlijke stijl vraagt zelden om de mening van een ander.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden