Goodbye, Hello

Na tien jaar is de legende uit het Nederlandse clubcircuit weer terug. Daryll-Ann viert dat met een tournee en een cd-box. Niet goedkoop, maar vol nederpopparels.

Rond Daryll-Ann, actief tussen 1988 en 2004, is de afgelopen jaren een mythe van ongenaakbaarheid ontstaan. Wanneer bijvoorbeeld gitarist Anne Soldaat wordt aangekondigd als begeleider van Douwe Bob of Tim Knol, dan wordt er altijd bij gezegd: 'van het beroemde' of zelfs 'legendarische' Daryll-Ann.


Beroemd werd de band echter nooit en legendarisch leek zijn status vooral onder journalisten en andere smaakmakers in de popmuziek. Concerten waren nimmer uitverkocht en het bij verschijnen her en der tot meesterwerk bestempelde album Daryll-Ann Weeps (1996) verkocht maar mondjesmaat.


De tijdgeest lijkt de vanuit Amsterdam en Utrecht opererende band echter goed gezind. De korte tournee in maart volgend jaar langs de grootste zalen van het clubcircuit verkoopt beter dan in de hoogtijdagen. Het concert in het Utrechtse Tivoli is zelfs al uitverkocht.


De band is al maanden bezig met het selecteren en opnieuw instuderen van het oude werk voor deze tournee. Die keuze zal bepaald niet eenvoudig zijn. Maak immers uit die tien cd's die nu zijn verzameld in de fraai verzorgde box Daryll-Ann maar eens een selectie. Je stuit wanneer je de studio-albums doorwerkt van de ene parel op de andere en raakt keer op keer verbijsterd door de prachtige melodielijnen, de plotselinge gitaarerupties en knappe samenzang.


Dat laatste was van meet af aan misschien het belangrijkste onderscheidende element in de muziek van Daryll-Ann: die wonderlijke samenzang tussen de broers Jelle en Coen Paulusma en gitarist Anne Soldaat.


Al op het eerste mini-album uit 1992, Renko, net als de band vernoemd naar een personage uit de tv-serie Hill Street Blues, zijn het de koortjes die opvallen. Toen was het nog Coen die als leadzanger fungeerde. Zijn broer Jelle nam die plek in 1993 over toen de band werd gecontracteerd door het Britse Hut label en Coen koos voor zijn studie.


Dat Hut, dat ook The Smashing Pumpkins en The Verve onder contract had, voor de band viel, is niet zo gek. Dat besef je wanneer je de wonderschone EP I Could Never Love You terughoort. De in de box opgenomen demo's en opnamesessies uit 1993 die eraan voorafgingen, laten inderdaad een band horen die is voorbestemd voor grote dingen.


Een album voor een Brits label was natuurlijk ook iets groots, en Seaborne West (1995) klinkt sprankelend. Het openingsnummer Stay is een nog altijd even puntig als melodisch sterk liedje, waarin krachtig gitaarspel mooi samenvloeit met de meerstemmige zang (Coen Paulusma bleef op alle platen in de koortjes meedoen).


Een mooie plaat en twee Singles Of The Week in het Britse muziektijdschrift Melody Maker bleken echter niet genoeg voor contractverlenging bij Hut. Er moest verkocht worden en dat deed Daryll-Ann niet.


Maar de band ging niet gedesillusioneerd bij de pakken neerzitten. Het inspireerde ze juist tot wat hun creatiefste periode zou worden.


Wat nu bovenal opvalt aan de box is hoeveel wonderschone liedjes de componisten Jelle Paulusma en Anne Soldaat in zo'n korte tijd schreven. Er zat tussen Seaborne West en het album Daryll-Ann Weeps iets meer dan een jaar, maar de liedjes ervoor werden al begin 1996, luttele maanden na het 'ontslag' bij Hut opgenomen.


Daryll-Ann Weeps heeft na al die jaren niets aan zeggingskracht ingeboet. Hier was de band het meest gedreven, en op zoek naar nieuwe songstructuren. Lief klinkt het allemaal al lang niet meer. Zo verbeten rockend als Soldaat in Always Share speelt, kenden we hem niet. Tedere liefdesliedjes als Mean Love en Elegy hebben donkere randjes. De woede en frustratie klinken in bijna elk nummer door, maar leiden toch steeds tot knap geconstrueerde, gecontroleerd gespeelde liedjes. Springfever, Summerdaze en Ocean Drive zijn nummers die nog net zo hard binnenkomen als destijds.


De hoge productiviteit hield geen stand. Daryll Ann Weeps zou pas ruim drie jaar later een vervolg krijgen met Happy Traum. Met Surely Justice, All By Myself en Trip The Stairs bevatte dat album drie puntgave popliedjes. Maar ook nu weer: veel lof, weinig verkoop.


De band dreigde een paar keer uit elkaar te vallen. Trailer Tales (2002) is bijna een veredeld soloproject van Jelle Paulusma, die op een na (Equally Sympathy) alle liedjes zelf schreef.


Meer in evenwicht is het laatste album Don't Stop (2004), maar nieuwe zieltjes won Daryll-Ann er niet meer mee. Toch valt te hopen dat de band voor zijn tournee deze laatste twee platen, opgenomen toen de onderlinge verhoudingen op een dieptepunt waren, niet negeert. Equally Sympathy, Rosemary Girl en Raga The Messenger zijn hoogtepunten in het oeuvre.


Dat oeuvre is in deze box met nog drie cd's uitgebreid. Die staan tot de maximale speelduur volgestopt met demo's, b-kantjes en gelegenheidscovers. Aardig studiemateriaal, dat aangeeft hoe lang er vaak werd gezocht naar de juiste setting van een liedje. Toen dit samen zoeken steeds meer een individuele bezigheid van de componisten werd, raakte de chemie zoek. En dat leidde tot de net iets mindere laatste twee platen.


Opkomst en neergang van een van de beste Nederlandse gitaarbands is zo uitstekend te volgen en maakt van Daryll-Ann Again een monument voor de nederpophistorie.


Vinyl Again

Daryll-Ann Again is ook op vinyl uitgebracht. Zes platen en een dubbel-lp (Daryll-Ann Weeps) zitten er in de mooi uitgevoerde doos. Ook is de eerste single (Decibel) die de band in 1991 op het Utrechtse Kelt-label uitbracht opnieuw als 7 inch single geperst en in de box gestopt. De drie bonus-cd's zijn niet op vinyl omgezet. Dat hadden drie extra dubbel-lp's moeten worden waardoor de box (nu al 190 euro) onbetaalbaar was geworden. De oplage bedraagt slechts 300 genummerde exemplaren. De platen zijn op dik 180 grams vinyl geperst en in originele hoezen gestoken.


Daryll-Ann, Daryll-Ann Again, Re Excelsior/V2

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden