'Goh, kennen ze dat gebaar hier ook al?'

Ab (67) en Edith (55) Schumacher reizen sinds hij op zijn 60ste met de VUT ging de halve wereld af....

Zij: 'Ik zag er niet tegenop dat hij thuiskwam. Nee, echt niet. Ik vond het wel makkelijk. Hij kookt. En dat doet ie goed hoor.'

Hij: 'In de huishouding hebben we 't verdeeld.'

Zij: 'Ik doe de rest.'

Hij: 'Als het nodig is, steek ik wel een handje toe.'

Zij: 'Lief.'

Hij: 'Maar we lopen elkaar niet voor de voeten. Ieder heeft zijn eigen terrein.'

Zij: 'Als je allebei thuis bent, moet je elkaar niet claimen. Dat is iets verschrikkelijks. Als ik naar de kapper ga, ga ik weg. En blijf ik de hele dag weg.'

Hij: 'Ik was niet bang om in een donker gat te vallen, toen ik stopte met werken. Maar het duurde wel een paar maanden voor ik een nieuw ritme had gevonden.'

Zij: 'Ik zag dat hij in het begin een beetje onrustig was. Pakte hij de auto, ging hij Den Haag in, of naar Scheveningen. Drukte, hij zocht drukte. Kan ik me voorstellen, hij heeft altijd op de weg gezeten.'

Hij: 'Die auto was zo'n beetje m'n fiets. Ik werkte bij een automatiseringsbedrijf dat gelieerd is aan de ing. Ik verkocht en implementeerde systemen. Het bracht me in heel Nederland. En ineens was dat afgelopen. Dat was wennen. We hebben gelijk het meubilair vervangen.'

Zij: 'Nu je 't zegt.'

Hij: 'We hebben de woonkamer en de slaapkamer gedaan. Een nieuw begin, zeg maar.'

Zij: 'Ik hecht nooit aan dingen.'

Hij: 'Ik meer dan jij. En we zijn bewust leuke dingen gaan doen. Ook omdat je weet dat het een keer afgelopen is. We verzamelen, we gaan naar veilingen.'

Zij: 'En na een paar maanden gingen we reizen. 't Was eigenlijk een grapje. Ik zag in de krant een advertentie staan over een reis naar Rusland. Ik zeg: "Zullen we naar Rusland?" "Ja", zegt hij. Ik heb gebeld en toen gingen we naar Rusland. En we namen m'n moeder mee. Ik zeg: "Jij gaat ook naar Rusland." Het mens was nog nooit zo ver weg geweest.'

Hij: 'In Rusland herkennen ze je meteen als buitenlander. Vragen ze de hele tijd: "Waar kom je vandaan?" Op een gegeven moment vroeg een man het weer en had Edith er genoeg van. Ze zei: "Ik kom uit Spanje".'

Zij: 'Begint die vent in vloeiend Spaans!'

Hij: 'Dat was de eerste reis. Beviel buitengewoon goed. Twee weken, georganiseerd. Doen we altijd, is wel makkelijk als je de taal niet spreekt. We hebben wat kortere stedenreizen gemaakt: Rome, Praag, Boedapest, Berlijn, Wenen, Parijs. En toen had ik ineens de geestdrift om de Transsiberië Expres te doen. Dat was een wens uit mijn jongensjaren.'

Zij: 'Ik dacht: je wordt stapelgek, je zit opgesloten. Maar dat valt mee. Je loopt door de gangen en je kunt bij iedereen binnenlopen.'

Hij: ''t Is niet alleen een treinreis. Je stopt regelmatig.'

Zij: 'Mag je even luchten.'

Hij: 'Op het station staan mensen van de plaatselijke bevolking die van alles verkopen.'

Zij: 'Gekookte aardappelen in een krant.'

Hij: 'En je maakt uitstapjes. In een Ta taren vesting in Siberië hing een Neder landse kaart uit 16-zoveel. Dan sta je gek te kijken hoor. En er hing een worteldoek, hetzelfde als bij ons op de keukentafel ligt. We eindigden in Peking. Daar zijn we nog een week geweest.'

Zij: 'Weet je nog in China? Zaten drie oude mannen op een boomstam, wat denk je dat ze deden? Steken ze de middelvinger omhoog. "Goh, kennen ze dat gebaar hier ook al?", zeiden we.'

Hij: 'In Peking hadden we 't voordeel dat we een Nederlandstalige gids hadden.'

Zij: 'Ronald. "Goeiemorgen, hier is Ronald MacDonald weer", zei hij altijd.'

Hij: 'We hebben het hele rijtje toeristische attracties gezien: de Muur, de Verboden Stad, het Plein van de Hemelse Vrede, het Zo mer paleis, de Lamatempel. Vielen we midden in een dienst.'

Zij: 'We zijn nog naar Israël geweest.'

Hij: 'Sliepen we in een kibboets. In het noorden. We dachten: "Wat onweert het!" Vroe gen we er de volgende dag naar, bleken het katjoesja's, Russische raketwerpers, te zijn. Vanuit Libanon.'

Zij: 'Toen Thailand.'

Hij: 'O ja, je vergeet weleens wat. En daarna Italië. Ik wilde iets anders zien dan gewoon de Dolomieten, de meren in het noorden en Milaan. Daar zijn we allemaal weleens geweest. Dus gingen wij naar de hiel en de teen van de laars, en dan Sicilië rond.'

Zij: 'Nou, je hoeft niet naar Palermo, hoor. Stinken, die stad. Als je geen astma hebt, krijg je het daar.'

Hij: 'Maar verder is het er heel mooi. Je ziet soms gekke dingen, als je er oog voor hebt. Kwamen we in een kerk, helemaal bedekt met schilderingen en mozaïeken. Tot een bepaalde hoogte zag je geen enkele afbeelding, en daarboven had je het bekende beeldenboek uit de katholieke kerk. Ze waren dus begonnen met islamitische arbeiders, en verder gegaan met christelijke. We zijn geëindigd in Napels en Pompeï.'

Zij: 'Toen brak ik m'n voet.'

Hij: 'Dat was toch vorig jaar? Ja, soms lopen de dingen een beetje door elkaar.'

Zij: 'Nee, twee jaar geleden.'

Hij: 'En vorig jaar was het Zuid-Afrika.'

Zij: 'Ik moest wel lachen, had ik daar een video gemaakt voor het eerst in m'n leven. Draai ik hem thuis af, zegt mijn kleindochter: "Zwarte Pieten, allemaal Zwarte Pieten".'

Hij: 'En dit jaar weer China.'

Zij: 'Twee maanden geleden teruggekomen.'

Hij: 'Een rondreis.'

Zij: 'We zijn ook nog naar Noorwegen geweest. Wanneer dat was, weet ik niet.'

Hij: 'We gaan twee ... drie keer per jaar. Dat is welbewust.'

Zij: 'Veel zien.'

Hij: 'Nieuwsgierigheid.'

Zij: 'Je hebt nou de tijd. Je hebt geen hoge kosten meer aan kinderen.'

Hij: 'Ze zijn allemaal netjes op hun plek terechtgekomen, daar ben je blij om. Voor hen heb je toch 25 jaar gezorgd. Toen ik net 60 was, vielen de laatste studiekosten weg.'

Zij: 'Dan heb je nog een tijd te gaan.'

Hij: 'Ik heb altijd willen reizen. Als je kinderen klein zijn, ga je wel met vakantie, heb je je bungalowtje dat je huurt, maar dat zijn twee ... drie weken. Voor de rest werk je.'

Zij: 'Ik was rontgenlaborante, een jaar of acht zat ik in mobiele rontgenteams om militairen te onderzoeken. Ik zat overal, in Duits land, Frankrijk, ik was praktisch nooit thuis. Het reizen is er een verlengstuk van, denk ik.'

Hij: 'We zijn allebei een beetje rusteloos. In mijn jonge jaren heb ik op de motorfiets door Europa gereisd. Dat houdt op als je kinderen krijgt. Nu is 't terloops weer gekomen.'

Zij: 'Het is gekomen door Rusland.'

Hij: 'We zitten nu alweer: waar gaan we naartoe? De Noordkaap.'

Zij: 'We waren een week terug uit China, toen vroegen we ons dat af. Ja, we zitten in een nieuwe fase. Als je kinderen hebt, moet je overal rekening mee houden.'

Hij: 'Dat hoeft niet meer. Het is net als voor de tijd dat je kinderen kreeg.'

Zij: 'Je bent weer vrijgezel, maar dan met zijn tweeën. Met kinderen heb je regelmaat, eet je op tijd. Nu eten we vaak tussen zeven en half acht.'

Hij: 'Het is vrij. Dat is prettig.'

Zij: 'Het is heerlijk. Ga ook maar met de vut.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden