Goedkoop

Op dit moment zijn er al tien miljoen mensen die, wanneer ze in het weekeinde een dokter nodig hebben, een zogenaamde dokterspost aan de telefoon krijgen....

In de praktijk betekent dit dat de patiënt geen dokter aan de lijn krijgt, maar een doktersassistente. R. Korthals en J. Bastmeijer deden onderzoek naar het functioneren van deze hulpverlening. In hun rapport Medische kwaliteit huisartsenposten, een aanzet merken ze op dat deze assistentes niet zelden proberen de patiënten van de dokter af te houden.

Ze doen dat bijvoorbeeld door het geven van medische adviezen als 'neem maar een paracetamol'. Korthals en Bastmeijer merken op dat dit in strijd is met de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (BIG). Het geven van medische adviezen is voorbehouden aan de arts.

Het is bovendien zo dat het beoordelen van de ernst van een situatie door de telefoon bij een patiënt die je niet kent, erg moeilijk is. Om die reden werd vroeger op de huisartsopleidingen het advies gegeven iedere patiënt die dat wilde, te bezoeken. Dat lijkt voorgoed verleden tijd.

Op meer of minder ernstige ongelukken kan nu gewacht worden. Begin februari kwam een mevrouw uit Best in de stal ten val. Ze kon niet meer overeind komen en gilde van de pijn. Toen haar dochter de post aan de lijn kreeg en om een ambulance verzocht, werd hilariteit haar deel. 'Mevrouw hier vraagt gelijk maar een ambulance.' Ze kreeg de raad haar moeder een aspirientje te geven. Vier telefoontjes en tweeënhalf uur later verscheen de ambulance om de ernstig onderkoelde vrouw, die beide armen uit de kom bleek te hebben, naar het ziekenhuis te vervoeren.

De huisartsenposten zijn ingevoerd zonder duidelijke regels voor kwaliteitsbewaking. Door het ontbreken van richtlijnen is ook de controle door de Inspectie voor de Gezondheidszorg zo goed als onmogelijk. Volgens Korthals en Bastmeijer wordt de patiënt hiervan de dupe. Deze gang van zaken is volgens hen een symptoom van de politiek-financiële besluitvorming in het land. Zorgverzekeraars betalen nu voor een systeem waardoor veel patiënten hun dokter niet te zien kunnen krijgen. Daar deugt natuurlijk niets van.

Na Groot-Brittannië geven wij per inwoner het minst uit aan de gezondheidszorg, vergeleken met de andere West-Europese landen. Afgezien van wachttijden heeft dat een substitutie-effect tot gevolg. Gekwalificeerde zorgverleners worden vervangen door minder dure krachten.

Zo komen doktersassistenten en verpleegsters op de stoel van de huisarts te zitten. Momenteel worden op de HBO-V's zogenaamde praktijkondersteuners opgeleid. Dat zijn verpleegkundigen die een deel van het spreekuur van de huisarts kunnen overnemen. Voor een dubbeltje tracht Borst zo het huisartsentekort aan te vullen.

In de ziekenhuizen is het al niet veel beter. Wie denkt daar 's avonds of in het weekeinde specialistische hulp te kunnen krijgen, komt van een koude kermis thuis. De enige dienstdoende artsen zijn assistenten. Net afgestudeerde jongens en meisjes die met gierende zenuwen afwachten wat er nu weer zal binnenkomen.

In een recent proefschrift concludeert Patricia van Bemt dat op de intensive care afdelingen 45 procent van de geneesmiddelen fout werd voorgeschreven. Als één van de oorzaken noemde ze de onervarenheid van arts-assistenten. Onbegrijpelijk eigenlijk dat de oorzaak van al deze ellende de wonderlijke paarse gedachte is dat de Nederlandse bevolking geen geld over heeft voor voldoende dokters.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden